- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni greco - Arriano
- Visite: 7
La sorgente di Ammone nel deserto
versione greco Arriano
Ὁ δε χωρος, ἳναπερ του Ἂμμωνος το ιερον εστι, καταπλεως εστιν ημερων δενδρων, ελαιων και φοινικων, και ενδροσος μονος των περιξ. Και πηγη εξ αυτου ανισχει ουδεν τι εοικυια ταις πηγαις, οσαι αλλαι εκ της γης ανισχουσιν. Εν μεν γαρ μεσημβρια το υδωρ ψυχροτατον; εγκλινοντος δε ηλιου εις εσπεραν θερμοτερον, και απο της εσπερας ετι θερμοτερον εστε επι μεσας τας νυκτας, μεσων δε νυκτων θερμοτατον; απο δε μεσων νυκτων ψυχεται και εωθεν ψυχρον ηδη εστι, ψυχροτατον δε μεσημβριας; και τουτο αμειβει εν ταξει επι εκαστη ημερα.
Traduzione n. 1
Il luogo dove appunto si trova il tempio di Ammone, ha intorno tutti luoghi deserti e senz'acqua e sabbia dapperttutto: quello, essendo piccolo, in mezzo è pieno di alberi coltivati, olivi e palme, ed è il solo pieno di rugiada tra quelli che stanno intorno. E una sorgente sgorga da esso e per nulla simile alle sorgenti che sgorgano dalla terra. Infatti a mezzogiorno l'acqua è freddissima; verso sera è più calda e dalla sera è ancora più calda verso mezzanotte, a mezzanotte è caldissima; da mezzanotte si raffredda successivamente; e dal mattino è già fredda, freddissima a mezzogiorno: e questo dunque cambia in ordine al tempo di ogni giorno.
Traduzione n. 2
il luogo, dove si trova il tempio di Ammone, è ricolmo di piante coltivate, ulivi e palme, ed è l'unico pieno di rugiada fra quelli intorno. E da esso sorge una fonte, che non è in nulla simile ad altre fonti, che sgorgano dalla terra. Infatti a mezzogiorno l'acqua è freddissima, quando poi il sole tramonta ad occidente, è più calda, e dalla sera ancora più calda fino a metà della notte, e caldissima proprio a mezzanotte; da mezzanotte poi rinfresca e al mattino è già fredda, e freddissima a mezzogiorno; e ciò ogni giorno in maniera ordinata si alterna.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni greco - Arriano
- Visite: 7
Alessandro Magno a Troia
Versione di Greco di Arriano Parole e civiltà dei greci
Λέγουσι δέ και πρώτον έκ της νεώς συν τοις όπλοις έκβήναι αύτον ές την γήν την Ασίαν καϊ βωμούς ίδρύσασθαι όθεν τε εστάλη έκ της Ευρώπης και όπου έςέβη της Ασίας Διός άποβατηρίου και Αθηνάς και Ηρακλέους. Άνελθόντα δέ ές Ίλιον τη τε Αθηνφ θΰσαι τή Ίλιάδι, και την πανοπλίαν την αυτού άναθεΐναι ές τον νεών, και καθελείν αντί ταύτης των ιερών τινα όπλων έτι έκ του Τρωικού έργου σωζόμενα. Και ταύτα λέγουσιν ότι οί ύπασπισται έφερον προ αυτού ές τάς μάχας. θύσαι δέ αυτόν και Πριάμω έπι τού βωμού τού Διός τού Έρκείου λόγος κατέχει, μήνιν Πριάμου παραιτούμενον τω Νεοπτόλεμου γένει, δ δή ές αυτόν καθήκεν. Ανιόντα δ'αυτόν ές ίλιον Μενοίτιός τε ό κυβερνήτης χρυσω στεφάνω έστεφάνωσε ... οί δέ ότι και τον Άχιλλέως άρα τάφον έστεφάνωσεν
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni greco - Arriano
- Visite: 6
Alessandro decide di oltrepassare l'Istro versione greco da Arriano traduzione del libro hellenikon phronema
Ἔνθα δὴ Ἀλέξανδρος ἀπαγαγὼν τὰς ναῦς ἒγνω διαβαίνειν τὸν Ἴστρον ἐπὶ τοὺς Γέτας τοὺς πέραν τοῦ Ἴστρου ᾠκισμένους, ὅτι τε συνειλεγμένους ἑώρα πολλοὺς ἐπὶ τῇ ὄχθῃ τοῦ Ἴστρου, ὡς εἴρξοντας, εἰ διαβαίνοι, - ἦσαν γὰρ ἱππεῖς μὲν ἐς τετρακισχιλίους, πεζοὶ δὲ πλείους τῶν μυρίων - καὶ ἅμα πόθος ἒλαβεν αὐτὸν ἐπέκεινα τοῦ Ἴστρου ἐλθεῖν. Τῶν μὲν δὴ νεῶν ἐπέβη αὐτός · τὰς δὲ διφθέρας, ὑφ' αἷς ἐσκήνουν, τῆς κάρφης πληρώσας καὶ ὅσα μονόξυλα πλοῖα ἐκ τῆς χώρας ξυναγαγών - ἦν δὲ καὶ τούτων εὐπορία πολλή, ὅτι τούτοις χρῶνται οἱ πρόσοικοι τῷ Ἴστρῳ ἐφ' ἁλιείᾳ τε τῇ ἐκ τοῦ Ἴστρου καὶ εἴποτε παρ ' ἀλλήλους ἀνὰ τὸν ποταμὸν στέλλοιντο (...) -ταῦτα ὡς πλεῖστα ξυναγαγὼν διεβίβαζεν ἐπ' αὐτῶν τῆς στρατιᾶς ὅσους δυνατὸν ἦν ἐν τῷ τοιῷ δε τρόπῳ. Καὶ γίγνονται οἱ διαβάντες ἅμα Ἀλεξάνδρῳ ἱππεῖς μὲν ἐς χιλίους καὶ πεντακοσίους, πεζοὶ δὲ ἐς τετρακισχιλίους.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni greco - Arriano
- Visite: 7
Salita al trono di Alessandro
VERSIONE DI GRECO di Arriano e traduzione
Αλεξανδρος ο τουΦιλιππου την βασιλειαν ετι νεος παρεδεχεται. Ευτὑς μετα τον του Φιλιππου θανατον οι συνεδροι και οι στρατηγοι τουτου πιστοι του Αλεξανδρου συνεργοι γιγονται. Αλλ'αμα τη βασιλεια ό Αλεξανδρος παρα του Φιλιππου διαδεχεται και τας εχθρας και τους κινδυνους και τους πολεμους προς μεν γαρ αρκκτον οι Ιλλυριοι μαχιμοι τοι τολμηροι ανθροποι θν τε ελευτἑριαν και την αυτονομιαν ανακταστἁι πειρωνται. Προς δε νοτον οι Ελλενες και μαλιστα οι ατἡναιοι τη του Αλεξανδρου ηγεμονια υποταττεστἁι ου βουλονται Εν δε Μακεδονια ουκ ολιγοι τη βασιλεια μενοινωσιν. Ο δε Αλεξανδρος σοβαρα προτὑμια την στρατιαν δια της Θετταλιας ει τας Θερμοπυλας ελαυνει και τας Θηβας κατασκαπτειν. Αυτικα δε εις Μακεδονιαν ανερχεται και τους εχθρους διαφτἑιρειν. - δε επι τους Ιλλυριους στρατεια, δια χορας αβατους. καρτερα εστι και κινδυονοις μεση αλλ'ομως Ο Αλεξανδρος παναπιστω τολμη και ανδρεια και τους Ιλλυριους καταστρεφεται
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni greco - Arriano
- Visite: 7
Ὅστις δὲ κακίζει Ἀλέξανδρον͵ μὴ μόνον ὅσα ἄξιακακίζεσθαί ἐστι προφερόμενος κακιζέτω͵ ἀλλὰ ξύμπαντα τὰ Ἀλεξάνδρου εἰς ἓν χωρίον ξυναγαγὼν οὕτωδὴ ἐκλογιζέσθω ὅστις τε ὢν αὐτὸς καὶ ὁποίᾳ τύχῃκεχρημένος ὅντινα γενόμενον ἐκεῖνον καὶ ἐς ὅσονεὐτυχίας τῆς ἀνθρωπίνης ἐλθόντα βασιλέα τε ἀμφοῖντοῖν ἠπείροιν ἀναμφιλογώτατα γενόμενον καὶ ἐπὶ πᾶνἐξικόμενον τῷ αὑτοῦ ὀνόματι κακίζει͵ σμικρότερός τεὢν αὐτὸς καὶ ἐπὶ σμικροῖς πονούμενος καὶ οὐδὲ ταῦτα ἐν κόσμῳ τιθέμενος. ὡς ἔγωγε δοκῶ ὅτι οὔτε τιἔθνος ἀνθρώπων οὔτε τις πόλις ἐν τῷ τότε ἦν οὔτετις εἷς ἄνθρωπος εἰς ὃν οὐ πεφοιτήκει τὸ Ἀλεξάνδρουὄνομα. οὔκουν οὐδὲ ἐμοὶ ἔξω τοῦ θείου φῦναι ἂνδοκεῖ ἀνὴρ οὐδενὶ ἄλλῳ ἀνθρώπων ἐοικώς. καὶ ταῦταχρησμοί τε ἐπισημῆναι ἐπὶ τῇ τελευτῇ τῇ Ἀλεξάνδρουλέγονται καὶ φάσματα ἄλλα ἄλλοις γενόμενα καὶἐνύπνια φανέντα ἄλλα ἄλλοις καὶ ἡ ἐς τοῦτο ἐξἀνθρώπων τιμή τε αὐτοῦ καὶ μνήμη οὐκ ἀνθρωπίνηοὖσα͵ καὶ νῦν δὲ διὰ τοσούτου ἄλλοι χρησμοὶ ἐπὶ τῇ τιμῇ αὐτοῦ τῷ ἔθνει τῷ Μακεδόνων χρησθέντες. ἐπεὶκαὶ αὐτὸς ἐμεμψάμην ἔστιν ἃ ἐν τῇ ξυγγραφῇ τῶνἈλεξάνδρου ἔργων͵ ἀλλὰ αὐτόν γε Ἀλέξανδρον οὐκαἰσχύνομαι θαυμάζων· τὰ δὲ ἔργα ἐκεῖνα ἐκάκισαἀληθείας τε ἕνεκα τῆς ἐμῆς καὶ ἅμα ὠφελείας τῆς ἐςἀνθρώπους· ἐφ΄ ὅτῳ ὡρμήθην οὐδὲ αὐτὸς ἄνευ θεοῦἐς τήνδε τὴν ξυγγραφήν.
Lo critichi dunque, chi critica Alessandro, non solo affermando quante cose sono degne di essere criticate, ma dopo aver messo insieme tutte le gesta di Alessandro in un solo passo, così dunque ciascuno ponderi chi egli era, e avvalendosi di quale sorte chi divenne e a che punto di successo umano giunse quando divenne re di entrambi i continenti in modo assai incontestabile. Siccome io credo che né stirpe di uomini né città ci fosse a quel tempo né uomo al quale non giungesse la fama di Alessandro. Dunque, a me sembra che al di fuori del dio non nacque uomo simile a nessun altro degli uomini. E, inoltre, vengono riferiti anche queste profezie sulla morte di Alessandro e alcune visione apparvero ad alcuni e alcune apparizioni oniriche ad altri e da parte degli uomini a lui fu assegnato l'onore e un ricordo non umano e ora per questo altri oracoli a causa della sua fama sono stati profetizzati al popolo dei Macedoni. E perciò sebbene io stesso abbia nella presente storia di Alessandro rimproverato alcune sue opere, tuttavia, non mi vergogno di guardare con ammirazione allo stesso Alessandro: io, allora, ho biasimato quelle azioni e a causa della mia verità e, al tempo stesso, per la comune utilità; per la qual cosa io stesso mi sono dedicato non senza un dio a questa storia.