- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 4
Postea Numa Pompilius res creatus est, qui bellum quidem nullum gessit, sed non minus civitati quam Romulus profuit. Nam et leges Romanis moresque constituit, qui consuetudine proeliorum iam latrones ac semibarbari putabantur, et annum descripsit in decem menses, prius sine aliqua supputatione confusum, et infinita Romae sacra ac temple constituit. Morbo decessit quadragesimo et tertio imperii anno.
Traduzione
Dopo Romolo fu eletto re Numa Pompiliio, che non fece nessuna guerra ma giovò alla popolazione non meno i Romolo. Infatti stabilì per i Romani, leggi costumi che per consuetudini delle battaglie erano ritenuti brigati e semibarbari, e divise l'anno in dieci mesi e stabilì a Roma cerimonie sacre e templì. Morì di malattia nel quarantesimo anno di regno.
Altro tentativo di traduzione Dopo, Numa Pompilio fu eletto re il quale non fece nessuna Guerra, ma non giovò alla città meno di Romolo. Infatti stabilì le leggi e i costumi dei Romani, che con l’abitudine delle guerre erano ormai ritenuti briganti e semibarbari, e suddivise l’anno in 10 mesi, che prima era confuso senza alcun calcolo, e isituì infiniti culti e templi a roma. Morì a causa di una malattia nel 43° anno di regno.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 4
Domitiano, nequissimo tyranno, Nerva successit, vir in privata vita tam moderatus quam strenuus, nobilitatis mediae. Is senex admodum imperator factus, aequissimum se praebuit Traianumque adoptando, inusitatae civilitatis et fortitudinis virum, optime rei publicae consuluit. Nervae successit Ulpius Crinitus Traianus, natus Italicae in Hispania, familia antiqua magis quam clara, qui rem publicam diligentissime administravit, publice privatimque in omnes magnificentissimum se praebuit. Romani imperii, quod post Augustum magis defensum erat quam nobiliter ampliatum, fines longe lateque diffudit. Plus gloriae tamen acquisivit civilitate et moderatione quam rebus militaribus. Ob maxima merita deo proximus per orbem terrarum putatus est solusque omnium imperatorum intra urbem sepultus. Talem sui memoriam Traianus reliquit, ut, per plurimos annos post eius mortem, non aliter senatores principibus acclamarent nisi his verbis : "Felicior Augusto, melior Traiano!"
A Domitiano, cattivissimo tiranno, successe Nerva, uomo nella vita privata tanto mite quanto valoroso, di media aristocrazia. Egli, fatto imperatore assai vecchio, si mostrò giustissimo e adottando Traiano, un uomo di insolita affabilità e coraggio, badò ottimamente alla repubblica. A Nerva successe Ulpio Crinito Traiano, nato ad Italica in Spagna, di famiglia antica più che famosa, il quale amministrò con grande diligenza la repubblica, pubblicamente e privatamente si mostrò generosissimo verso tutti. Dell'impero romano, il quale dopo Augusto era stato più difeso che ampliato con valorose imprese, estese in lungo e in largo i confini. Tuttavia guadagnò più gloria per l'affabilità e la mitezza che per l'arte militare. A causa dei suoi grandissimi meriti fu ritenuto simile ad un dio e fu il solo fra tutti gli imperatori ( ad essere) sepolto dentro la città. Traiano lasciò una tale memoria di sè che per moltissimi anni dopo la sua morte, gli imperatori acclamavano l'imperatore non in altro modo se non con queste parole : più felice di Augusto più buono di Traiano
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 4
Anno octingentesimo et quinquagesimo ab urbe condita, Vetere et Valente consulibus res publica ad prosperrimum statum rediit bonis principibus ingenti felicitate commissa. Domitiano enim exitiabili tyranno, Nerva successit, vir in privata vita moderatus et strenuus, nobilitatis mediae. Qui senex admodum operam dante Petronio Secundo, praefecto praetorio, item Parthenio interfectore Domitiani, imperator est factus; aequissimum se et civilissimum praebuit. Rei publicae divina provisione consuluit Traianum adoptando. Mortuus est Romae post annum et quattuor menses imperii sui ac dies octo, aetatis septuagesimo et altero anno, atque inter Divos relatus est. Successit ei Ulpius Crinitus Traianus, natus Italicae in Hispania, familia antiqua magis quam clara. Nam pater eius primum consul fuit. Imperator autem apud Agrippinam in Galliis factus est. Rem publicam ita administravit, ut omnibus principibus merito praeferatur, inusitatae civilitatis et fortitudinis. Romani imperii, quod post Augustum defensum magis fuerat quam nobiliter ampliatum, fines longe lateque diffudit. Urbes trans Rhenum in Germania reparavit. Daciam Decibalo victo subegit, provincia trans Danubium facta in his agris, quos nunc Taifali, Victoali et Tervingi habent. Ea provincia decies centena milia passuum in circuitu tenuit.
L'anno ottocentocinquanta dalla fondazione di Roma, consoli Vetere e Valente, lo Stato con somma fortuna affidato a buoni prìncipi, tornò a fiorentissime condizioni. A Domiziano infatti, esiziale tiranno, successe Nerva, uomo moderato e valoroso nella vita privata, di nobiltà mediocre. Egli assai vecchio fu creato imperatore per l'appoggio di Petronio Secondo, prefetto del pretorio, e anche di Partenio, uccisore di Domiziano; si mostrò giustissimo e gentilissimo. Per divina ispirazione provvide allo Stato adottando Traiano. Morì a Roma dopo un anno e quattro mesi di regno e giorni otto, di settantadue anni d'età, e fu ascritto fra gli Dei. Gli successe Ulpio Crinito Traiano, nato a Italica nella Spagna, di famiglia antica più che illustre. Giacchè suo padre per primo fu console. Imperatore poi fu creato presso Agrippina nelle Gallie. Amministrò lo stato in modo che giustamente è preferito a tutti i prìncipo, di insolita gentilezza e fortezza. Ampliò in lungo e in largo i confini dell'impero Romano, che dopo Augusto era stato più difeso che notabilmente allargato. Ricuperò in Germania la città al di là del Reno. Vinto Decibalo sottomise la Dacia creando una provincia oltre il Danubio, in quei campi, che ora occupano i Taifali, i Vittoali e i Tevingi. Quella provincia ebbe un circuito di un milione di passi.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 4
Numquam adhuc Romanae copiae in unum neque maiores neque melioribus ducibus convenerant, totum terrarum orbem facile subacturae, si contra barbaros ducerentur. Pugnatum tum est ingenti contentione, victusque ad postremum Pompeius et castra eius direpta sunt. Ipse fugatus ad Alexandriam petiit, ut a rege Aegypti, cui tutor a senatu datus fuerat propter iuvenilem eius aetatem, acciperet auxilia. Qui fortunam magis quam amicitiam secutus occidit Pompeium, caput eius et anulum Caesari misit. Quo conspecto Caesar etiam lacrimas fudisse dicitur, tanti viri intuens caput et generi quondam sui.
Fino a quel momento le truppe romane non si erano mai riunite in un solo luogo ne in numero più grande, ne con comandanti migliori, così che avrebbero potuto sottomettere facilmente il mondo intero se fossero state condotte contro i barbari. Si combatté quindi con una durissima lotta e alla fine Pompeo fu vinto e il suo accampamento fu distrutto. Lui medesimo, messo in fuga, andò ad Alessandria per ricevere aiuti dal re dell'Egitto, al quale era stato dato come tutore dal senato a causa della sua giovane età. Egli, avendo seguito più la fortuna che l'amicizia, uccise Pompeo mandò la sua testa e l' anello a Cesare. Si dice che Cesare, dopo averlo visto, versò lacrime guardando la testa di un uomo tanto grande e (che era stato) un tempo suo genero.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 4
Vespasianus huic successit, factus apud Palaestinam imperator, princeps obscure quidem natus, sed optimis conparandus, privata vita inlustris. Offensarum et inimicitiarum inmemor fuit, convicia a causidicis et philosophis in se dicta leviter tulit, diligens tamen coercitor disciplinae militaris. Hic cum filio Tito de Hierosolymis triumphavit. Per haec cum senatui, populo, postremo cunctis amabilis ac iucundus esset, profluvio ventris extinctus est in villa propria circa Sabinos, annum agens aetatis sexagesimum nonum, imperii nonum et diem septimum, atque inter Divos relatus est. Huic Titus filius successit.
Vespasiano ebbe un carattere estremamente indulgente, al punto da punire difficilmente con una pena più grave dell'esilio anche coloro che si erano macchiati di delitti di lesa maestà nei confronti della sua persona. Non diede molto peso ad offese ed inimicizie, sopportò con indulgenza le frecciate e le accuse scagliategli contro da avvocati e filosofi, mentre invece fu un inflessibile custode della disciplina militare. Egli insieme col figlio Tito portò vittoriosamente a termine la guerra contro gli Ebrei. Dopo essere riuscito, grazie a tali qualità, ad entrare nelle grazie del senato, del popolo, e insomma di chiunque, morì a 69 anni compiuti nella sua villa nei dintorni della Sabina per un'emorragia allo stomaco - dopo 9 anni e 7 giorni d'impero - e ascese tra gli dèi. Amò così tanto i figli, che - sebbene gli ordissero contro molte congiure egli, pur avendole scoperte, fece conto di nulla ingenti dissimulatione, (tanto che) in senato avrebbe dettato (questa condizione): che o i figli - o nessun (altro) - avrebbero preso il suo posto sul regno.