- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 4
Versione da LEXIS
Septimus atque ultimus Romanorum regum fuit Lucius Tarquinius Superbus, qui Volscos vicit, Gabios civitatem et Suessam Pometiam subegit. Postquam cum Tuscis pacem facerat, templum Iovi in Capitolio aedificavit. Postea, Ardeam oppugnans, in octavo decimo miliario ab urbe Roma positam civitatem, imperium perdidit. Nam filius eius Tarquinius iunior vim attulit nobilissimae feminae Lucretiae, Collatini uxori. Postquam Lucretiaob ignominiam in omnium conspectum se occidit, Brutus, propinquus Tarquinii, populum Romanum concitavit et Tarquinio ademit imperium. Mox esercitus quoque, dum civitatem Ardeam cum rege oppugnat Tarquinium Superbum reliquit et veniens rex at urbem, portis clausis, exclusus est, et cum uxore et liberis suis fugit, postquam imperaverat annos quattruor et vigenti.
Il settimo e ultimo re dei Romani fu Lucio Tarquinio il Superbo, che vinse i Volsci, sottomise la città di Gali e Suessa Pometzia. Dopo aver fatto la pace con gli Etruschi, costruì il tempio di Giove sul Campidoglio. In seguito, assediando Ardea, città posta sulla diciottesima pietra miliare da Roma, perse il suo regno. Infatti il suo figlio più giovane, Tarquinio, aveva fatto violenza alla nobilissima donna Lucrezia, moglie di Collatino. In seguito Lucrezia, a causa del disonore, si era uccisa davnti a tutti; Bruto, parente di Tarquinio, aveva incitato il popolo di Roma e aveva sottratto il potere a Tarquinio. In breve tempo anche l'esercito, mentre combatteva contro il re nella città di Ardea, Tarquinio il Superbo scappò, e andandosene il Re dalla città, chiuse le porte, fu tagliato fuori e fuggi con la moglie e con i suoi figli, dopo aver regnato per ventiquattro anni.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 4
Versione da LITTERA LITTERAE
Septimus atque ultimus Romanorum regum fuit Lucius Tarquinius Superbus, qui Volscos vicit, Gabios civitatem et Suessam Pometiam subegit. Postquam cum Tuscis pacem facerat, templum Iovi in Capitolio aedificavit. Postea, Ardeam oppugnans, in octavo decimo miliario ab urbe Roma positam civitatem, imperium perdidit. Nam filius eius Tarquinius iunior vim attulit nobilissimae feminae Lucretiae, Collatini uxori. Postquam Lucretiaob ignominiam in omnium conspectum se occidit, Brutus, propinquus Tarquinii, populum Romanum concitavit et Tarquinio ademit imperium. Mox esercitus quoque, dum civitatem Ardeam cum rege oppugnat Tarquinium Superbum reliquit et veniens rex at urbem, portis clausis, exclusus est, et cum uxore et liberis suis fugit, postquam imperaverat annos quattruor et vigenti.
Il settimo e ultimo re dei Romani fu Lucio Tarquinio il Superbo, che vinse i Volsci, sottomise la città di Gali e Suessa Pometzia. Dopo aver fatto la pace con gli Etruschi, costruì il tempio di Giove sul Campidoglio. In seguito, assediando Ardea, città posta sulla diciottesima pietra miliare da Roma, perse il suo regno. Infatti il suo figlio più giovane, Tarquinio, aveva fatto violenza alla nobilissima donna Lucrezia, moglie di Collatino. In seguito Lucrezia, a causa del disonore, si era uccisa davnti a tutti; Bruto, parente di Tarquinio, aveva incitato il popolo di Roma e aveva sottratto il potere a Tarquinio. In breve tempo anche l'esercito, mentre combatteva contro il re nella città di Ardea, Tarquinio il Superbo scappò, e andandosene il Re dalla città, chiuse le porte, fu tagliato fuori e fuggi con la moglie e con i suoi figli, dopo aver regnato per ventiquattro anni.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 5
Dum haec geruntur, piratae omnia maria infestabant et Romanis toto orbe victoribus sola navigatio tuta non erat; quare id bellum Cnaeo Pompeio decretum est et intra paucos menses ingenti et felicitate et celeritate confectum est. Mox ei datum est etiam imperium belli contra regem Mithridatem et Tigrenem. Eo bello suscepto, Mithridatem in Armenia minore nocturno proelio vicit, castra diripuit, permultos eius militum necavit, paucissimos ex suis perdidit. Mithridates cum uxore fugit et duobus comitibus, neque multo post, cum in suos saeviret, Pharnacis filii sui seditione, ad mortem coactus, venenum hausit. Hunc finem habuit Mithridates: mortem occubuit autem apud Bosphorum, vir ingentis industriae consiliique.
Mentre questi avvenimenti si compivano, i pirati attaccavano tutti i mari e solo la navigazione non era sicura per i vincitori Romani con tutto il territorio; per cui quella guerra fu affidata a Gneo Pompeo e in pochi mesi fu portata a termine con smisurato successo e con velocità. Poco dopo gli fu dato anche il comando della guerra contro il re Mitridate e Tigrane. Intrapresa quella guerra, vinse Mitridate in Armenia minore con una battaglia notturna, saccheggiò l'accampamento, uccise moltissimi dei suoi soldati, ne perse pochissimi (alla lettera anche: dei suoi). Mitridate fuggì conla moglie e due cortigiani (alla lettera: e due del suo seguito), e non molto dopo, accanendosi contro i suoi sudditi, per una ribellione di suo figlio Farnace, bevve il velen, costretto alla morte. Mitridate ebbe questa fine: incontrò la morte dunque presso il Bosforo, uomo di straordinaria operosità e senno.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 5
Versione da nuovo comprendere e tradurre
Nono anno post reges exactos..., . . magister equitum primus Sp. Cassius.
Nel nono anno dopo la cacciata dei re, avendo raccolto il genero di Tarquinio un grande esercito, per vendicare l’offesa fatta al suocero, una nuova carica fu creata a Roma, che è chiamata dittatura, più importante del consolato. Nello stesso anno fu creato anche il comandante della cavalleria, che obbedisse al dittatore. Inoltre il primo dittatore a Roma fu Tito Larcio, primo comandante della cavalleria Spario Cassio.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Eutropio
- Visite: 4
Tertium bellum contra Carthaginem Romani gesserunt sescentesimo et altero anno ab Urbe condita, anno quinquagesimo primo post bellum Punicum secundum. Consules L. Manlius Censorinus et M. Manilius Carthaginem oppugnaverunt. Contra eos Hasdrubal, dux Carthaginiensium, dimicabat. P. Comelius Scipio tunc, Scipionis Africani nepos, tribunus militum, ibi militabat. Scipio paratissimus in armis et consultissimus erat et multa iam prospere gesserat. Cui igitur Romani summam imperii tribuerunt, itaque Scipio Carthaginem cepit ac diruit. Spolia et ornamenta quae Carthago collegerat excidiis variarum civitatum, Siciliae ac Italiae civitatibus Scipio reddidit. Ita septingentesimo anno post aedificationem, Carthago deleta est.
I Romani fecero la terza guerra contro Cartagine nel seicentoduesimo anno dalla fondazione di Roma (e) nel cinquantunesimo anno dopo la seconda guerra punica. I consoli Manlio Censorino e Marco Manilio assediarono Cartagine. Contro di loro combatteva Asdrubale, comandante dei Cartaginesi. P. Cornelio Scipione, nipote di Scipione l'Africano, tribuno militare, militava allora lì. Scipione era preparatissimo nelle armi ed espertissimo e aveva già compiuto molte imprese felicemente. Pertanto i Romani assegnarono a lui il sommo comando, e così Scipione prese e distrusse Cartagine. Scipione restituì alle città della Sicilia e dell’Italia le spoglie e gli ornamenti che Cartagine aveva raccolto durante la distruzione di varie città. Così Cartagine, settecento anni dopo la (sua) costruzione, fu distrutta.