- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 5
Versione da latino per il biennio, pag 97 n 143
Nel quattordicesimo anno, dopo che Annibale era venuto in Italia, Scipione fu fatto console e mandato in Africa. Annibale fu comandato dai Cartaginesi di ritornare in Africa, che Scipione devastava.
Cosi nel diciassettesimo anno fu liberata da Annibale. Gli ambasciatori dei Cartaginesi chiesero la pace a Scipione il senato ordinò che fosse fatta la pace. Essendo di ritorno Annibale in Africa, combattè strenuamente con i Romani, ma fu battuto in molte battaglie. Fatta la pace con i Cartaginesi, Scipione ritornò a Roma, trionfò con grande gloria e cominciò ad essere chiamato "L'Africano". Diede fine alla seconda guerra punica nel diciannovesimo anno dopo che era cominciata
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 5
Septimus atque ultimus Romanorum regum fuit Lucius Tarquinius Superbus, qui Volscos vicit, Gabios civitatem et Suessam Pometiam subegit. Postquam cum Tuscis pacem facerat, templum Iovi in Capitolio aedificavit. Postea, Ardeam oppugnans, in octavo decimo miliario ab urbe Roma positam civitatem, imperium perdidit. Nam filius eius Tarquinius iunior vim attulit nobilissimae feminae Lucretiae, Collatini uxori. Postquam Lucretiaob ignominiam in omnium conspectum se occidit, Brutus, propinquus Tarquinii, populum Romanum concitavit et Tarquinio ademit imperium. Mox esercitus quoque, dum civitatem Ardeam cum rege oppugnat Tarquinium Superbum reliquit et veniens rex at urbem, portis clausis, exclusus est, et cum uxore et liberis suis fugit, postquam imperaverat annos quattruor et vigenti.
Il settimo e ultimo re dei Romani fu Lucio Tarquinio il Superbo, che vinse i Volsci, sottomise la città di Gali e Suessa Pometia. Dopo aver fatto la pace con gli Etruschi, costruì il tempio di Giove sul Campidoglio. In seguito, assediando Ardea, città posta sulla diciottesima pietra miliare da Roma, perse il suo regno. Infatti il suo figlio più giovane, Tarquinio, aveva fatto violenza alla nobilissima donna Lucrezia, moglie di Collatino. In seguito Lucrezia, a causa del disonore, si era uccisa davnti a tutti; Bruto, parente di Tarquinio, aveva incitato il popolo di Roma e aveva sottratto il potere a Tarquinio. In breve tempo anche l'esercito, mentre combatteva contro il re nella città di Ardea, Tarquinio il Superbo scappò, e andandosene il Re dalla città, chiuse le porte, fu tagliato fuori e fuggi con la moglie e con i suoi figli, dopo aver regnato per ventiquattro anni.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 5
L. Tarquinius Superbus, septimus atque ultimus regum, Volscos, quae gens ad Campaniam euntibus non longe ab urbe est, vicit, Gabios civitatem et Suessam Pometiam subegit, cum Tuscis pacem fecit et templum Jovis in Capitolio aedificavit. Postea Ardeam oppugnans, in octavo decimo miliario ab urbe Roma positam civitatem, imperium perdidit. Nam cum filius eius, et ipse Tarquinius iunior, nobilissimam feminam Lucretiam eandemque pudicissimam, Collatini uxorem, stuprasset eaque de iniuria marito et patri et amicis questa fuisset, in omnium conspectu se occidit. Propter quam causam Brutus, parens et ipse Tarquinii, populum concitavit et Tarquinio ademit imperium. Mox exercitus quoque eum, qui civitatem Ardeam cum ipso rege oppugnabat, reliquit; veniensque ad urbem rex portis clausis exclusus est, cumque imperasset annos quattuor et viginti cum uxore et liberis suis fugit.
Lucio Tarquinio il Superbo, settimo ed ultimo dei re, vinse i Volsci, popolazione che, per coloro che si dirigono verso la Campania, non è lontano dalla città (= Roma), sottomise la città di Gabi e Suessa Pomezia, fece la pace con gli Etruschi e fece costruire il tempio (dedicato) a Giove sul Campidoglio. Poi, mentre espugnava Ardea, città situata a diciotto miglia da Roma, perse il potere. Infatti, avendo suo figlio, anch'egli Tarquinio il Giovane, violentato Lucrezia, donna nobilissima e per giunta onestissima, moglie di Collatino, ed essendosi (ella) lamentata di quell'oltraggio col marito, col padre e con gli amici, (questa donna) si uccise davanti a tutti. E per questo motivo Bruto, parente anch'egli di Tarquinio, sollevò il popolo e tolse il potere a Tarquinio. Ben presto lo lasciò anche l'esercito che assediava insieme a lui la città di Ardea; e il re, mentre veniva in città, essendo state chiuse le porte, fu chiuso fuori e fuggì con (sua) moglie e i suoi figli, dopo aver regnato per ventiquattro anni.
Qui trovi versione stesso titolo ma diversa nel testo latino (da altro libro)
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 5
Fasi della prima guerra punica
versione di latino e traduzione dai libri:
Littera, ae 1B pag. 133 n° 1 Lectior facilior
e lingua magistra
L. Manlio Vulsone M. Atilio Regulo consulibus bellum in Africam translatum est. Contra Hamilcarem, Carthaginiensium ducem, in mari pugnatum est, et Hamilcar victus est. Is enim perditis sexaginta quattuor navibus perdidit retroque se recepit. A Romanis autem viginti duae amissae sunt. Sed nostra classis per Mare Nostrum in Africam pervenit primamque Clypeam, Africae civitatem, in deditionem acceperunt. Consules deidne usque ad Carthaginem processerunt. Manlius multa castella vastavit, Romam victor revertit et viginti septem milia captivorum ab eo reducti sunt; Atilius Regulus autem in Africa remansit. Is contra Afros aciem instruxit. Contra tres Carthaginiensium duces dimicans victor fuit, decem et octo milia hostium cecidit, quinque milia cum decem et octo elephantis cepit, septuaginta quattuor civitates in fidem accepit.
Sotto il consolato di L. Manlio Vulsone e M. Attilio Regolo, il conflitto si spostò in Africa. Lo scontro navale con Amilcare, generale dei Cartaginesi, sortì successo e Amilcare fu vinto. Egli infatti, perse 64 navi e si ritirò. Invece 22 navi furono perse dai Romani. Ma la nostra flotta per il Mare Mediterraneo giunse in Africa e assoggettarono per prima Clipea, città africana. I consoli poi si spinsero fino a Cartagine. Manlio rase al suolo molte fortezze, Manlio tornò a Roma vincitore e 27mila prigionieri (di guerra) furono condotti da lui; invece Attilio Regolo rimase in Africa. Fu lui a preparare lo scontro con gli Afri. Pur fronteggiando 3 condottieri cartaginesi, ne uscì vincitore: trucidò 8mila nemici, ne fece prigionieri 5mila, insieme a 18 elefanti; accettò la resa e la subordinazione di 74 città.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 5
Tiberius ingenti socordia imperium gessit, gravi crudelitate, scelesta avaritia, turpi libidine. Nam nusquam ipse pugnavit, cum bella per legatos suos gereret. Quosdam reges ad se per blanditias cum evocavisset numquam domum remisit, in quibus Archelaum Cappadocem, cuius etiam regnum in provinciae formam redegit et maximam civitatem nomine suo appellavit, quae nunc Caesarea dicitur, cum Mazaca antea vocaretur. Hic tertio et vicesimo imperii anno, aetatis septugesimooctavo, ingenti omnium gaudio decessit in Campania. Successit ei C. Caesar, cognomento Caligula, Drusi privigni Augusti, et ipsius Tiberii nepos, sceleratissimus ac funestissimus, et qui etiam Tiberiidedecora purgaverit. Bellum contra Germanos suscepit et, cum in Suebiam pervenisset nihil strenue fecit. Cum adversum cunctos igenti avaritia, libidine, crudeliate saeviret, interfectus in Palatio est anno aetatis vicesimo nono, imperii tertio, menze decimo dieque octavo.
Tiberio gestì il potere con grande ottusità, insopportabile crudeltà, scellerata avarizia e con turpe passione. Infatti non combatté mai lui in persona, ma per mezzo dei suoi luogotenenti combatté le guerre. Certi re, che aveva attirato a se, essendo stati chiamati con lusinghe, tra i quali c'era Archelao di Cappadocia, anche il regno del quale fu messo in condizione di provincia, ordinò che la città più grande fosse chiamata col suo nome, che attualmente è chiamata Cesarea, mentre prima era chiamata mazaca. Questo nel 23° anno di governo, all'età di 78 anni, con grande gioia di tutti morì in Campania. Gli successe C. Cesare, soprannominato Caligola, nipote di Druso figliastro di Augusto, e dello stesso Tiberio, scelleratissimo e funestissimo e che fece anche scusare le scelleratezze di Tiberio. Intraprese una guerra contro i Germani ed entrato nella Svezia non compì alcun atto di valore. Siccome inferociva contro tutti con somma avarizia, libidine, crudeltà, fu ucciso nel palazzo l'anno vigesimo nono di vita, dopo tre anni di regno dieci mesi e otto giorni.