- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: LATINO A SCUOLA LATINO A CASA versioni tradotte
- Visite: 4
Un eccessivo sentimento di vendetta ribalta l'esito di un caso giudiziario versione latino Valerio Massimo
traduzione libro latino a scuola latino a casa
Quinto Flavio, accusato davanti al popolo dall'edile Caio Valerio, sebbene fosse stato già condannato con i voti di tredici tribù, proclamò di essere condannato innocente. A lui Valerio rispose ugualmente ad alta voce che non gli importava niente se veniva condannato colpevole o innocente, purché fosse condannato. Con la violenza della frase rese favorevoli al (suo) avversario le restanti tribù. Aveva abbattuto il nemico, ma, mentre credeva con certezza di averlo mandato in rovina, lo rimise in piedi e perse la vittoria nel momento della vittoria stessa.
Q. Flavius a C. Valerio aedile apud Populum reus actus, cum XIII Tribuum suffragiis damnatus esset, proclamavit se innocentem opprimi...
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: LATINO A SCUOLA LATINO A CASA versioni tradotte
- Visite: 4
Sulla consul sociali bello cum in agro Nolano ante praetorium immolaret, subïto ab ara reptantem anguem prospexit. Cum ex multorum sententia funestius omen quam laetius iudicaretur, tamen exercitum in expeditionem eduxit et Samnitium copiis devictis suae gentis auctoritatis gradum et fundamentum posuit. Eodem bello etiam terribiliorem metum incussére prodigia duo (= “due”, nom. n. pl. ) quae, C. Volumnio Servio Sulpicio consulibus, Romae acciderunt: nam bos, mugitu in sermonem humanum converso, audientium animos in foro exterruit, dissipatae partes carnis in modum nimbi ceciderunt, quas diripuerunt aves. Primo Punico bello incipiente narratum est puerum infantem in Foro Boario “Triumphum” clamavisse, in Piceno lapidibus pluisse, in Gallia lupum vigïli gladium rapuisse. Bello etiam Punïco secundo constïtit Cn. Domitii bovem exclamavisse: “Cave tibi, Roma
Lucio Siila, console durante la guerra sociale, mentre sacrificava davanti alla tenda pretoria nella campagna nolana, all'improvviso vide un serpente che strisciava dall'ara. Sebbene da tutti il presagio fosse giudicato più funesto che favorevole, tuttavia condusse l'esercito in spedizione e vinte le truppe dei Sanniti pose le fondamenta e il grado di autorità del proprio popolo. Nella stessa guerra, anche due prodigi che accaddero a Roma mentre erano consoli Caio Volumnio e Servio Sulpicio ispirarono una paura ancora più terribile: dei buoi infatti, trasformato il muggito in parola umana, terrorizzarono gli animi di chi ascoltava nel foro, caddero sotto forma di pioggia pezzi di carne sparsi, che gli uccelli divorarono rapidi. Quando la prima guerra Punica era imminente, si dice che un bambino muto nel foro Boario abbia esclamato "Trionfo!", che siano piovute pietre nel Piceno, che in Gallia un lupo abbia rubato la spada ad una sentinella. Anche nella seconda guerra Punica, è risultato che un bue di Gneo Domizio abbia esclamato "Attenta a te, Roma!"
Scrupoli religiosi e superstizioni di Augusto - LATINO A SCUOLA LATINO A CASA versione latino Sveton
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: LATINO A SCUOLA LATINO A CASA versioni tradotte
- Visite: 4
Tonitrua et fulgura paulo infirmius expavescebat, ut semper et ubique pellem vitüli marini circumferret pro remedio atque ad omnem maioris tempestatis suspicionem in abditum et concamaratum locum se reciperet, consternatus olim per nocturnum iter transcursu fulguris. Somnia neque sua neque aliena de se neglegebat. Philippensi acie, quamvis statuisset non egrëdi tabernaculo propter valitudinem, egressus est tamen amici somnio monïtus; cessitque res prospëre, quando captis castris lectica eius, quasi ibi cubans remansisset, concursu hostium confossa atque lacerata est. Ipse per omne ver plurima et formidulosissima et vana et irrïta videbat (somnia), reliquo tempore rariora et minus vana. Cum dedicatam in Capitolio aedem Tonanti Iovi assidue frequentaret, somniavit, queri Capitolinum Iovem cultores (= “i fedeli”) sibi abduci, seque respondisse, Tonantem pro ianitore ei appositum (esse); ideoque mox tintinnabülis fastigium aedis redimiit, quod ea fere ianuis dependebant. Ex nocturno visu etiam stipem quotannis die certo emendicabat a populo, cavam manum asses porrigentibus praebens.
PARTE II
Auspicia et omina quaedam pro certissimis observabat: si mane sibi calceus perpëram ac sinister pro dextro induceretur, ut dirum (iudicabat); si terra marive ingrediente se longinquam profectionem forte rorasset, ut laetum maturique et prosperi redïtus (= “di un ritorno”, gen. m. sing. ). Sed et ostentis praecipue movebatur. Palmam ante domum suam enatam in compluvium deorum Penatium transtulit et magno opere curavit ut coalesceret. Apud insulam Capreas veterrimae ilïcis demissos iam ad terram languentesque ramos convaluisse adventu suo adeo laetatus est, ut eas cum re publica Neapolitanorum permutaverit, Aenaria data (= “in cambio dell’isola di Ischia”). Observabat et dies quosdam, ne aut postridie nundinas quoquam proficisceretur aut Nonis quicquam rei seriae incoharet: nihil in hoc quidem aliud devitans, quam dysphemian (= “il cattivo auspicio”, acc. ) nominis. Peregrinarum caerimoniarum sicut veteres ac praeceptas reverentissime coluit, ita ceteras contemptui habuit.
Parte I
Traduzione Parte I
Ci dispiace ma questa versione non è ancora stata tradotta. Controlla questo articolo per vedere quando la traduzione sarà resa disponibile. Se vuoi puoi Contribuire ad aumentare le versioni presenti in questo sito inviando la tua traduzione a webmaster@skuolasprint. it
PARTE II
Traduzione parte II
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: LATINO A SCUOLA LATINO A CASA versioni tradotte
- Visite: 3
Temporibus hibernis, ad magnitudinem frigoris et tempestatum vim ac fluminum, praeclarum hoc sibi remedium (Verres) comparaverat: urbem Syracusas elegerat, cuius talis status atque natura esse loci caelique dicitur, ut nullus umquam dies tam magna ac turbulenta tempestate fuerit, quin aliquo tempore eius diei solem homines viderint. Hic ita vivebat iste bonus imperator hibernis mensibus, ut eum non facile non modo extra tectum, sed ne extra lectum quidem quisquam videret. Cum autem ver esse coeperat – cuius initium iste non a Favonio neque ab aliquo astro notabat, sed, cum rosam viderat, tum incipëre ver arbitrabatur – dabat se labori atque itineribus; in quibus eo usque se praebebat patientem atque impigrum, ut nemo umquam in equo sedentem viderit. Nam, ut mos fuit Bithyniae regibus, lecticá ferebatur, in qua pulvínus erat perlucïdus, rosa fartus; ipse autem coronam habebat unam in capite, alteram in collo, reticulumque ad nares sibi admovebat tenuissimo lino, plenum rosae. Sic confecto itinere, cum ad aliquod oppidum venerat, eádem lecticá usque in cubiculum deferebatur.
Nel periodo invernale aveva escogitato per sé questo magnifico rimedio contro il rigore del freddo e alla violenza dei venti e dei fiumi: aveva scelto la città di Siracusa, di cui si dice, il sito e la natura del luogo e la qualità del cielo esser tale che non ci fu mai giorno tanto torbido e nuvoloso, che in qualche parte di esso non si vedesse il sole. Qui questo eccellente generale trascorreva la sua vita nei mesi invernali, in modo tale che era difficile vederlo non solamente fuori di casa, ma fuori del letto. Quando poi la primavera era iniziata - il cui inizio egli non riconosceva dal Favonio né da un altro vento ma quando aveva visto una rosa allora riteneva che la primavera cominciasse - si consacrava alla fatica ed ai viaggi; ed in quei viaggi si dimostrava pazientemente attivo al punto che mai nessuno lo vide seduto a cavallo. Infatti, sull' esempio dei re di Bitinia, veniva trasportato da una lettiga, nella quale vi era un cuscino trasparente riempito di rose; egli stesso poi aveva una corona sul capo, un' altra al collo, si portava al naso una reticella di lino finissimo, piena di rose. Dopo un cammino siffatto, come arrivava in una qualche città, con la stessa lettiga veniva portato nella camera da letto.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: LATINO A SCUOLA LATINO A CASA versioni tradotte
- Visite: 3
Crotoniensibus olim nulla virtútis exercitatio erat: omnes cives mutavissent vitam luxuriá nisi Pythagöras philosophus apud eos fuisset. Ille, magnis sapientiae incrementis erudítus, Aegyptum primo, mox Babyloniam ad perdiscendos siderum motus profectus, summam scientiam consecutus erat. Inde regressus, Lacedaemöna contendërat, ad cognoscendas Minóis et Lycurgi inclitas ea tempestate leges. Quibus omnibus rebus instructus, Crotónam venit populumque in luxuriam lapsum auctoritate sua ad usum frugalitatis revocavit. Laudabat enim cotidie virtutem et vitia luxuriae enumerabat. Matronis quoque separatim et pueris multa dictitabat: docebat nunc has pudicitiam et obsequia in viros, nunc illos modestiam et litterarum studium. Inter haec frugalitatem omnes cives docebat et disputationum adsiduitate consecutus erat ut matronae auratas vestes ceteraque ornamenta velut instrumenta luxuriae deponërent eaque omnia deláta in Iunónis aedem ipsi deae consecrarent. Ille enim docebat vera ornamenta matronarum pudicitiam, non vestes esse.
Un tempo, fra gli abitanti di Crotone non vi era alcuna abitudine ad esercitare la virtù, ed anzi essi avrebbero trascorso la vita intera nel lusso se tra loro non si fosse trovato il filosofo Pitagora. Questi, avendo già acquisito grande sapienza attraverso lo studio, recatosi prima in Egitto, quindi a Babilonia per indagare il corso degli astri, aveva raggiunto una grandissime conoscenza. Ritornato in Grecia, si era stabilito a Sparta per meglio conoscere le legge di Minosse e di Licurgo, a quel tempo celebri. Forte di tutte queste conoscenze, raggiunse Crotone, e, grazie alla propria autorevolezza, richiamo la popolazione, caduta nel vizio del lusso, a un tenore di vita maggiormente sobrio. Ogni giorno, infatti, tesseva l'elogio della virtù ed elencava i difetti di una vita lussuosa. Impartiva anche molte lezioni separatamente alle matrone e ai fanciulli, insegnando alle prima la pudicizia e il rispetto verso i mariti, ai secondi la moderazione e lo studio. E nel frattempo insegnava a tutti la frugalità, sinché, grazie alla sua instancabilità nelle dispute, non riuscì a indurre le matrone ad abbandonare le vesti d'oro e gli altri orpelli quali strumenti del lusso e a portarli tutti al tempio dove furono consacrati a Giunone. Secondo il suo insegnamento, infatti, il vero ornamento delle matrone era la pudicizia, non la veste.