- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 4
Sabini, cum in animo haberent populo romano bellum indicere, Tito Tatio imperum detulerunt, qui contra Romam exercitum admovit. Cum vero arcem Romanam capere vi non posset, corrupit auro filiam custodis, ut portam aperiret et parvam manum Sabinorum in eam immitteret. Pollicitus est etiam id quod Sabini in brachiis sinistris gerebant. Puella, putans Sabinos sibi daturos esse armillas laevi brachii, patriam prodidit et partam hostibus aperuit. Sed hostes, ubi in arcem ingressi sunt, puellam sub scutis, quae sinistra manu gerebant, obruerunt. cum tamen mortem effugisset, Romulus, ut ea puniret, de rupe praecipitavit, quam Tarpeiam ex eius nomine appellaverunt.
I Sabini, avendo in mente di fare guerra al popolo romano, affidarono il potere a Tito Tazio, che mosse l'esercito contro Roma. Non potendo in verità prendere la rocca romana con la forza, corruppe con l'oro la figlia del custode, per spalancare la porta ed immettere in quella il piccolo gruppo dei Sabini. Promise anche ciò che i Sabini portavano sui bracci sinistri. La fanciulla, pensando che i Sabini le avrebbero dato anche i braccialetti del braccio sinistro, tradì la patria e aprì la porta ai nemici. Ma i nemici, quando entrarono nella rocca, colpirono la fanciulla con lo scudo, che portavano nella mano sinistra. Essendo sfuggito alla morte, Romolo, per punirla, la gettò dalla rupe, che nominarono in seguito dal suo nome Tarpea.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 4
Eo anno Romani ad Hispanias P. Cornelium Scipionem miserunt. Is filius era P. Scipionis, qui ibidem bellum gesserat, annos natus quattor et viginti, vir Romanorum omnium et sua aetate et posteriore tempore fere primus. Scipio Carthaginem Hispaniae capit, in qua omne aurum, argentum et belli apparatum Afri habebant, et nobilissimos obsides, quos ab Hispanis acceperant. Magonem atiam, fratrem Hannibalis, ibidem capit, eumque Romama mittit. Romaeingens laetitia post hunc nuntium fuit. Scipio Hispanorum obsides parentibus reddidit, quare omnesfere Hispaniae civitates ad eum desciverunt. Post quae Hasdrubalem, Hannibalis fratrem, vincit fugatque et praedam maximam capit. Interea in Italia consul Q. Fabius Maximus Tarentum recepit, in qua ingentes copiae Hannibalis erant. Ibi etiam ducem Hannibalis Karthalonem occidit, xxv milia captivorum vendidit et praedam militibus dispertivit. Tum multae civitates Romanorum, quae ad Hannibalem desciverant prius, rursus se Fabio Maximo dediderunt.
Nello stesso anno i Romani mandarono in Spagna Cornelio Scipione. Questo era figlio di P. Scipione, che là stesso aveva fatto la guerra - dell'età di ventiquattro anni, uomo pressochè il più valente dra i Romani tutti e del tempo suo e del tempo posteriore. Egli prese Cartagine di Spagna, nella quale gli Africani avevano tutto l'oro, l'argento e l'apparato di guerra, e anche nobilissimi ostaggi, che avevano ricevuto dagli Spagnoli. Là stesso s'impadronisce anche di Magone, fratello di Annibale e lo invia a Roma con gli altri. A quest'annunzio ci fu a Roma immensa letizia. Scipione restituì ai parenti gli ostaggi Spagnoli; onde quasi tutti gli Spagnoli d'un sol animo passarono a lui. Dopo di che vince e mette in fuga Asdrubale, fratello di Annibale, e conquista grandissimo bottino, e lo manda a Roma. Intanto in Italia il console F. Massimo prese Taranto, nella quale erano molte truppe di Annibale. Qui uccise anche il comandante di Annibale Cartalone, vendette 25mila prigionieri e divise tra i soldati il bottino. Allora molte città dei romani, che avevano dato retta ad Annibale prima, si diedero a Fabio Massimo.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 4
Sexcentesimo octogesimo primo anno urbis conditae, P. Cornelio Lentulo et Cn. Aufidio Oreste consulibus duo tantum gravia bella in imperio Romano erant, Mithridaticum et Macedonicum. Haec duo Luculli agebant, L. Lucullus et M. Lucullus. L. ergo Lucullus post pugnam Cyzicenam, qua vicerat Mithridatem, et navalem, qua duces eius oppresserat, persecutus est eum et recepta Paphlagonia atque Bithynia etiam regnum eius invasit, Sinopen et Amison, civitates Ponti nobilissimas, cepit. Secundo proelio apud Caberam civitatem, quo ingentes copias ex omni regno adduxerat Mithridates, cum XXX milia lectissima regis a quinque milibus Romanorum vastata essent, Mithridates fugatus est, castra eius direpta. Armenia quoque minor, quam tenuerat, eidem sublata est. Susceptus tamen est Mithridates post fugam a Tigrane, Armeniae rege, qui tum ingenti gloria imperabat, Persas saepe vicerat, Mesopotamiam occupaverat et Syriam et Phoenices partem.
Nel seicentoottantesimo anno dalla fondazione di roma, al tempo dei consoli p cornelio lentulo e cn anfidio oreste, c erano due guerre molto gravi nell'impero romano, la mitridatica e la macedone. i luculli conducevano queste due, l lucullo e m lucullo. pertanto l lucullo dopo la battaglia di cizico, nella quale aveva battuto mitridote, e dopo la battaglia navale, nella quale aveva sconfitto i suoi comandanti, lo inseguì e dopo aver annesso la ponflogonia e la bitinia, invase anke il suo regno, prese sinupe e amiso, città nobilissima del ponte. nella seconda battaglia presso la città di cabira, nella quale mitridate aveva condotto ingenti truppe da tutto il regno, essendo stati sconfitti i 30000 più eccellenti dei re, da 5000 romani, mitridate fu messo in fuga, i suoi accampamenti saccheggiati. tuttavia mitridote fu preso dopo la fuga da trigane, il quale allora dominava con grande gloria, aveva vinto presso i persiani, aveva occupato la mesopotamia, la siria e una parte della fenicia
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 4
Tigrani deinde Pompeius bellum intulit. Ille se ei dedidit et in castra Pompei sexto decimo miliario ab Artaxata venit ac diadema suum, cum procubuisset ad genua Pompei, in manibus ipsius conlocavit. Pompeius mox etiam Albanis bellum intulit et eorum regem Oroden ter vicit, postremo per epistulas ac munera rogatus veniam ei ac pacem dedit. Hiberiae quoque regem Artacen vicit acie et in deditionem accepit. Aliquantum agrorum daphnensibus dedit, quo lucus ibi spatiosior fieret, delectatus loci amoenitate et aquarum abundantia. Inde ad iudaeam transgressus est, hierosolyma, caput gentis; tertio mense cepit x11 (dodicesimo) milibus iudeaorum occisis, ceteris in fidem acceptis. His gestis in asiam se recepit et finem antiquissimo bello dedit.
In seguito Pompeo mosse guerra a Tigrane. Questi gli si arrese e venne all'accampamento di Pompeo a sedici miglia da Artassata e, dopo essersi prostrato alle ginocchia di Pompeo, ripose il suo diadema nelle sue mani. Ben presto Pompeo mosse guerra anche agli Albani e vinse tre volte il loro re Orode; infine, pregato tramite lettere e doni, gli concesse il perdono e la pace. Pompeo sconfisse in battaglia anche il re Arsace dell'Iberia e ne accettò la resa. Diede alquanti campi di Dafnesi, onde colà fosse più spazioso il bosco sacro, compiacendosi dell'amenità del luogo e dell'abbondanza d'acque. Quindi passò in Giudea, il terzo mese prese Gerusalemme, capitale della nazione, uccidendo dodicimila Giudei, accogliendo gli altri in protezione. Compiute tali cose si ritirò in Asia e pose fine all'antichissima guerra.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 4
L. Manlio Vulsone M. Atilio Regulo consulibus bellum in Africam translatum est. Contra Hamilcarem, Carthaginiensium ducem, in mari pugnatum victusque est. Nam perditis sexaginta quattuor navibus retro se recepit. Romani viginti duas amiserunt. Sed cum in Africam transissent, primam Clypeam, Africae civitatem, in deditionem acceperunt. Consules usque ad Carthaginem processerunt multisque castellis vastatis Manlius victor Romam rediit et viginti septem milia captivorum reduxit, Atilius Regulus in Africa remansit. Is contra Afros aciem instruxit. Contra tres Carthaginiensium duces dimicans victor fuit, decem et octo milia hostium cecidit, quinque milia cum decem et octo elephantis cepit, septuaginta quattuor civitates in fidem accepit. Tum victi Carthaginienses pacem a Romanis petiverunt. Quam cum Regulus nollet nisi durissimis condicionibus dare, Afri auxilium a Lacedaemoniis petiverunt. Et duce Xanthippo, qui a Lacedaemoniis missus fuerat, Romanorum dux Regulus victus est ultima pernicie. Nam duo milia tantum ex omni Romano exercitu refugerunt, quingenti cum imperatore Regulo capti sunt, triginta milia occisa, Regulus ipse in catenas coniectus.
Essendo consoli L. Manlio Vulsone e M. Attilio Regolo la guerra fu trasportata in Africa. Si combattè in mare contro Amilcare, generale Cartaginese, e fu vinto. Giacchè perdute sessantaquattro navi si ritirò. I Romani ne perdettero ventidue. Ma essendo passati in Africa, ricevettero in resa prima Clipea, città Africana. I consoli avanzarono fino a Cartagine, e smantellati molti luoghi forti Manlio vincitore ritornò a Roma e ricondusse ventisette mila prigionieri, Attilio Regolo rimase in Africa. Egli schierò l'esercito contro gli Africani. Combattendo contro tre generali Cartaginesi fu vincitore, uccise diciotto mila nemici, ne prese cinque mila con diciotto elefanti, ricevette in protezione settantaquattro città. Allora vinti, i Cartaginesi chiesero pace ai Romani. E non volendo Regolo concederla se non alle più dure condizioni, gli Africani chiesero aiuto agli Spartani. E sotto la guida di Santippo, che era stato mandato dagli Spartani, il generale Romano Regolo fu pienamente sconfitto. Giacché di tutto l'esercito Romano scamparono due mila soltanto, cinquecento col generale Regolo furono presi, trentamila uccisi, lo stesso Regolo posto in catene.
traduzione dal libro Nova Lexis plus