- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: LINTRES- versioni latino tradotte
- Visite: 3
Post Veri obitum Marcus Antoninus solus rem publicam tenuit, multo melior et feracior ad virtutes. Erat enim ipse tantae tranquillitatis ut vultum numquam mutaverit maerore vel gaudio, philosophiae deditus stoicae, quam per optimos quosque magistros acceperat et undique ipse collegerat. Nam et Hadrianus hunc eundem successorem paraverat, nisi ei aetas puerilis obstitisset. Provincias ingenti moderatione ac benignitate tractavit Contra Germanos res feliciter gessit. Specialiter ipse bellum Marcomannicum, sed quantum nulla umquam memoria fuit, cum virtute tum etiam felicitate transegit, et eo quidem tempore quo pestilentia gravis multa milia et popularium et militum interemerat. Pannonias (Marcomannis, Sarmatis, Vandalis, simul etiam Quadis extinctis) servitio liberavit et Romae cum Commodo, quem iam Caesarem fecerat, filio suo triumpavit.
Dopo la morte di Vero, tenne il potere da solo Marco Antonino, molto migliore e più ricco di virtù. Egli era infatti di così grande serenità che non cambiava mai espressione per dolore o per gioia, dedito alla filosofia stoica, che aveva appreso da ottimi maestri e che aveva fatto ognuno venire da ogni parte. Infatti anche Adriano aveva predisposto lui stesso come successore, se l'età troppo giovanile non fosse stata di ostacolo. Trattò le Provincie con grande moderazione e benevolenza. Combattè contro i Germani con esito positivo. Egli stesso, in particolare, condusse a termine la guerra contro i Marcomanni, ma quanto importante non è stato ricordato, e proprio in quel periodo nel quale una spaventosa pestilenza aveva ucciso molte migliaia sia di cittadini che di soldati. Liberò la Pannonia dalla schiavitù (dopo avere sconfitto i Marcomanni, i Sarmati, i Vandali, e allo stesso tempo anche i Quadi) e trionfò a Roma insieme a suo figlio Comodo, che aveva prima nominato Cesare.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: LINTRES- versioni latino tradotte
- Visite: 4
Quare materia quidem nobis rhetoricae videtur artis ea, quam Aristoteli visam esse diximus; partes autem eae, quas plerique dixerunt, inventio, dispositio, elocutio, memoria, pronuntiatio. I n v e n t i o est excogitatio rerum verarum aut veri similium, quae causam probabilem reddant; d i s p o s i t i o est rerum inventarum in ordinem distributio; e l o c u t i o est idoneorum verborum ad inventionem accommodatio; m e m o r i a est firma animi rerum ac verborum ad inventionem perceptio; p r o n u n t i a t i o est ex rerum et verborum dignitate vocis et corporis moderatio. Nunc his rebus breviter constitutis eas rationes, quibus ostendere possimus genus et finem et officium huius artis, aliud in tempus differemus; nam et multorum verborum indigent et non tanto opere ad artis descriptionem et praecepta tradenda pertinent. Eum autem, qui artem rhetoricam scribat, de duabus reliquis rebus, materia artis ac partibus, scribere oportere existimamus. Ac mihi quidem videtur coniuncte agendum de materia ac partibus. Quare inventio, quae princeps est omnium partium, potissimum in omni causarum genere, qualis debeat esse, consideretur.

- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: LINTRES- versioni latino tradotte
- Visite: 4
Itaque illius verae elegantisque philosophiae, quae ducta a Socrate in Peripateticis adhuc permansit et idem alio modo dicentibus Stoicis, cum Academici eorum controversias disceptarent, nulla fere sunt: aut pauca admodum Latina monumenta sive propter magnitudinem rerum occupationemque hominum, sive etiam quod imperitis ea probari posse non arbitrabantur, cum interim illis silentibus C. Amafinius extitit dicens, cuius libris editis commota multitudo contulit se ad eam potissimum disciplinam, sive quod erat cognitu perfacilis, sive quod invitabantur inlecebris blandis voluptatis, sive etiam, quia nihil erat prolatum melius, illud quod erat tenebant. Post Amafinium autem multi eiusdem aemuli rationis multa cum scripsissent, Italiam totam occupaverunt, quodque maximum argumentum est non dici illa subtiliter, quod et tam facile ediscantur et ab indoctis probentur, id illi firmamentum esse disciplinae putant.
Pertanto della filosofia genuina e scientifica, che, mossa da Socrate, fu continuata dai Peripatetici e dagli Stoici, che in modo diverso insegnano la stessa dottrina, mentre gli Accademici decidevano le loro controversie, 1 ci sono ben poche o nessuna opera latina, sia par la gravita degli argomenti e per la vita pratica dei Roniani, sia perché si credeva che quelle dottrine non potessero incontrare il gusto di gente non colta. Ma ecco in mezzo al loro silenzio sorse a parlare C. Amafinio, 2 il quale concia pubblicazione dei suoi libri scosse la moltitudine, che abbracciò a preferenza la dottrina epicurea, perché era molto facile ad apprendersi, allettata dalle lusinghe della dolce voluttà, ,'e anche perché, non essendosi prodotto alcunché di meglio, abbracciava quello che c'era. Dopo Amafinio molti zelanti seguaci della stessa scuola scrissero molti libri e ne ingombrarono tutta l'Italia. Il fatto, che è l'argomento più grave, che non espongono con esattezza i loro principi, che s'imparano tanto facilmente e piacciono agli uomini incolti, essi credono sia la prova più sicura della verità della loro dottrina.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: LINTRES- versioni latino tradotte
- Visite: 4
in quo cum multa sunt indigna, tum nihil minus est ferendum quam quod iam non per latrones suos, non per homines egestate et scelere perditos, sed per vos nobis, per optimos viros optimis civibus periculum inferre conantur, et quos lapidibus, quos ferro, quos facibus, quos vi manu copiis delere non potuerunt, hos vestra auctoritate, vestra religione, vestris sententiis se oppressuros arbitrantur. ego autem, iudices, qua voce mihi in agendis gratiis commemorandoque eorum qui de me optime meriti sunt beneficio esse utendum putabam, ea nunc uti cogor in eorum periculis depellendis, (ut) iis potissimum vox haec serviat quorum opera et mihi et vobis et populo Romano restituta est
traduzione

- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: LINTRES- versioni latino tradotte
- Visite: 4
Cicerone scrive a Tirone, il suo servo ammalato versione latino Cicerone tradottalibro Lintres e libro scrinium
Andricus ad me venit postridie quam exspectaveram itaque habui noctem plenam timoris ac miseriae. Tuis epistulis nihilo factus sum certior ...
Andranico giunse da me il giorno dopo, a quello in cui lo aspettavo, infatti ebbi una notte di timore e di miseria. Non fui informato per niente dalle tue lettere su come stavi, ma tuttavia sono stato confortato. Io sono privo di ogni godimento e di tutte le lettere di cui non posso occuparmi prima che avrò visto. Tu ordinerai che venga promesso al medico quanto del prezzo domanderà: io scrissi questa cosa a Ummio. Io sento che tu ti lamenti e io sento che tu ti affatichi: se mi vuoi bene, sveglia dal sonno le tue lettere e la benevolenza a causa della quale tu sei carissima; ora bisogna che tu stia bene nell’animo così che tu possa stare bene nel corpo: a te chiedo che faccia questo sia a causa tua che a causa mia il giorno delle promesse si avvicina, che anche anticiperò se tu verrai.