- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: NUOVO COMPRENDERE E TRADURRE - versioni latino
- Visite: 4
Nuovo Comprendere e tradurre vol 2 pag 226
In eo tantum studium philosophiae fuit, ut plurimos sapientes audiret et praecipue Iunium Rusticum, huius disciplinae peritissimum. Cum eo omnia publica privataque consilia communicavit, iterum consulem fecit et post mortem ei statuas erigi iussit. Tantos honores magistris suis detulit, ut imagines eorum aureas in ipso larario haberet ac sepulchra eorum hostiis floribusque semper honoraret. Educatus est Hadriani domi, qui propter eius probitatem “Verissimum” nominabat et puerum in Saliorum collegium rettulit. In eo sacerdotio et praesul et vates et magister fuit et multa sacra fecit, cum ipse omnia carmina didicisset. Praeterea amavit pugilatum et certamina et cursum et venatum et pila lusit optime. Sed ab omnibus his rebus studium philosophiae eum abduxit seriumque et gravem reddidit. Tamen in eo semper fuit magna comitas, quam maxime suis, mox amicis atque etiam ignotis exhibebat
Ci fu tanta passione in lui per la filosofia, da stare ad ascoltare il maggior numero di sapienti e soprattutto Iunio Rustico, il più esperto di questa scienza. Quando lui gli comunicò tutti i progetti pubblici e personali, lo elesse console per la seconda volta e ordinò che, dopo la morte, gli fossero innalzate delle statue. Dette tanti onori ai suoi maestri, da avere nel larario stesso le loro immagini d’oro e da onorare sempre le loro tombe con sacrifici e fiori. Fu educato nella casa di Adriano, che lo chiamava “Verissimo” per la sua onestà e che riportò il ragazzo nel collegio dei Salii. Fu sia capo, sia vate, sia maestro in quel sacerdozio e fece molti riti sacri, avendo egli stesso imparato tutte le formule religiose. Oltre a ciò amò sia il pugilato sia le lotte sia la corsa sia la caccia e giocò a palla ottimamente. Ma lo studio della filosofia lo allontanò da tutte queste cose e rese importante e autorevole. Tuttavia in lui ci fu sempre una grande affabilità che rivelava soprattutto ai suoi, poi agli amici e anche agli sconosciuti
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: NUOVO COMPRENDERE E TRADURRE - versioni latino
- Visite: 4
Narrant veteres scriptores Aeneam, Anchisae et Veneris filius, cum multis comitibus troia navibus fugisse et novam patriam quaesivisse ubi sedem suam statueret. dicunt eum post varios errores multusque casus ad Laurentium agrum in Italiam appulisse. Ibi, cum Troiani praedam ex agris agerent, Latinus rex et Aborigines, qui tum ea tenebant loca, ex urbe atque agris ad arma concurrerunt ut vi advenas arcerent. cum victus esset, Latinus cum Aenea pacem iunxit et pollicitus est se ei filiam Lavianiam in matrimonium daturum esse. sed Turnus, Rutulorum rex, cuiLatini uxor prius filiam despoponderat, ubi cognovit sibi sponsam(promessa sposa) ademptam esse, bellum Troianis et Latino movit. Narrat Vergilius bellum diutinum et atrox fuisse multosque fortissimos viros in eo cecidisse, sed tandem Aeneam victorem fuisse et Turnum occisum esse. Post haec Troiani novum oppidum condiderunt, quod Aeneas ab nomine ucoris Lavinium appellavit.
Gli antichi scrittori narrano che Enea, figlio di Anchise e Venere, fuggi’ da Troia con molti compagni e cerco’ una nuova patria dove fissare la propria dimora. Dicono che dopo vari errori e molti imprevisti approdo’ in Italia nel terreno Laurentino. Qui, poiche’ i troiani avevano preso il raccolto dei campi, il re latino e gli aborigeni, che appartenevano a quei luoghi, corsero alle armi dalla citta’ e dai campi per mettere in fuga gli stranieri con la forza. Essendo stato vinto, Latino giunse alla pace con Enea e gli fu promesso che gli sarebbe stata data sua figlia Lavinia in matrimonio. Ma Turno, re dei rotuli, al quale la moglie di Latino aveva promesso in matrimonio la prima figlia, non appena venne a sapere che la sua promessa sposa era stata portata via, mosse guerra ai troiani e ai latini. Virgilio narra che la guerra fu lunga e atroce e in questa battaglia molti uomini fortissimi furono uccisi, ma alla fine Enea fu vincitore e Turno fu ucciso. Dopo questo i troiani fondarono una nuova citta’, che Enea chiamo’ con il nome di sua moglie Lavinia.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: NUOVO COMPRENDERE E TRADURRE - versioni latino
- Visite: 3
Proca, Albanorum rex, duos filios, Numitorem et Amulium habuit. Is de vita decessurus Numitori, qui maior (maggiore) erat, regnum reliquit; sed Amulius, fratre expulso, regnum occupavit; deinde, ut Numitorem subole privaret, Rheam Silviam, eius filiam, Vestae sacerdotem (sacerdotessa) fecit. Sed deus Mars, amore virginis captus, cum ea (con lei) se (si) coniunxit et Rhea Romulum Remumque peperit. Tum Amulius Rheam in vincula coniecit, geminos in alveum (cesta) imposuit et in Tiberim, qui tunc forte (avv) exundaverat, obiecit ut parvuli in flumine mortem invenirent. Sed aqua recedens eos in sicco reliquit. Tum ibi nemo (nessuno) habitabat, quia vastae solitudines erant. Lupa solum, quae ad flumen bibitura descendebat, puerorum vagitus audivit et accurrit; eos lingua lambuit et lactavit ne parvuli frigore fameque perirent
Proca, re degli Albani, ebbe due figli, Numitore e Amulio. Egli, sul punto di morire, lasciò il regno a Numitore che era il figlio maggiore; ma Amulio, espulso il fratello, occupò il regno; poi, per privare Numitore di discendenti, fece Rea Silvia, sua figlia, sacerdotessa delle Vestali. Ma il dio Marte, preso d'amore per la vergine, si unì con lei e Rea Silvia partorì Romolo e Remo. Allora Amulio gettò in prigione Rea, mise i neonati nella cesta e li gettò nel Tevere, che aveva straripato per caso, affinché morissero nel fiume. Ma l'acqua, ritirandosi, li lasciò sulla riva. Infatti là non ci abitava nessuno, perché c'erano immensi deserti. Soltanto una lupa che discendeva al fiume per dissetarsi sentì il pianto dei bambini e accorse, li leccò con la lingua e li allattà affinché i bambini non morissero di freddo e di fame.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: NUOVO COMPRENDERE E TRADURRE - versioni latino
- Visite: 3
Socrates atheniensis, qui apollinis oraculo sapientissimus hominum iudicatus est, sua ipsa sapientia cuivis iniciebat admirationem sui. is, cum ab utroque parente bonos mores accepisset, vitam tam honeste ac sapienter egit ut ad clarissimum gloriae lumen pervenerit. neque immerito: nam cum eruditissimus quisque in disputationibus caecis erraret mensurasque solis ac lunae et ceterorum siderum loquacibus magis quam certis argumentis explicaret, ille primus ab his erroribus animum suum abduxit et intima condicionis humanae exquisivit adeo, ut vitae magister optimus etiam nunc existimetur. ferunt eum cotidie cives sic monuisse: "a deis immortalibus petite bonum, quia ii tantum sciunt quid unicuique nostrum utile sit".
Socrate l'ateniese, che allora dall'oracolo di Apollo venne giudicato il più saggio tra gli uomini, per la sua stessa sapienza poneva la sua ammirazione. Quello, avendo ricevuto i buoni costumi da entrambi i genitori, condusse la sua vita così onestamente e sapientemente da giungere al lume assai illustre della gloria. E non ingiustamente: infatti errando qualunque eruditissimo nei ciechi discorsi e spiegando le misure del sole e della luna e degli altri astri con argomenti più loquaci che certi, quello per primo tolse il suo animo da questi errori e gli aspetti più profondi della condizione umana tanto che ancora oggi è considerato un ottimo maestro di vita. egli invece giudicava che bisognasse chiedere agli dei immortali il bene poiché soltanto loro sanno che cosa sia utile per ognuno.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: NUOVO COMPRENDERE E TRADURRE - versioni latino
- Visite: 3
Quare secedant inprobi, secernant se a bonis, unum in locum congregentur, muro denique, id quod saepe iam dixi, secernantur a nobis; desinant insidiari domi suae consuli, circumstare tribunal praetoris urbani, obsidere cum gladiis curiam, malleolos et faces ad inflammandam urbem comparare; sitdenique inscriptum in fronte unius cuiusque, quid de re publica sentiat. Polliceor hoc vobis, patres conscripti, tantam in nobis consulibus fore diligentiam, tantam in vobis auctoritatem, tantam in equitibus Romanis virtutem, tantam in omnibus bonis consensionem, ut Catilinae profectione omnia patefacta, inlustrata, oppressa, vindicata esse videatis. Perciò se ne vadano i colpevoli! Si separino dagli onesti!
Si raccolgano in uno stesso luogo! Un muro, infine, li divida da noi, come ho detto più volte! Smettano di attentare alla vita del console nella sua casa, di accalcarsi intorno al palco del pretore urbano, di assediare, armi un pugno, la Curia, di preparare proiettili e torce per incendiare la città! Insomma, ciascuno porti scritta in fronte la sua opinione politica! Questo vi prometto, padri coscritti: ci sarà tanto impegno in noi consoli, tanta autorità in voi senatori, tanto valore nei cavalieri, tanta unanimità in tutti i cittadini onesti che, con la partenza di Catilina, vedrete ogni cosa svelata, messa in luce, repressa, punita.