- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: PAGINAE - versioni latino tradotte dal libro
- Visite: 3
Fabricius Luscinus vir magnis rebus gestis fuit et dignus magna gloria. Cornelius Rufinus manu quidem strenuus et bellator bonus militarisque disciplinae peritus admodum fuit, sed furax homo et avaritia acri erat. Hunc Fabricius non probabat neque amico utebatur osusque fuit eum morum eiuis causa. Sed cum in temporibus rei diffìcillimis consules creandi essent et is Rufinus peteret consulatum competitoresque eius essent imbelles quidam et futtiles, summa ope adnixus est Fabricius ut Rufìno consulatus deferretur. Eam rem plerisque admirantibus, quod hominem avarum, cui erat inimicissimus, creari consulem vellet, «Malo» inquit «civis me compilet quam hostis vendat». Hunc Rufinum postea bis consulatu et dictcatura functum censor Fabricius senatu movit ob luxuriae notam, quod decem pondo libras argenti facti haberet
Fabrizio Luscino era un uomo famoso per le (sue) imprese e meritevole di una grande gloria. P. C. Rufino fu sicuramente ardito in battaglia e un buon guerriero e molto esperto di disciplina militare, ma era un uomo rapace e di una avidità terribile. Fabrizio non apprezzava costui (Rufino) né era suo amico e lo detestò per i suoi costumi. Ma poiché i consoli dovevano essere eletti in circostanze molto difficili per lo Stato e Rufino ambiva al consolato e i suoi rivali erano inoffensivi e superficiali, con ogni mezzo Fabrizio si adoperò affinché il consolato venisse assegnato a Rufino. Poiche i più si meravigliavano di ciò, (ovvero) del fatto che volesse che fosse eletto console un uomo avido, al quale era molto ostile, disse: “Preferisco che un concittadino mi prenda a bastonate piuttosto che un nemico mi venda”. In seguito Fabrizio, in qualità di censore, rimosse (spodestò) questo Rufino, che aveva esercitato due volte il consolato e la dittatura, per essere stato tacciato di sfarzo, perché possedeva dieci libbre d’argento lavorato.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: PAGINAE - versioni latino tradotte dal libro
- Visite: 4
Draco Atheniensis vir bonus Postea legibus aliis mitioribus, a Solone compositis, usi sunt. Is sua lege in fures, non, ut Draco antea, mortis, sed dupli poena vindicandum existimavit. Decemviri autem nostri, qui post reges exactos leges, quibus populus Romanus uteretur, in XII tabulis scripserunt, neque pari severitate in puniendis omnium generum furibus neque remissa nimis lenitate usi sunt Nam furem, qui manifesto furto prensus esset, tum demum occidi permiserunt si, aut cum faceret furtum nox esset, aut interdiu telo se, cum prenderetur, defenderet. Ex ceteris autem manifestis furibus liberos verberari addicique iusserunt ei cui furtum factum esset; servos verberibus adfici et e saxo praecipitari; sed pueros inpuberes praetoris arbitratu verberari voluerunt noxiamque ab his factam sarciri.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: PAGINAE - versioni latino tradotte dal libro
- Visite: 4
Andricus postridie ad me venit, quam exspectaram; itaque habui noctem plenam timoris ac miseriae. Tuis litteris nihilo sum factus certior, quomodo te haberes, sed tamen sum recreatus. Ego omni delectatione litterisque omnibus careo, quas ante, quam te videro, attingere non possum. Medico mercedis quantum poscet promitti iubeto: id scripsi ad Ummium. Audio te animo angi et medicum dicere ex eo te laborare: si me diligis, excita ex somno tuas litteras humanitatemque, propter quam mihi es carissimus; nunc opus est te animo valere, ut corpore possis: id quum tua, tum mea causa facias, a te peto. Acastum retine, quo commodius tibi ministretur. Conserva te mihi: dies promissorum adest, quem etiam repraesentabo, si adveneris. Etiam atque etiam vale. III Idus h. VI.
Andrico è giunto il giorno dopo rispetto a quando l'aspettavo; pertanto ho trascorso una notte piena di timore e di angoscia. Dalle tue lettere non sono affatto rassicurato sulla tua salute, ma sollevato sì. Per parte mia sono privo di ogni piacere che mi viene dagli studi letterari a cui non sono in grado di dedicarmi prima di averti visto. Fa' promettere al medico quanto onorario chieda. L'ho scritto a Ummio. Sento dire che ti tormenti nell'animo e che il medico dice che questa è la causa del tuo malanno. Se mi vuoi bene, scuoti dal torpore la tua cultura letteraria e la tua sensibilità, perché mi sei molto caro. Ora è necessario che tu stia bene nell'animo per poterlo essere anche nel corpo. Ti chiedo di farlo sia per te che per me. Trattieni Acasto, per essere meglio servito. Riguardati per me. Il giorno della promessa è vicino, che anzi anticiperò se verrai. Ancora una volta tanti saluti stammi bene. 2 aprile, verso mezzogiorno.