- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 4
Sexto decimo anno post reges exactos seditionem populus Romae fecit, tamquam a senatu atque consulibus premeretur. Tum et ipse sibi tribunos plebis quasi proprios iudices et defensores creavit, per quos contra senatum et consules tutus esse posset. Sequenti anno Volsci contra Romanos bellum repareverunt; victi sunt acie Coriolosque civitatem, quam habebant optimam, perdiderunt. Octavo decimo anno postquam reges eiedti erant, expulsus est ex urbe Q. Marcius Coriolanus, dux Romanus, qui Coriolos coperat, Volscorum civitatem
Nel sedicesimo anno dopo la cacciata dei re il popolo di Roma fece una secessione, come se fosse oppresso dai consoli e dal senato. Allora il popolo elesse per sé dei tribuni della plebe come propri giudici e difensori, attraverso i quali potesse essere al sicuro contro i soprusi del senato e dei consoli. Sequenti anno Volsci contra Romanos bellum reparaverunt, et victi acie etiam Coriolos civitatem, quam habebant optimam, perdiderunt. Durante l’anno sucessivo, i Volsci ripresero le ostilità contro i Romani; ed essendo stati sconfitti sul campo di battaglia, persero anche Corioli, la migliore città che avevano. Nell'anno seguente i Volsci rinnovarono guerra contro i romani, vennero vinti in battaglia e persero la città di Corioli, che avevano la migliore città che avevano. Nel diciottesimo anno dopo che erano stati cacciati i re, fu espulso dalla cittàCoriolano, comandante romano, che aveva preso Corioli, città dei Volsci.
versione dal libro matrix 2 pagina 313
Inizio: sexto decimo anno post reges exactos ...
"Nel sedicesimo anno dopo che furono cacciati i re, il popolo fece un'insurrezione a Roma, tale che fu frenata dal senato e dai consoli. Allora il popolo creò come propri giudici e difensori i tribuni della plebe, attraverso i quali potesse essere salvaguardato di fronte al senato ed ai consoli".
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 4
Post Caesaris necem, anno urbis septingentesimo fere ac nono interfecto civilia bella reparata sunt. Percussoribus enim Caesaris senatus favebat. Antonius consul partium Caesaris civilibus bellis opprimere eos conabatur. Ergo turbata re publica multa Antonius scelera committens a senatu hostis iudicatus est. Missi ad eum persequendum duo consules, Pansa et Hirtius, et Octavianus, adulescens annos X et VIII natus, Caesaris nepos, quem ille testamento heredem reliquerat et nomen suum ferre iusserat. Hic est, qui postea Augustus est dictus et rerum potitus. Qui profecti contra Antonium tres duces vicerunt eum. Evenit tamen ut victores consules ambo morerentur. Quare tres exercitus uni Caesari Augusto paruerunt. Fugatus Antonius amisso exercitu confugit ad Lepidum, qui Caesaris magister equitum fuerat et tum militum copias grandes habebat, a quo susceptus est. Mox Lepido operam dante Caesar pacem cum Antonio fecit et quasi vindicaturus patris sui mortem, a quo per testamentum fuerat adoptatus, Romam cum exercitu profectus extorsit, ut sibi vicesimo anno consulatus daretur. Senatum proscripsit, cum Antonio ac Lepido rem publicam armis tenere coepit. Per hos etiam Cicero orator occisus est multique alii nobiles.
Dopo la morte di Cesare, circa l’anno di Roma 709, si rinnovavano le guerre civili. Il senato infatti favoriva gli uccisori gli uccisori di Cesare. Il console Antonio del partito cesariano tentava di schiacciarli con le guerre civili. Dunque sconvolto lo stato, commettendo Antonio molti delitti, dal senato fu dichiarato nemico. Furono mandati contro di lui due consoli, Pansa e Irzio, e Ottaviano glivane di 18 anni, nipote di Cesare, che egli per testamento aveva lasciato erede e gli aveva ordinato di portare il suo nome. Questi è colui che poi fu chiamato Augusto e si impadronì del potere. Questi tre condottieri partiti contro Antonio lo vinsero. Avvenne però che i consoli vincitori morirono entrambi. Onde i tre eserciti obbedirono al solo Cesare Augusto. Antonio messo in fuga, perduto lesercito riparò presso Lepido che era stato comandante della cavalleria di Cesare e allora possedeva grandi forze militari e da lui fu accolto. Poi per lintervento di Lepido Cesare fece pace con Antonio e, quasi volesse vendicare la morte di suo padre dal quale per testamento era stato adottato, recatosi a Roma con lesercito, ottenne a forza che a ventanni gli si conferisse il consolato. Proscrisse il senato, con Antonio e lepido prese a tenero lo stato con le armi. Da loro fu ucciso anche l'oratore Cicerone e molti altri nobili.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 7
Romulus, condita civitate, quam ex nomine suo Romam vocavit, haec fere egit. Multitudinem finitimorum in civitatem recepit, centum ex senioribus legit, quorum consilio omnia ageret, quos senatores nominavit propter senectutem. Tum, cum uxores ipse et populus suus non haberent, invitavit ad spectaculum ludorum vicinas urbi Romae nationes atque earum virgines rapuit. Commotis bellis propter raptarum iniuriam Caeninenses vicit, Antemnates, Crustuminos, Sabinos, Fidenates, Veientes. Haec omnia oppida urbem cingunt. Et cum orta subito tempestate non comparuisset, anno regno tricesimo septimo ad deos transisse crediderunt
Romolo, dopo aver fondato la città, che dal suo nome chiamò Roma, fece più o meno queste cose. Accolse nella cittadinanza un gran numero di confinanti, scelse cento tra i cittadini più anziani, che chiamò senatori per la (loro) anzianià, per fare tutto con il loro consiglio. Allora, poiché lui stesso e il popolo non avevano consorti, invitò allo spettacolo dei giochi le popolazioni vicine alla città di Roma e fece rapire le loro fanciulle. Dopo che scoppiarono guerre per l´offesa delle rapite, vinse i Ceninesi, gli Antemnati, i Crustumini, i Sabini, i Fidenati, i Veienti. Tutte queste città sono attorno a Roma. E dopo che era scoppiata all´improvviso una tempesta, (era sparito) sparì, nel trentasettesimo anno di regno (e) si credette che fosse salito agli dei.
qui trovi invece Il regno di Romolo dal libro littera litterae
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 4
Versione da nova lexis p273 n 12
Traduzione libera
Anno quadringentesimo septuagesimo septimo, cum iam clarum urbis Romae nomen esset, arma tamen extra Italiam mota non fuerant. Ut igitur cognosceretur, quae copiae Romanorum essent, census est habitus. Tum inventa sunt civium capita ducenta nonaginta duo milia trecenta triginta quattuor, quamquam a condita urbe numquam bella cessassent. Et contra Afros bellum susceptum est primum Ap. Claudio Q. Fulvio consulibus. In Sicilia contra eos pugnatum est et Ap. Claudius de Afris et rege Siciliae Hierone triumphavit.
Nell'anno 477 dalla fondazione di Roma, anche se il nome di Roma era diventato famoso, tuttora le sue armi non erano state portate fuori dall'Italia. Fu tenuto un censimento quindi così che potesse essere accertato quali fossero le forze di Roma. In questa occasione il numero dei cittadini fu trovato essere di 292. 334, benché dalla fondazione di Roma le guerre non erano finite. Fu allora che la prima guerra fu iniziata contro gli Africani, durante il consolato di Appio Claudio e Quinto Flavio. Una battaglia fu combattuta contro di loro in Sicilia; e Appio Claudio ottenne un trionfo per una vittoria contro gli Africani e (contro) Gerone, re di Sicilia.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 4
Dictator contra Veientanos, qui rebellaverant, a senatu missus est Furius Camillus. Is primum Veientanos in acie vicit, deinde etiam eorum civitatem cepit. Veiis captis, cepit et(=etiam) Faliscos, non minus nobilem civitatem. Sed contra camillum commota est acris invidia, quod praedam iniuste diviserat et, ob eam causam damnatus, civitate expulsus est. Postea Galli Senones ad Urbem accesserunt et, romanorum execitu apud flumen Alliam profligato, Romam occupaverunt praeter Capitolium. Tum Camillus, qui in vicina civitate exsulabat, civibus suis auxilium tulit et, Gallis devictis, Romam liberavit atque in patriam victor reddit.
Contro i Veienti, che si erano ribellati, fu inviato dal senato come dittatore furio Camillo. Egli prima vinse i Veienti in combattimento, poi prese anche le loro città. Presa Veio (ablativo assoluto) prese anche Falisco, non meno nobile città. Ma contro camillo fu mossa un'invidia acre poiché aveva diviso il bottino ingiustamente. e per questo motivo fu disapprovato ed espulso dalla città. Dopo arrivarono a Roma (urbem è maiuscolo quindi non va tradotto con città ma con "roma") i Galli senoni e sconfitto l'esercito dei romani presso il fiume allia occuparono Roma tranne il Campidoglio. Allora camillo che era in esilio in una città vicina, portò aiuto ai suoi concittadini e cacciati i galli, liberò roma e ritornò in patria vincitore