- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: SERMO ET HUMANITAS - versioni latino tradotte
- Visite: 4
; Cum ignoratione rerum bonarum et malarum maxime hominum vita vexetur, ob eumque errorem homines et voluptatibus maximis saepe priventur et durissimis animi doloribus torqueantur, sapientia est adhibenda. Sapientia enim est una quae maestitiam pellat ex animis et nos exhorrescere metu non sinat. Qua praeceptrice in tranquillitate vivi potest, omnium cupiditatum ardore restincto. Cupiditates enim sunt insatiabiles, quae non modo singulos homines, sed universas familias evertunt, totam etiam labefactant saepe rem publicam. Ex cupiditatibus odia, discidia, discordiae, seditiones, bella nascuntur, nec eae tantum in alios caeco impetu incurrunt, sed etiam in animis inclusae inter se dissĭdent atque discordant. Ex quo vitam amarissimam necesse est effĭci (ita), ut sapiens, amputata inanitate omni et errore, solum sine aegritudine possit et sine metu vivere
Poiché la vita degli uomini è grandemente tormentata dal non sapere quali sono le cose buone e quelle cattive, e dato che per questa mancanza spesso gli uomini e sono privati di grandissimi piaceri e sono tormentati da durissimi dolori, bisogna ricorrere alla saggezza. La saggezza è l'unica che caccia la tristezza dagli animi e non consente che rabbrividiamo per la paura. Essendo essa istruttrice si può vivere nella tranquillità, essendo stato spento l'ardore di tutte le voglie. Le voglie infatti sono insaziabili, perché distruggono non solo i singoli uomini ma tutte le famiglie, spesso anche scuotono tutto lo stato. Dai desideri smodati nascono odi, litigi, discordie, rivolte, guerre, ed essi non soltanto corrono con cieco impeto contro gli altri, ma anche racchiusi nell'animo sono in contrasto e discordano con sé stessi. Da ciò è inevitabile che scaturisca una vita amarissima, cosicché il saggio, tagliati via ogni inutilità ed errore, solo può vivere senza tristezza e senza timore.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: SERMO ET HUMANITAS - versioni latino tradotte
- Visite: 4
Un battibecco tra maestro e allievo
versione latino Plauto traduzione dal libro sermo et humanitas
LIDO Iam perdidisti te atque me atque operam meam, qui tibi nequiquam saepe monstravi bene.
PISTOCLERO Ibīdem ego meam operam perdidi, ubi tu tuam: tua disciplina nec mihi prodest neque tibi.
LIDO O praeligatum pectus!
PISTOCLERO Odiosus mihi es. Tace atque sequĕre, Lyde, me.
LIDO Non paedagogum iam me, sed Lydum vocat!
PISTOCLERO Iam excessit mihi aetas ex magisterio tuo.
LIDO Compendium haud aetati optabile fecisti, cum istanc (= istam) nactus est impudentiam!
PISTOCLERO Tibi ego an tu mihi servus es?
LIDO Peior magister te istaec (= ista) docuit, non ego. Nimio es tu ad istas res discipulus docilior quam ad illa quae te docui, ubi operam perdidi. Fecisti furtum in aetatem malum (hai commesso un sotterfugio davvero adatto alla tua età), cum istaec flagitia me celavisti et patrem!
PISTOCLERO Istac tenus (fino a questo punto) tibi, Lyde, libertas data est orationis: satis est. Sequĕre me ac tace
Lido. Hai già mandato in rovina te, me e la mia fatica, io che invano ti ho spesso mostrato la retta via Pistoclero- Io ho sprecato la mia fatica dove tu la tua: il tuo insegnamento non giova né a me né a te Lido- Che testa dura! Pistoclero- Mi sei insopportabile. Taci e seguimi, Lido Lido- Mi chiama Lido, non pedagogo! Pistoclero- La mia età ormai s'è affrancata dai tuoi precetti L. -Non hai realizzato un profitto desiderabile per la tua età, conseguendo questa faccia tosta! P. - Sono io il tuo servo o tu lo sei a me? L. Un maestro peggiore di te ti ha insegnato certe cose, non certo io. Tu sei un discepolo fin troppo più solerte per certi concetti che per quelli che cercai di insegnarti, con dispendio di fatica. Hai commesso una birbonata davvero brutta contro la tua età, tenendo all'oscuro di queste bravate me e tuo padre! P. Fino a questo punto, Lido, ti è stata concessa libertà di parola: adesso basta. Seguimi e fa' silenzio
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: SERMO ET HUMANITAS - versioni latino tradotte
- Visite: 4
1. Videt, appellat. 2. Nos donabamus. 3. Tu timebaris, is amabatur. 4. Id, putatur. 5. Obsidebantur, ii pugnabant. 6. Vos ridebatis, nos flebamus, vos fletis, nos ridemus.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: SERMO ET HUMANITAS - versioni latino tradotte
- Visite: 4
1. Puellae, deas. 2. Puellam. 3. Pecuniam. 4. Magnas hostias. 5. Nos nostras amicitias. 6. Domina, suas ancillas. 7. Magistra, discipulas. 8. Fortuna. 9. Vestrae iniuriae, nostram iram. 10. Tuas litteras. 11. Italiam, Galliam. 12. Antiquam Romam, pulchras Syracusas.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: SERMO ET HUMANITAS - versioni latino tradotte
- Visite: 4
Quem ignavissimi hostium contempsere? Nos consules an vos, Quirites? Si culpa in nobis est, auferte imperium indignis; si in vobis, nemo deorum nec hominum sit, qui vestra puniat peccata, Quirites, vosmet tantum eorum paeniteat. Discordia ordinum est venenum urbis huius! Patrum ac plebis certamma, dum taedet vos patriciorum, dum nos patricios (taedet) plebeiorum magistratuum, Romae hostibus sustulereanimosi Pro deum fidem, quid vultis, Quirites? Tribunos plebis concupistis: concordiae causa tribunos concessimus. Decemviros desiderastis: creari passi sumus. Decemvirorum vos pertaesum est: coègimus abire magistratu. Tribunos plebis creare itèrum voluistis: creastis. Qui finis erit discordiarum? Ecquando unam urbem habere, ecquando communem hanc esse patriam licebit?
Chi i più vili dei nemici disprezzarono? Noi consoli, o voi, Quiriti? Se in noi vi è colpa, togliete il comando agli indegni; se (la colpa è) in voi, non vi sia nessuno degli dei né degli uomini che punisca le vostre colpe, Quiriti, voi stessi solo pentitevi di esse. La discordia delle classi sociali è il veleno di questa città! Le contese di patrizi e plebei, mentre voi avete a noia i magistrati dei patrizi, mentre noi patrizi hanno a noia i magistrati dei plebei, si sono sollevate gli animi dei nemici di Roma. In fede degli dei, cosa volete, o Quiriti? Avete voluto i tribuni della plebe: per la concordia vi abbiamo concesso i tribuni. Avete voluto i decemviri: abbiamo consentito che si facessero. Vi siete disgustati dei decemviri: (li) abbiamo costretti a lasciare la carica. Avete voluto nuovamente nominare i tribuni della plebe: li avete nominati. Quale sarà la fine delle discordie? quando mai ci sarà consentito avere una sola città, quando mai (ci sarà consentito) che questa sia una patria comune?
- L'educazione di Epaminonda - SERMO ET HUMANITAS versione latino Cornelio Nepote
- Conquiste di Alessandro e dei suoi generali - SERMO ET HUMANITAS versione latino Curzio Rufo
- La ricompensa del Servo - SERMO ET HUMANITAS versione latino Petronio
- Vendita di terreni - Plinio il giovane SERMO ET HUMANITAS versione latino