- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: CORSO DI LINGUA LATINA - versioni latino tradotte
- Visite: 1
Euripidi poetae matrem Theopompus agrestia olera vendentem victum quaesisse dicit.Patri autem eius nato illo responsum est a Chaldeis eum puerum,cum adolevisset,victorem in certaminibus fore;id ei puero fatum esse.Pater interpretatus athletam debere esse roborato exercitatoque flii sui corpore Olympiam certaturum eum inter athletas pueros deduxit.Ac primo quidem in certamen per ambiguam aetatem receptus non est,post Eleusino et Theseo certamine pugnavit et corinatus est.Mox a corporis cura ad excolendi animi studium transgressus auditor fuit physici Anaxagorae et Prodici rhetoris,in morali autem philosophia Socratis.Tragoediam scribere natus annos duodeviginti adortus est.Philochorus refert in insula Salamine speluncam esse taetram et horridam,in qua Euripides tragoedias scriptitarit.Mulieres fere omnes in maiorem modum exosus fuisse dicitur,sive quod natura abhorruit a mulierem coetu sive quod duas simul uxores habuerat,quarum matrimonii pertaedebat.Is,cum in Macedonia apud Archelaum regem esset utereturque eo rex familiariter,rediens nocte ab eius cena canibus a quodam aemulo inmissis dilaceratus est,et ex his vulneribus mors secuta est.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: CORSO DI LINGUA LATINA - versioni latino tradotte
- Visite: 1
Histrio in terra Graeca fuit fama celebri, qui gestus et vocis claritudine et venustate ceteris antestabat. Is Polus unice amatum filium morte amisit. Eo tempore Athenis Electram Sophoclis acturus gestare urnam quasi cum Oresti ossibus debebat. Ita compositum fabulae argumentum est, ut veluti fratris reliquias ferens Electra comploret commisereaturque interitum ejus. Igitur Polus, lugubri habitu Electrae indutus, ossa atque urnam e sepulcro tulit filii, et quasi Oresti amplexus, opplevit omnia non simulacris, sed luctu atque lamentis veris. Itaque cum agi fabula videretur, dolor actus est
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: CORSO DI LINGUA LATINA - versioni latino tradotte
- Visite: 1
Scipio Africanus antiquior quanta virtutum gloria praestiterit et quam fuerit altus animi atque magnificus et qua sui conscientia subnixus, plurimis rebus, quae dixit quaeque fecit, declaratum est. Cum M. Naevius tribunus plebis accusaret eum ad populum diceretque accepisse a rege Antiocho pecuniam, ut condicionibus gratiosis et mollibus pax cum eo populi Romani nomine fieret et quaedam item alia crimine daret indigna tali viro, tum Scipio pauca praefatus, quae dignitas vitae suae atque gloria postulabat: ''memoria'' inquit: ''Quirites, repeto diem esse hodiernum, quo Hannibalem Poenum imperio vestro inimicissimum magno proelio vici in terra Africa pacemque et victoriam vobis peperi inspectabilem. Non igitur simus adversum deos ingrati et, censeo, relinquamus nebulonem hunc, eamus hinc protinus Iovi optimo maximo gratulatum''. Id cum dixisset, avertit et ire in Capitolium coepit. Tum contio universa, quae ad sententiam de Scipione ferendam convenerant, relicto tribuno Scipionem in Capitolium comitata atque inde ad aedes eius cum laetitia et gratulatione sollemni prosecuta est.
Come Scipione Africano il maggiore abbia eccelso per la gloria dei suoi meriti, quale elevato e nobile animo abbia avuto, quale fierezza gli venisse dalla coscienza della propria grandezza, tutto ciò risulta da parecchie parole che pronunciò o fatti che compì. Fra essi ve ne sono due che possono far fede della fiducia che aveva in se stesso e della straordinaria elevatezza dell'animo suo. Avendolo il tribuno della plebe Marco Nevio accusato davanti al popolo di aver ricevuto del denaro dal re Antioco per rendere più favorevoli e miti le condizioni della pace con il popolo romano, e di altri misfatti indegni di un tal personaggio, Scipione, dopo aver detto le poche parole che la dignità della sua vita e la propria gloria imponevano, aggiunse: "Vi ricordo, Quiriti, che ricorre oggi il giorno in cui vinsi in terra d'Africa in una grande battaglia il punico Annibale, il più terribile nemico della vostra potenza, e assicurai a voi una pace e una vittoria rimarchevoli. Non dobbiamo dunque mostrarci ingrati verso gli dèi, ma, lasciato qui questo fanfarone, ritengo sia opportuno recarci subito a render grazie a Giove Ottimo Massimo". Detto questo, si volse e si mise in cammino verso il Campidoglio. Allora tutta l'assemblea, riunita per giudicare Scipione, abbandonato il tribuno, accompagnò Scipione al Campidoglio e poi a casa sua, prodigandogli solenni testimonianze di gratitudine e di compiacimento.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: CORSO DI LINGUA LATINA - versioni latino tradotte
- Visite: 2
Filius Croesi regis, cum iam fari per aetatem posset, infans erat et, cum iam multum adolevisset, item nihil fari quibat. Mutus adeo et elinguis diu existimabatur. Capta urbe, in qua erat post magnum bellum, cum in patrem eius hostis, gladio educto, regem esse ignorans, invaderet, diduxit adulescens os, clamare nitens, eoque nisu atque impetu spiritus vitium nodumque linguae rupit planeque et articulate elocutus est, clamans in hostem, ne rex Croesus occideretur. Tum et hostis gladium reduxit, et rex vita donatus est, et adulescens loqui prorsum deinceps incepit. Sed et quispiam Samius athleta, cum antea non loques fuisset, ob similem causam loqui coepit. Nam cum in sacro certamine sortitio non bona fide fieret et sortem falsam subici animadvertisset, repente in eum, quid id faciebat, magna voce inclamavit se videre, quid faceret. Atque is, oris vinculo solutus, per omne inde vitae tempus non turbide neque adhaese locutus est.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: CORSO DI LINGUA LATINA - versioni latino tradotte
- Visite: 1
Mulier dilectum virum amisit et in sarcophago corpus condidit. Nullo modo vidua a sepulcro discedebat immo apud viri reliquias vitam suam degebat et cotidie. .
Una donna perse il diletto marito e ne pose il corpo in un sarcofago. Mai la vedova si allontanava dal sepolcro: anzi passava la sua vita presso i resti del marito e tutti i giorni piangeva amaramente. Così nacque una chiara fama della casta sposa presso gli abitanti di Efeso, città della Ionia, dove viveva. Una volta dei ladroni saccheggiarono il tempio di Giove, ma i soldati li catturarono e li inchiodarono su di una croce. Dopo la morte dei ladroni, un soldato fu collocato dai maggiorenti della città come custode del cadavere presso il sepolcro della (di proprietà della) donna vedova. Il soldato vide la donna e subito un grande desiderio incendiò il suo animo. A causa dell'improvviso amore il soldato trascurava il suo compito. Subito anche la vedova rispose all'amore del soldato: così la passione legò il soldato e la vedova. Il soldato passava le notti con la donna, e improvvisamente, nel frattempo, da una croce fu sottratto il corpo di un ladrone. L'imprevista mancanza turbò il soldato, ma la vedova disse: "Perché hai paura? Se avrai attaccato alla croce il corpo di mio marito, non subirai punizioni per la tua negligenza". Così la pietà della vedova si convertì in turpitudine.
Latino a colori