- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: CORSO DI LINGUA LATINA - versioni latino tradotte
- Visite: 1
Europam Sidoniam, Agenoris filiam, Iuppiter amabat; sic in taurum se convertit et a Sidone Cretam transportavit. Moxtamen Agenor suos filios, Phoenicem, Cilicem et Cadmum misit ut aut sororem reducerent aut in suum conspectum non reverterent. Phoenix in Africam venit, Europam non invenit ibique remansit: inde Afri "Phoeni"sunt appellati. Cilix suo nomine indidit. Cadmus, cum erraret Delphos devenit et ibi responsum accepitraculum enim eum monuit ut a pastoribus bovem emerte; oraculum deinde addidit"Ubi bos decubuerit, ibi oppidum condes et ibi regnabis"Cadmus cum imperata perfecisset et acquam quaereret, ad fontem Castaliam pervenit: sed fontem draco Martis filius custodiebat. Draco, cum socios Cadmi interfecisset, a Cadmo lapide est interfectus; deinde Cadmus draconis dentes sparsit et aravit; unde novi terrae incolae nati sunt. Urbi postea Thebae nomen datum est.
Giove amava Europa Sidonia, figlia di Agenore: dunque si (= se stesso) trasformò in toro e trasportò (Europa) da Sidone a Creta. In seguito tuttavia Agenore mandò i propri figli, Fenice, Cilicio e Cadmo, affinché o riportassero la sorella oppure non ritornassero al suo cospetto. Fenice giunse in Africa, non trovò Europa e rimase lì: da questo gli Africani furono chiamati “Punici”. Cilicio dal proprio nome diede il nome alla Cilicia. Cadmo, vagando qua e là, giunse a Delfi e lì ricevette il responso: infatti l’oracolo lo esortò ad acquistare un bue dai pastori; poi l’oracolo aggiunse: ” Dove il bue si coricherà (letteralmente: si sarà coricato), lì fonderai una città e lì regnerai”. Cadmo, avendo eseguito i precetti e cercando dell’acqua, giunse alla fonte Castalia: ma un drago figlio di Marte custodiva la fonte. Il drago, avendo ucciso i compagni di Cadmo, fu ucciso da Cadmo con una pietra; poi Cadmo arò e seminò i denti del drago, da cui nacquero i nuovi abitanti della terra. In seguito alla città venne dato in nome “Tebe”.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: CORSO DI LINGUA LATINA - versioni latino tradotte
- Visite: 1
Quoniam officia non eadem disparibus aetatibus tribuuntur aliaque sunt iuvenum, alia seniorum, aliquid etiam de hac distinctione dicendum est. Est igitur adulescentis maiores natu vereri exque iis deligere optimos et probatissimos, quorum consilio atque auctoritate nitatur; ineuntis enim aetatis inscitia senum constituenda et regenda prudentia est. Maxime autem haec aetas a libidinibus arcenda est exercendaque in labore patientiaque et animi et corporis, ut eorum et in bellicis et in civilibus officiis vigeat industria. Atque etiam cum relaxare animos et dare se iucunditati volent, caveant intemperantiam, meminerint verecundiae. Senibus autem labores corporis minuendi, exercitationes animi etiam augendae videntur, danda vero opera, ut et amicos et iuventutem et maxime rem publicam consilio et prudentia quam plurimum adiuvent.
Poiché alle diverse età non sono attribuiti gli stessi doveri, alcuni sono dei giovani, altri degli anziani, bisogno anche dire qualcosa su questa distinzione. E', allora, dovere dell'adolescente venerare gli anziani e prediligere fra loro i più apprezzati e stimati, e dal consiglio e dall'autorità dei quali tragga appoggio. Infatti, l'inesperienza della prima giovinezza, va sorretta e guidata con la saggezza degli anziani. Poi bisogna soprattutto tenere lontano questa gioventù dalla libidine, ed istruirli nel lavoro e nella sofferenza dell'animo e del corpo, affinché l'operosità fiorisca sia nella chiamata alle armi che nei servizi civili. E anche quando vorranno rilassare gli animi e abbandonarsi alla letizia, che badino all'arroganza, e si ricordino del pudore. Quanto ai vecchi, sembrano dover diminuire i lavori del corpo e anche aumentare gli esercizi dell'animo, e dover impegnarsi veramente, affinché aiutino gli amici, la gioventù e ancor di più la repubblica con determinazione e saggezza.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: CORSO DI LINGUA LATINA - versioni latino tradotte
- Visite: 1
Omnia sunt misera in bellis civilibus, quae maiores nostri ne semel quidem, nostra aetas saepe iam sensit, sed miserius nihil quam ipsa victoria; quae, etiam si ad meliores venit, tamen eos ipsos ferociores impotentioresque reddit, ut etiam si natura tales non sint, necessitate esse cogantur; multa enim victori eorum arbitrio, per quos vicit, etiam invito facienda sunt. an tu non videbas mecum simul, quam illa crudelis esset futura victoria? igitur tunc quoque careres patria, ne quae nolles videres? 'non, ' inquies; 'ego enim ipse tenerem opes et dignitatem meam. at erat tuae virtutis in minimis tuas res ponere, de re publica vehementius laborare. deinde qui finis istius consili est? nam adhuc et factum tuum probatur, et ut in tali re etiam fortuna laudatur, factum, quod et initium belli necessario secutus sis et extrema sapienter persequi nolueris, fortuna, quod honesto otio tenueris et statum et famam dignitatis tuae. nunc vero nec locus tibi ullus dulcior esse debet patria, nec eam diligere minus debes, quod deformior est, sed misereri potius nec eam multis claris viris orbatam privare etiam aspectu tuo. Dnique, si fuit magni animi non esse supplicem victori, vide ne superbi sit aspernari eiusdem liberalitatem et, si sapientis est carere patria, duri non desiderare; et, si re publica non possis frui, stultum est nolle privata. caput illud est, ut, si ista vita tibi commodior esse videatur, cogitandum tamen sit, ne tutior non sit. Magna gladiorum est licentia, sed in externis locis minor etiam ad facinus verecundia. mihi salus tua tantae cura est, ut Marcello, fratri tuo, aut par aut certe proximus sini; tuum est consulere temporibus et incolumitati et vitae et fortunis tuis
Tutte le cose sono sventurate nelle guerre civili (guerre) che i nostri antenati non hanno sentito: neanche una volta (ma) che il nostro tempo vive, oramai, spesso: ma non c'è nulla di più disgraziato della stessa vittoria: la quale, anche se arride agli uomini più giusti, pur li rende piuttosto feroci e prepotenti, tal che, seppur non siano tali per natura, vi sono costretti dalla necessità: colui che vince, infatti, si trova costretto a fare molte cose dal vincitore, attraverso l'istigazione di coloro per mezzo dei quali ha vinto. In questo momento nessun altro luogo dev'esserti più caro della patria, né devi amarla di meno (la tua patria), solo perché è più stravolta, ma (devi) piuttosto commiserarla, non privandola - essa già priva di molti uomini giusti - anche della tua presenza. Infine, se è stato nobile non essere prono al vincitore, bada che non sia una superbia disdegnare la sua generosità e che, se è caratteristica di un saggio restare lontano dalla patria, non sia da insensibile non rimpiangerla, e che, se non puoi godere dello Stato, non sia da stolto non voler godere della proprietà privata.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: CORSO DI LINGUA LATINA - versioni latino tradotte
- Visite: 1
Darius in fuga, cum aquam turbidam et cadaveribus inquinatam bibisset, negavit ut se bibisse iucundius: numquam videlicet sitiens biberat, Nec esuriem Ptolemaeus ederat: cui, ragranti Aegyptum, cum cibarius in casa panis datus esset, nullum cìbum fuit illo dius. Olim ex Socrate quaesivèrunt, cum is usque ad vespeumi ambulàret: Quare id respondit: "Quo melius cenem, obsòno ambulando famem. Quid? Nonne in Laeedaemoniòrum in philitiis (pasti comuni) vidèmus? Ubi, cum tyrannus cem Dionysius, negàvit se iure ilio nigro, quod cenae caput erat, delectàtum esse. Tum is, qui coxèrat: "Minime mirum est. Condimenta enim tibi non fuérunt Et Dionysius: «Quae condimenta?» - «Labor (fatica) in venatur, sudor, cursus ad Eurótam, fames, sitis. His a bus Laeedaemoniorum epùlae condiuntu
Dario, in fuga, avendo bevuto acqua impura e inquinata con i cadaveri, disse che non aveva mai bevuto con maggior piacere. Giammai evidentemente aveva bevuto assetato. Né Tolomeo aveva mangiato affamato; e a questo, che viaggiava per l'Egitto, non seguito dai compagni, essendogli dato in casa da mangiare del pane, niente sembrò più piacevole di quel pane del quale si cibava. Si dice che Socrate, camminando fino a sera con un pò di sforzo e essendo stato chiesto a lui come facesse ciò, aveva risposto a lui, affinché cenasse meglio, di procurarsi l'appetito passeggiando. Che cosa? Non vediamo forse il nutrimento nei pasti pubblici degli spartani? Quando, avendo cenato il tiranno Dionisio, negò di essere stato dilettato da quell'oscuro brodo, poiché era la principale portata del pranzo e del quale tutti si cibavano con piacere. Allora colui che aveva cucinato quella: disse quello. quelle cose disse "Non è per niente strano infatti mancavano i condimenti" E quali sarebbero dunque chiese Dionisio, "la fatica della caccia il sudore la corsa la fame e la sete, con queste cose infatti gli spartani condiscono il banchetto"