- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: NUOVO COMPRENDERE E TRADURRE - versioni latino
- Visite: 2
Sexto decimo anno post reges exactos seditionem populus Romae fecit, tamquam a senatu atque consulibus premeretur. Tum et ipse sibi tribunos plebis quasi proprios iudices et defensores creavit, per quos contra senatum et consules tutus esse posset. Sequenti anno Volsci contra Romanos bellum repareverunt; victi sunt acie Coriolosque civitatem, quam habebant optimam, perdiderunt. Octavo decimo anno postquam reges eiedti erant, expulsus est ex urbe Q. Marcius Coriolanus, dux Romanus, qui Coriolos coperat, Volscorum civitatem
Nel sedicesimo anno dopo la cacciata dei re il popolo di Roma fece una secessione, come se fosse oppresso dai consoli e dal senato. Allora il popolo elesse per sé dei tribuni della plebe come propri giudici e difensori, attraverso i quali potesse essere al sicuro contro i soprusi del senato e dei consoli. Sequenti anno Volsci contra Romanos bellum reparaverunt, et victi acie etiam Coriolos civitatem, quam habebant optimam, perdiderunt. Durante l’anno sucessivo, i Volsci ripresero le ostilità contro i Romani; ed essendo stati sconfitti sul campo di battaglia, persero anche Corioli, la migliore città che avevano. Nell'anno seguente i Volsci rinnovarono guerra contro i romani, vennero vinti in battaglia e persero la città di Corioli, che avevano la migliore città che avevano. Nel diciottesimo anno dopo che erano stati cacciati i re, fu espulso dalla cittàCoriolano, comandante romano, che aveva preso Corioli, città dei Volsci.
versione dal libro matrix 2 pagina 313
Inizio: sexto decimo anno post reges exactos ...
"Nel sedicesimo anno dopo che furono cacciati i re, il popolo fece un'insurrezione a Roma, tale che fu frenata dal senato e dai consoli. Allora il popolo creò come propri giudici e difensori i tribuni della plebe, attraverso i quali potesse essere salvaguardato di fronte al senato ed ai consoli".
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: NUOVO COMPRENDERE E TRADURRE - versioni latino
- Visite: 2
Cornelius Rufinus manu quidem strenuus et bellator bonus militarisque disciplinae peritus admodum fuit, sed furax homo et avaritia acri erat. Hunc Fabricius non probabat neque amico utebatur osusque fuit eum morum eiuis causa. Sed cum in temporibus rei diffìcillimis consules creandi essent et is Rufinus peteret consulatum competitoresque eius essent imbelles quidam et futtiles, summa ope adnixus est Fabricius ut Rufìno consulatus deferretur. Eam rem plerisque admirantibus, quod hominem avarum, cui erat inimicissimus, creari consulem vellet, «Malo» inquit «civis me compilet quam hostis vendat».
Cornelio Rufino fu sicuramente ardito in battaglia e un buon guerriero e molto esperto di disciplina militare, ma era un uomo rapace e di una avidità terribile.
Fabrizio non apprezzava costui (Rufino) né era suo amico e lo detestò per i suoi costumi. Ma poiché i consoli dovevano essere eletti in circostanze molto difficili per lo Stato e Rufino ambiva al consolato e i suoi rivali erano inoffensivi e superficiali, con ogni mezzo Fabrizio si adoperò affinché il consolato venisse assegnato a Rufino. Poiche i più si meravigliavano di ciò, (ovvero) del fatto che volesse che fosse eletto console un uomo avido, al quale era molto ostile, disse: “Preferisco che un concittadino mi prenda a bastonate piuttosto che un nemico mi venda”.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: NUOVO COMPRENDERE E TRADURRE - versioni latino
- Visite: 2
Hannibal, Pyrenaeis alpibusque superatis, in planitiem descendit. inde, scipione victo, sempronio apud trebiam flumen fugato, Flaminio apud Trasimenum lacum profligato, ad italiam inferiorem (=meridionale) iter fecit (iter facere =marciare). Adversus hostem toties victorem missus, Fabius maximus dictator Hannibalis impetum cunctando fregit; namque pristinis cladibus edoctus, belli rationem (=la tattica) mutavit. per loca alta praepuptaque exercitum ducebat, nullo loco fortunae se committebat (se committere+dativo=affidarsi a. .), numquam in castris copias tenebat. Hannibalis exercitum continenter agitabat sed nullam pugnae occasionem hosti dabat. improviso in hannibalis milites frumentatum e castris exeuntes impetum faciebat, agmen carpens et milites palantes (acc. "sbandati") excipiens (catturare). Ita ex levibus proeliis victor evasit. tamen haud grata erat romanis fabii cunctatio: e ius prudentia enim imperitia atque ignavia putabantu
Annibale, superati i pirenei e le alpi, scende in pianura. da lì, vinto scipione, messo in fuga sempronio presso il fiume trebia, sconfitto flaminio presso il lago trasimeno, marciò verso l'italia meridionale. mandato contro il nemico tutte le volte vincitore, il dittatore Q fabio massimo frenò l'avanzata di annibale temporeggiando; infatti essendo stato educato da precedenti sconfitte, cambiò la tattica della guerra. conduceva l'esercito per luoghi alti e scoscesi, non si affidava in nessun luogo alla fortuna, non teneva mai le truppe nell'accampamento. inseguiva l'esercito di annibale continuamente ma non dava al nemico nessuna possibiltà di battaglia. all'improvviso faceva un assalto ai soldati di annibale che uscivano dall'accampamento per fare rifornimento, indebolendo la schiera e catturando i soldati sbandati. così uscì vincitore da modesti combattimenti. tutta via il temporeggiamento di fabio non era gradito ai romani: la sua prudenzia infatti era ritenuta una viltà e una incompetenza
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: NUOVO COMPRENDERE E TRADURRE - versioni latino
- Visite: 2
Ingenti Poenorum classe circa Siciliam deuicta duces eius fractis animis consilia petendae pacis agitabant. quorum Hamilcar ire se ad consules negabat audere, ne eodem modo catenae sibi inicerentur, quo ab ipsis Cornelio Asinae consuli fuerant iniectae. Hanno autem, certior Romani animi aestimator, nihil tale timendum ratus maxima cum fiducia ad conloquium eorum tetendit. apud quos cum de fine belli ageret, et tribunus militum ei dixisset posse illi merito euenire quod Cornelio accidisset, uterque consul tribuno tacere iusso 'isto te' inquit 'metu, Hanno, fides ciuitatis nostrae liberat'. claros illos fecerat tantum hostium ducem uincire potuisse, sed multo clariores fecit noluisse.
Una numerosa flotta cartaginese era stata disfatta nei paraggi della Sicilia. I suoi capi, nel loro scoraggiamento, pensavano di chiedere la pace. Amilcare, uno di essi, dichiarava che non osava andare a trovare i consoli èer paura di essere incatenato, come avevano fatto loro al console Cornelio Asina. Ma Hannon, migliore giudice dal carattere romano, avendo deciso di nn aver niente di simile da temere, andò, pieno di fiducia, a conferire coi consoli. Come proponeva loro di mettere fine alla guerra, un tribuno di legione gli dice che si potrebbe trattarlo a buon diritto come era stato trattato Cornelio. Ma i due consoli, facendo tacere il tribuno, : "Hannon, dissero, lontano da te questo timore; la lealtà romana tu ne garantiscei". fossero stati per i consoli una grande gloria di potere mettere nei ferri uno se è grande capo nemico; ma cio fu più grande di non aver voluto.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: NUOVO COMPRENDERE E TRADURRE - versioni latino
- Visite: 2
Contra Hamilcarem, Carthaginiensium ducem, in mari pugnatum victusque est. Nam perditis sexaginta quattuor navibus retro se recepit. Romani viginti duas amiserunt. Sed cum in Africam transissent, primam Clypeam, Africae civitatem, in deditionem acceperunt. Consules usque ad Carthaginem processerunt multisque castellis vastatis Manlius victor Romam rediit et viginti septem milia captivorum reduxit, Atilius Regulus in Africa remansit. Is contra Afros aciem instruxit. Contra tres Carthaginiensium duces dimicans victor fuit, decem et octo milia hostium cecidit, quinque milia cum decem et octo elephantis cepit, septuaginta quattuor civitates in fidem accepi
Lo scontro navale con Amilcare, generale dei Cartaginesi, sortì successo. (Amilcare), infatti, dopo aver subito la perdita di 64 navi, si ritirò. I Romani (invece) persero 22 navi. Passati in Africa, assoggettarono per prima Clipea, città africana. I consoli si spinsero fino a Cartagine: dopo aver raso al suolo molte fortezze, Manlio tornò a Roma, vincitore, con un seguito di 27mila prigionieri di guerra, mentre Attilio Regolo rimase in Africa. Fu lui a preparare lo scontro con gli Afri. Pur fronteggiando 3 condottieri cartaginesi, ne uscì vincitore: trucidò 8mila nemici, ne fece prigionieri 5mila, insieme a 18 elefanti; accettò la resa e la subordinazione di 74 città.