- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 4
Contra Hamilcarem, Carthaginiensium ducem, in mari pugnatum victusque est. Nam perditis sexaginta quattuor navibus retro se recepit. Romani viginti duas amiserunt. Sed cum in Africam transissent, primam Clypeam, Africae civitatem, in deditionem acceperunt. Consules usque ad Carthaginem processerunt multisque castellis vastatis Manlius victor Romam rediit et viginti septem milia captivorum reduxit, Atilius Regulus in Africa remansit. Is contra Afros aciem instruxit. Contra tres Carthaginiensium duces dimicans victor fuit, decem et octo milia hostium cecidit, quinque milia cum decem et octo elephantis cepit, septuaginta quattuor civitates in fidem accepi
Lo scontro navale con Amilcare, generale dei Cartaginesi, sortì successo. (Amilcare), infatti, dopo aver subito la perdita di 64 navi, si ritirò. I Romani (invece) persero 22 navi. Passati in Africa, assoggettarono per prima Clipea, città africana. I consoli si spinsero fino a Cartagine: dopo aver raso al suolo molte fortezze, Manlio tornò a Roma, vincitore, con un seguito di 27mila prigionieri di guerra, mentre Attilio Regolo rimase in Africa. Fu lui a preparare lo scontro con gli Afri. Pur fronteggiando 3 condottieri cartaginesi, ne uscì vincitore: trucidò 8mila nemici, ne fece prigionieri 5mila, insieme a 18 elefanti; accettò la resa e la subordinazione di 74 città.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 4
Contra Iugurtham, numidarum regem, Q. Caecilius Metellus consul in Africam missus est. Is Romanorum exercitum, a prioribus ducibus corruptum, ingenti severitate et moderatione correxit et ad disciplinam Romam reduxit. Iugurtham variisproeliis vicit, elephantes eius occidit vel cepit, multas civitates ipsius in deditionem accepit. Metelo, qui iam finem bello positurus erat, successit C. Marius. Is Iugurtham et Bocchum, Mauritaniae regem, qui auxilium Iugurtae ferre coeperat, superavit. Aliquanta oppida Numidiae cepit belloque terminum posuit, capto Iugurtha per quaestorem suum Cornelium Sullam. Metello et Mario duos triuphos amplissimos decrevit senatus. Iugurtha, ante currum Marii, cum duobus filiis ductus est catenatus et mox, iussu consulis, in carcere strangulatus est.
A combattere Giugurta, re numida, venne inviato in Africa il console Q. Cecilio Metello. Questo puntando su una ingente severità e moderazione rimise in riga l'esercito romano, corrotto dai precedenti condottieri, e riportò Roma all'ordine. Sconfisse Giugurta in svariate battaglie, uccise o catturò i suoi elefanti, sottomise molte città che gli appartenevano. A Metello, il quale oramai stava per concludere il conflitto, successe C. Mario. Egli sconfisse Giugurta e Bocco, re della Mauritania, il quale aveva cominciato ad aiutare Giugurta. Espugnò un discreto numero di roccaforti della Numidia e, catturato Giugurta grazie all'operato del suo questore Cornelio Silla, pose termine alla guerra. Il senato decretò due magnifici trionfi per Metello e per Mario. Giugurta fu portato in catene davanti al carro di Mario, insieme con i suoi due figli, e poi, su ordine del console fu strangolato in carcere.
Dal libro versioni latine per il triennio
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 4
Q. Caecilius Metellus in Celtiberia apud Hispanos res egregias gessit; postea Q. Pompeius et Q. Caepio in Hispaniam missi sunt, quod quidam Virithus contra Romanos bellum in Lusitania gerebat. Ille pastor primo fuit, mox latronum dux, postremo tantos populos ad bellum concitavit, ut adsertor Hispaniae contra Romanos putaretur. Viriathus tamen a suis interfectus est et cum interfectores eius praemium a Caepione consule peterent, eis responsum est numquam Romanis placuisse imperatores a suis militibus interfici. Q. deinde Pompeius consul ab incolis Numantiae, opulentissimae Hispaniae civitatis, superatus pacem ignobilem fecit. post eum C. Hostilius Mancinus consul iterum cum Numantinis pacem fecit infamem, quam populus et senatus iusserunt infringi atque ipsum Mancinum hostibus tradi, ut ipsi vindicarent iniuriam soluti foederis in illum, qui auctor foederis fuerat. Post tantam igitur ignominiam, qua a Numantinis bis Romani exercitus subiugati erant, P. Scipio Africanus secondo consul factus et ad Nuntiam missus est. Is primum milites vitiosos et ignavos exercitationibus magis quam poeniis sine aliqua acerbitate correxit; tum multas hispaniae civitates partim cepit, partim in deditionem accepit, postremo ipsam Numantiam diu obsessam fame confecit et a solo evertit.
Q. Cecilio Metello in Celtiberia, presso gli Ispanici compì egregie imprese. Gli succedette Q. Pompeo e non molto tempo dopo anche a Q. Cepio fu mandato in aiuto a quella guerra che un certo Viriato conduceva contro i Romani in Lusitania. Costui, che per quattordici anni aveva eccitato alla ribellione un certo numero di tribù, ed era ritenuto difensore della Spagna contro i Romani, alla fine fu ucciso dai suoi e, quando i suoi uccisori chiesero un premio al console Cepione, fu loro risposto che mai ai Romani era piaciuto che i comandanti fossero uccisi dai loro soldati. Il console Q. Pompeo poi, vinto dagli abitanti di Numanzia, nobile ed opulenta città della Spagna, stipulò una pace disonorevole. Dopo di lui il console C. Ostilio Mancino stipulò di nuovo una pace infame con i Numantini, che il senato ed il popolo ordinarono di infrangere e (ordinarono) che lo stesso console Mancino fosse consegnato ai nemici, affinché essi vendicassero l'offesa del patto infranto contro colui che era stato l'autore dell'infame accordo. Ma dopo un'ignominia così grande P. Scipione Africano, fatto console per la seconda volta, fu inviato a Numanzia. Egli dapprima corresse, con frequenti esercitazioni e senza alcuna durezza, i soldati indisciplinati e ignavi; poi in parte prese, in parte ne accettò la resa, molte città della Spagna; infine prese per fame Numanzia a lungo assediata e la rase al suolo. .
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 4
Postquam gallorum copiae contra romanos arma ceperant et a cn. cornelio dolabella consulae deletae erant, tarentini auxilim a pyrrho, epiri rege, petiverunt; rex igitur, qui ex genere achillis originem trahebat, mox ad italiam venit tumque primum romani cum transmarino hoste dimicaverunt. contra pyrrhum missus est consul p. valerius laevinus. apud heraclem atrox pugna commissa est. acriter diu pugnatum est, sed pyrrhus elephantorum quxilio postremo vicit, quia romani milites numquam tam ingentia animalia viderant et ob terrorem tandem terga verterunt. nox proelio finem dedit; laevinus per noctem fugit, pyrrhus multos captivos cepit et summo honore tractavi. postea epiri rex coniunxit sibi samnites, lucanos bruttiosque et romam perrexit. postquam omnia ferro ignisque vastaverat campaniaeque agros deleverat, praeneste oppidum venit. mox ingenti terrore romani capti sunt, sed pyrrhus tandem pacem petivit.
Dopo che le truppe dei Galli avevano preso le armi contro i Romani ed erano state annientate dal console Gneo Cornelio Dolabella, fu dichiarata guerra ai Tarantini, poiché agli ambasciatori era stata fatta un' offesa. I Tarantini chiesero aiuto contro i Romani a Pirro, re dell'Epiro; il re dunque, che traeva origine dalla stirpe di Achille, subito venne in Italia e allora per la prima volta i Romani combatterono con un nemico d' oltremare. Contro Pirro fu inviato il console Publio Valerio Levino. Ad Eraclea si combatté a lungo aspramente, ma Pirro alla fine vinse con l'aiuto degli elefanti, poiché i soldati romani non avevano mai visto animali tanto grandi e alla fine fuggirono per la paura. La notte pose fine ai combattimenti; Levino fuggì per la notte, Pirro fece molti prigionieri e li trattó con grande onore. Poi il re dell'Epiro unì a sé i Sanniti, i Lucani e i Bruzzi e si diresse verso Roma. Dopo che aveva messo a ferro e fuoco ogni cosa e aveva distrutto i campi della Campania, giunse alla città di Preneste. Subito i Romani furono presi da grande paura, ma Pirro finalmente chiese la pace.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 4
Octavo decimo anno postquam reges eiecti erant expulsus ex urbe Q. Marcius, dux Romanus, qui Coriolos ceperat, Volscorum civitatem, ad ipsos Volscos contendit iratus et auxilia contra Romanos accepit. Romanos saepe vicit, usque ad quintum miliarium urbis accessit, oppugnaturus etiam patriam suam, legatis qui pacem petebant, repudiatis, nisi ad eum mater Veturia et uxor Volumnia ex urbe venissent, quarum fletu et deprecatione superatus removit exercitum. Atque hic secundus post Tarquinium fuit, qui dux contra patriam suam esset.
Dicotto anni dopo che i re furono cacciati, allontanato da Roma Q. Marzio, duce romano, che aveva preso Corioli, città dei Volsci, si recò in fretta dagli stessi Volsci adirato e ricevette aiuti contro i Romani. Vinse spesso i Romani, si avvicinò fino a cinque miglia da Roma, avrebbe anche attaccato la sua patria, dopo aver respinto gli ambasciatori, che chiedevano la pace, se sua madre Veturia e sua moglie Volumnia non fossero venute dalla città, piegato dal pianto e dalla preghiera della quali (quarum), allontanò l'esercito. E costui fu il secondo dopo Tarquinio che fosse (in italiano meglio "ad essere") commandante contro la sua patria.