- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 4
Vespasiano Titus filius successit, qui et ipse Vespasianus est dictus, vir omnium virtutum genere adeo mirabilis ut amor et deliciae generis humanis cognominatus sit, facundiae maximae, rei militaris peritissimus, moderatissimus, iniuniarum patientissimus, laborum tolerantissimus. Causae Latine egit in foro; poemata et tragoedias Graece composuit, quae tamen haud multum laudis apud harum rerum extimatores consecutae sunt. In oppugnatione Hierosolymorum, sub patre militans, duodecim propugnatores duodecim sagittarum ictibus confixit. Romae tantae civilitatis in imperio fuit ut neminem omnino puniret, etiamsi maiestatis accusaretur. Complures cives, convictos coniurationis adversus se, oblitus periculi, ita dimisit ut in eadem familiaritate, qua antea, habuerit. Facilitatis et liberalitatis tantae fuit ut, cum nulli petenti quidquam negaret et ab amicis reprehndetur et nimiae liberalitatis accusaretur, responderit nullum civem debere tritem ab imperatore discendere. Tantum eius intererat beneficiis cives afficere ut, cum recordatus esset quodam die nihil se eo die boni cuiquam praestitisse, dixerit: "Amici, hodie diem perdidi".
A questo succedette il figlio Tito, che fu chiamato anch’egli (con il nome di)Vespasiano, uomo straordinario per ogni virtù, tanto che veniva soprannominato amore e delizia del genere umano, grande oratore, abile combattente, espertissimo nell'arte militare. Condusse cause in latino, compose poemi e tragedie in greco. Nell’assedio di Gerusalemme, facendo il servizio militare sotto il padre, trafisse dodici nemici con dodici frecce. A Roma, durante il suo impero, fu di tanta mitezza che non punì assolutamente nessuno, liberò i colpevoli di una congiura contro di lui, anzi li considerò amici come prima. Fu di tanta indulgenza e generosità che, non negando nulla a nessuno ed essendo rimproverato dagli amici, rispose che nessuno doveva allontanarsi dall’imperatore; poichè, un giorno si ricordò durante la cena che in quel giorno non aveva fatto nulla per nessuno, disse: “Amici, oggi ho sprecato un giorno”. A Roma questi fece erigere un anfiteatro e fece uccidere cinquemila bestie feroci nell’inaugurazione. Amato di non comune amore per questi motivi, morì di malattia in quella villa in cui il padre, due anni, otto mesi e venti giorni dopo che era diventato imperatore, a quarantadue anni d’età.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 4
L. Tarquinius Superbus, septimus atque ultimus regum, Volscos, quae gens ad Campaniam euntibus non longe ab urbe est, vicit, Gabios civitatem et Suessam Pometiam subegit, cum Tuscis pacem fecit et templum Jovis in Capitolio aedificavit. Postea Ardeam oppugnans, in octavo decimo miliario ab urbe Roma positam civitatem, imperium perdidit. Nam cum filius eius, et ipse Tarquinius iunior, nobilissimam feminam Lucretiam eandemque pudicissimam, Collatini uxorem, stuprasset eaque de iniuria marito et patri et amicis questa fuisset, in omnium conspectu se occidit. Propter quam causam Brutus, parens et ipse Tarquinii, populum concitavit et Tarquinio ademit imperium. Mox exercitus quoque eum, qui civitatem Ardeam cum ipso rege oppugnabat, reliquit; veniensque ad urbem rex portis clausis exclusus est, cumque imperasset annos quattuor et viginti cum uxore et liberis suis fugit.
Lucio Tarquinio il Superbo, settimo ed ultimo dei re, vinse i Volsci, popolazione che, per coloro che si dirigono verso la Campania, non è lontano dalla città (= Roma), sottomise la città di Gabi e Suessa Pomezia, fece la pace con gli Etruschi e fece costruire il tempio (dedicato) a Giove sul Campidoglio. Poi, mentre espugnava Ardea, città situata a diciotto miglia da Roma, perse il potere. Infatti, avendo suo figlio, anch'egli Tarquinio il Giovane, violentato Lucrezia, donna nobilissima e per giunta onestissima, moglie di Collatino, ed essendosi (ella) lamentata di quell'oltraggio col marito, col padre e con gli amici, (questa donna) si uccise davanti a tutti. E per questo motivo Bruto, parente anch'egli di Tarquinio, sollevò il popolo e tolse il potere a Tarquinio. Ben presto lo lasciò anche l'esercito che assediava insieme a lui la città di Ardea; e il re, mentre veniva in città, essendo state chiuse le porte, fu chiuso fuori e fuggì con (sua) moglie e i suoi figli, dopo aver regnato per ventiquattro anni.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 4
Septimus atque ultimus Romanorum regum fuit Lucius Tarquinius Superbus, qui Volscos vicit, Gabios civitatem et Suessam Pometiam subegit. Postquam cum Tuscis pacem facerat, templum Iovi in Capitolio aedificavit. Postea, Ardeam oppugnans, in octavo decimo miliario ab urbe Roma positam civitatem, imperium perdidit. Nam filius eius Tarquinius iunior vim attulit nobilissimae feminae Lucretiae, Collatini uxori. Postquam Lucretiaob ignominiam in omnium conspectum se occidit, Brutus, propinquus Tarquinii, populum Romanum concitavit et Tarquinio ademit imperium. Mox esercitus quoque, dum civitatem Ardeam cum rege oppugnat Tarquinium Superbum reliquit et veniens rex at urbem, portis clausis, exclusus est, et cum uxore et liberis suis fugit, postquam imperaverat annos quattruor et vigenti.
Settimo e ultimo re dei Romani fu Lucio Tarquinio il Superbo, che vinse i Volsci, sottomise la città di Gali e Suessa Pometzia. Dopo aver fatto la pace con gli Etruschi, costruì il tempio di Giove sul Campidoglio. In seguito, assediando Ardea, città posta sulla diciottesima pietra miliare da Roma, perse il suo regno. Infatti il suo figlio più giovane, Tarquinio, aveva fatto violenza alla nobilissima donna Lucrezia, moglie di Collatino. In seguito Lucrezia, a causa del disonore, si era uccisa davnti a tutti; Bruto, parente di Tarquinio, aveva incitato il popolo di Roma e aveva sottratto il potere a Tarquinio. In breve tempo anche l'esercito, mentre combatteva contro il re nella città di Ardea, Tarquinio il Superbo scappò, e andandosene il Re dalla città, chiuse le porte, fu tagliato fuori e fuggi con la moglie e con i suoi figli, dopo aver regnato per ventiquattro anni.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 4
Anno belli Punici vicesimo et tertio Catulo bellum contra Afros commissum est. Profectus est cum trecentis navibus in Siciliam; Afri contra ipsum quadringentas paraverunt. Numquam in mari tantis copiis pugnatum est. Lutatius Catulus navem aeger ascendit; vulneratus enim in pugna superiore fuerat. Contra Lilybaeum, civitatem Siciliae, pugnatum est ingenti virtute Romanorum. Nam LXIII Carthaginiensium naves captae sunt, CXXV demersae, XXXII milia hostium capta, XIII milia occisa, infinitum auri, argenti, praedae in potestatem Romanorum redactum.
Nell’anno ventitreesimo della Guerra Punica fu combattuta con Catulo una guerra contro gli africani. (Catulo) partì con 300 navi verso la Sicilia. Gli africani contro di lui (contro lo stesso) (ne) allestirono 400. Mai nel mare si combattè con così tanta quantità (di navi). Lutazio Catulo, sofferente, salì sulla nave (ascendo + acc. ), era stato infatti ferito in una battaglia antecedente. Contro Lilibeo, città della Sicilia, si combattè con smisurato valore dei Romani. Infatti furono conquistate 63 navi dei cartaginesi, 125 (demersae sott. Sunt) furono affondate, (furono) catturati 32. 000 dei nemici (genitivo partitivo fra i nemici) 13. ooo (furono) uccisi. Fu raccolto una quantità infinita d’oro, d’argento e di bottino in potere dei romani.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 4
Vespasiano Titus filius successit, qui et ipse Vespasianus est dictus, vir omnium virtutum genere mirabilis adeo, ut amor et deliciae humani generis diceretur, facundissimus, bellicosissimus, moderatissimus. Causas Latine egit, poemata et tragoedias Graece conposuit. In oppugnatione Hierosolymorum sub patre militans duodecim propugnatores duodecim sagittarum confixit ictibus. Romae tantae civilitatis in imperio fuit, ut nullum omnino puniret, convictos adversum se coniurationis dimiserit vel in eadem familiaritate, qua antea, habuerit. Facilitatis et liberalitatis tantae fuit, ut, cum nulli quicquam negaret et ab amicis reprehenderetur, responderit nullum tristem debere ab imperatore discedere, praeterea, cum quadam die in cena recordatus fuisset nihil se illo die cuiquam praestitisse, dixerit: "Amici, hodie diem perdidi".
A Vespasiano succedette il figlio Tito, che fu chiamato anch’egli Vespasiano, uomo straordinario per ogni genere di virtù, al punto che veniva chiamato amore e delizia del genere umano, molto eloquente, abile guerriero, molto equilibrato. Trattò cause in latino, compose poemi e tragedie in greco. Nell’assedio di Gerusalemme, prestando il servizio militare sotto il padre, trafisse dodici nemici con dodici frecce. A Roma, durante il (suo) impero, fu di tanta mitezza che non punì assolutamente nessuno, lasciò andare i colpevoli di una congiura contro di lui, anzi li considerò amici come prima. Fu di tanta indulgenza e generosità che, non negando nulla a nessuno ed essendo rimproverato dagli amici, rispose che nessuno doveva allontanarsi triste dall’imperatore; inoltre, essendosi un giorno ricordato durante la cena che in quel giorno non aveva fatto nulla per nessuno, disse: “Amici, oggi ho sprecato un giorno”.
Versioni latine per il triennio