- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: NOVE e NOVE DISCERE - Versioni latino tradotte
- Visite: 4
Minerva, postquam tibiam ex osse cervino fecerat, venit ad convivium deorum cantu eos delectatura. Sed Iuno et Venus eam irriserunt quia in tibiam inflans eius pulcher vultus foedus apparebat. ...
Minerva, dopo aver fatto un flauto con un osso di cervo, giunse al banchetto degli dèi per deliziarli con il canto. Ma Giunone e Venere la derisero perché, soffiando nel flauto, il suo bel volto appariva sfigurato. Perciò Minerva, dopo che era fuggita nel bosco di Ida, per non essere derisa da loro, aveva visto le sue guance gonfie nello specchio della fonte, gettò via il flauto. Questo flauto lo trovò e lo raccolse Marsia, figlio di Eagro, uno dei satiri, che lo utilizzò per il canto. Il flauto emetteva suoni dolci: allora Marsia si credette un grande musicista e con grande superbia sfidò Apollo, il dio della musica, a una gara. Apollo giunse alla gara ed invitò le Muse a essere i giudici della gara. Il dio trasse un suono dolce dalla cetra e fu giudicato vincitore dalle Muse. Apollo dunque, per non lasciare impunita l'arroganza di Marsia, lo legò a un albero e chiamò uno Scita che gli scorticò la pelle a pezzi. Il sangue scuro, che sgorgò dal suo corpo, formò un fiume, che gli abitanti della regione chiamarono Marsia in memoria eterna di quel fatto.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: NOVE e NOVE DISCERE - Versioni latino tradotte
- Visite: 4
Aperi pectus tuum amico, ut fidelis sit tibi et capias ex eo vitae tuae iucunditatem. Fidelis enim amicus medicamentum est vitae et malorum solacium. Aspice amicum ut aequalem: amicitia enim nescit superbiam. Nec deseras amicum in necessitate, nec derelinquas eum, neque destituas; quoniam amicitia vitae adiumentum est. Iuvemus consilio et, si necesse est, toleremus propter amicum etiam aspera. Plerumque inimicitias quoque accipiamus propter amici innocentiam, saepe obtrectationes, cum amicus arguitur et accusatur. In adversis rebus enim amicus probatur; nam in prosperis amici omnes se praebent. Sed ut in adversis rebus amici patientia et tolerantia necessaria est, sic in prosperis auctoritas congrua est, ut insolentiam amici superbi reprimat et redarguat. (da Ambrogio)
Apri il tuo cuore ad un amico, affinché ti prenda il piacere della tua vita. Un amico fidato, infatti, è un balsamo per l'esistenza, ed è motivo di immortalità. Tratta l'amico da tuo pari: L'amicizia, infatti, non conosce la superbia. Non abbandonare l'amico che si trova in difficoltà (nella necessità), non lasciarlo e non deluderlo. perché l'amicizia è (d'aiuto nella vita) è aiuto alla vita. Portiamo (un buon) consiglio, e se è necessario tolleriamo (con esort) per un amico anche le avversità. Spesso subiamo anche inimicizie per l'innocenza di un amico, e spesso calunnie quando un amico viene criticato e accusato. Infatti, un amico viene messo alla prova nelle avversità; perché nelle prosperità tutti si mostrano amici. Ma come nelle avversità sono necessarie la pazienza e la tolleranza dell'amico, così nelle prosperità è necessaria una giusta autorità per reprimere e redarguire l'insolenza dell'amico superbo.
(By Vogue)
(Accade) spesso (che) si debba andare incontro ad inimicizie, per (sostenere) l'innocenza di un amico; o a maltrattamenti, se - nel caso che il (tuo) amico sia accusato d'un crimine - ti sarai opposto o avrai risposto (per lui). Non provare dispiacere di un simile maltrattamento; dice infatti il giusto: "Anche se, a causa di un amico, mi verrà fatto qualcosa di male, io lo sopporterò (ho tradotto al futuro ma in effetti è presente)". L' amico (quello vero) si prova nella sventura; infatti, quando le cose vanno bene, tutti (ci) si mostrano amici. Ma nell'avversità, il buon cuore e l'indulgenza di un amico è cosa necessaria, così come è opportuna un' autorevolezza nella prosperità, che temperi e redarguisca la supponenza di un amico che si dia arie
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: NOVE e NOVE DISCERE - Versioni latino tradotte
- Visite: 4
Erat Menecrates medicus superbus es arrogans, qui se similem Iovis existimabat. Olim epistulam Philippo, Macedonum regi, misit scribens: «Iuppiter Menecrates Philippo salutem dicit». Cui Philippus rescripsit: «Philippus rex Menecratem resalutat: sed consilium tibi do, perge Anticyram». Post paucos menses Philippus sumptuosas epulas paravit; inter alios convivas etiam Menecratem invitavit, cui mensam seorsum instruxit. Ante omnes convivas servi potiones et cibos delicatos apposuerunt; ante medicum autem solum tura et odores, sicut in aede, ante simulacra deorum. Primum medicus magno gaudio propter honorem exsultavit; dein autem, fame et siti laborans, cibos petivit. At rex leniter subridens: «Dei nec fame», dixit, «nec siti laborare possunt». Tali modo Philippus eius superbiam ludificavit atque punivit.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: NOVE e NOVE DISCERE - Versioni latino tradotte
- Visite: 4
Sirenes monstra maris erant praeditae plumis et avium aduncis unguibus; caput autem formosae mulieris et blandam vocem habebant. Parvam insulam apud Siciliae litora incolebant et in insulae scopulis magna ossium copia cumulabatur. Vocum suavitate enim nautae alliciebantur: homines patriae, parentum, uxorum, liberorumque obliti (dimentichi) ad insulam accurrebant et statim a Sirenibus vorabantur. Ulixes quoque, vir Graecus magni ingenii et multarum fraudium auctor, Sirenum voces audire desiderabat. Callidus vir autem mortem vitare potuit (riuscì a). Nam memoria tenebat Solis filiae verba: «Consiliis meis tu comitesque tui necem vitabitis: cera nautarum aures obstrue, itaque Sirenum voces non audient, tu autem robustis funibus ad navis malum a comitibus alligaberis, sic mortiferum carmen cognosces neque vitam amittes».
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: NOVE e NOVE DISCERE - Versioni latino tradotte
- Visite: 4
Fabula docet: improborum verba falsa sunt, sed ingenium saevitiam vincit. Olim asinus in lato agro herbam carpebat. Pravus lupus eum vidit et appropinquavit, quia famelicus erat et praedam quaerebat. Sed asinus callidus erat et eius consilium intellexit; itaque, se claudum simulavit. Statim lupus ab eo quaesivit causam eius mali; asinus respondit: “Heri, dum per silvam erro, spina meam ungulam vulneravit. Amice, spinam mihi extrae!”. “Certe!”, respondit lupus. “Patientia tua, miser, commoveor”. Lupus ad miserum asellum accedit: cupiebat enim eum vorare. Sed, dum mala fera spinam quaerit, callidus asellus eum asperis(con calci) vulneravit et necavit.