- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Cicerone
- Visite: 3
Cicerone latino italiano per triennio
Incipit: Quin etiam si quis asperitate ea est ...
Anzi se qualcuno fosse di indole così intrattabile e scostante per natura, tale da rifuggire e da disdegnare il rapporto umano, come abbiamo appreso che fosse stato ad Atene un tale Timone, (non so chi) che non conosco, tuttavia egli non sarebbe in grado di astenersi dal cercare qualcuno verso il quale riversare il veleno della propria acredine. E ciò si comprenderebbe molto di più, se ci potesse capitare qualcosa di simile, e cioè, che un dio ci sottraesse da questo contatto umano e ci ponesse in qualche luogo solitario, e qui, fornendoci abbondanza e quantità di tutto ciò che la natura richiede, ci privasse completamente della possibilità di vedere altri uomini. Chi mai sarebbe quell'uomo tanto resistente, da poter sopportare quel genere di esistenza, alla quale la solitudine non sottraesse il frutto di ogni piacere? E dunque vero, come credo, ciò che ho sentito ricordare dai nostri vecchi, che l'avevano saputo da altri vecchi, e che il tarantino Archita era solito ripetere: "Se qualcuno fosse salito in cielo e avesse contemplato la natura del mondo e la bellezza delle stelle, quella mirabile visione che sarebbe stata molto piacevole se avesse avuto qualcuno a cui raccontarla, a lungo andare gli risulterebbe sgradita". Così la natura non ama nulla di solitario e sempre si appoggia ad una sorta di sostegno, che è ancora più dolce (negli amici più cari) quanto più caro è l'amico.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Cicerone
- Visite: 3
Ego qui te consolari cupio consolandus ipse sum propterea quod nullam rem gravius iam diu tuli quam incommodum tuum. Tamen te magno opere non hortor solum sed etiam pro amore nostro rogo atque oro ut te colligas virumque praebeas et qua condizione omnes homines et quibus temporibus nos nati simus cogites Plus tibi virtus tua dedit quam fortuna abstulit, propterea quod adeptus es quod non multi homines novi, amisisti quae plurimi homines nobilissimi. Ea denique videtur condicio impendere legum iudiciorum temporum ut optime actum cum eo videatur esse qui quam levissima poena ab hac re pubblica discesserit. Tu vero cum et fortunas et liberos habeas et nos ceteroque necessitudine et benevolentia tecum coniunctissimos cumque magnam facultatem sis habiturus nobiscum et com omnibus tuis vivendi et cum unum sit iudicium ex tam multis quod reprehandatur ut quod una sententia eaque dubia potentia alicuius condonatum existimetur omnibus his de causis debes istam molestiam quam lenissime ferre. Meus animus erit in te liberosque tuos semper quem tu esse vis et qui esse debet
Io stesso, che desidero consolarti, devo essere consolato per il fatto che nessun fatto ho tollerato con più difficolta del tuo insuccesso. Tuttavia non solo ti incito con grande passione ma anche ti chiedo e ti supplico in nome del nostro affetto di riprenderti, di mostrarti uomo e di pensare in quale condizione e in quali tempi tutti e anche noi siamo nati. La tua virtù ti ha dato di più di quanto la sorte ti abbia tolto, specialmente perché hai raggiunto ciò che non hanno raggiunto molti 'uomini nuovi', e hai perduto ciò che moltissimi uomini di grande nobiltà hanno perduto. Sembra infine che incomba su di noi una situazione tale di leggi, di processi e di tempi che sembra sia stato trattato nella maniera migliore colui, che si sia congedato da questa repubblica con la pena più lieve possibile. . Tu poi, avendo ricchezze, figli e noi e gli altri che siamo legatissimi a te sia per vincolo d'amicizia che d'affetto, ed essendo sul punto di possedere la grande opportunità di vivere con noi e con tutti i tuoi, e poiché una sola è la causa tra tante, che viene crirticata, dal momento che si ritiene sia stata lasciata impunita per il potere di qualcuno con una sola sentenza e per giunta dubbia, per tutti questi motivi devi sopportare questo disagio nel modo più tranquillo possibile. La mia disposizione nei confronti tuoi e dei tuoi figli sarà sempre quella che tu desideri sia e quella che ci deve essere.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Cicerone
- Visite: 3
Quamquam quid opus est in hoc philosophari, cum rem non magnopere philosophia egere videamus? quotiens non modo ductores nostri, sed universi etiam exercitus ad non dubiam mortem concurrerunt! quae quidem si timeretur, non Lucius Brutus arcens eum reditu tyrannum, quem ipse expulerat, in proelio concidisset; non cum Latinis decertans pater Decius, cum Etruscis filius, cum Pyrrho nepos se hostium telis obiecissent; non uno bello pro patria cadentis Scipiones Hispania vidisset, Paulum et Geminum Cannae, Venusia Marcellum, Litana Albinum, Lucani Gracchum. num quis horum miser hodie? ne tum quidem post spiritum extremum; nec enim potest esse miser quisquam, sensu perempto.
TRADUZIONE
a
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Cicerone
- Visite: 4
Nemo umquam mihi, Scipio, persuadebit aut patrem tuum Paulum, aut duos avos, Paulum et Africanum, aut Africani patrem, aut patruum, aut multos praestantis viros quos enumerare non est necesse, tanta esse conatos, quae ad posteritatis memoriam pertinerent, nisi animo cernerent posteritatem ad se ipsos pertinere. Anne censes, ut de me ipse aliquid more senum glorier, me tantos labores diurnos nocturnosque domi militiaeque suscepturum fuisse, si eisdem finibus gloriam meam, quibus vitam, essem terminaturus? Nonne melius multo fuisset otiosam et quietam aetatem sine ullo labore et contentione traducere? Sed nescio quo modo animus erigens se posteritatem ita semper prospiciebat, quasi, cum excessisset e vita, tum denique victurus esset. Quod quidem ni ita se haberet, ut animi inmortales essent, haud optimi cuiusque animus maxime ad inmortalitatem et gloriam niteretur.
Nessuno mai, o scipione, mi persuadera’, che sia tuo padre, paolo, sia i tuoi due avi, paolo e africano, sia il padre dell’africano, sia lo zio, sia molti uomini illustri, che non e’ necessario elencare, si fossero dati da fare su molte cose, che si sarebbero diffuse alla memoria dei posteri, se non avessero capito nell’animo che il futuro avrebbe potuto riferirsi a loro. Forse che ritieni, che io avessi sostenuto cosi’ tante fatiche di giorno e di notte in pace e in guerra, per vantarmi di me stesso come costume dei vecchi, se avessi delimitato la mia gloria con i medesimi confini con cui (e’ delimitata) la vita? Forse che non sarebbe stato molto meglio trascorrere il tempo tranquillo e quieto senza alcuna fatica e tensione? Ma non so come l’animo rinfrancandosi guardava al futuro sempre in questo modo, come se, quando uscira’ dalla vita terrena, allora sara’ vincitore vivra’. Se non si ritenesse questo, cioe’ che gli animi sono immortali, l’animo dei migliori non tenderebbe soprattutto verso la gloria e l’immortalita’
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Cicerone
- Visite: 3
Bisogna sempre mantenere la moderazione VERSIONE DI latino di Cicerone TRADUZIONE dal libro Lectior Brevior Lectio Brevior pagina 159 numero 122.
Cicero in libris, quos de officiis servandis scripsit, ait achibendum esse modum ulciscendi et puniendi etiam adversus eos, a quibus iniuram acceperimus, et etiam in bellis gerendis maxime conservanda esse iura gentium. Nam, cum sint duo genera decertandi, unum per disceptationem (attraverso la discussione), alterum per vim, confugiendum est ad posterius, solum si uti non licet superiore. Quare bella suscipere oportet solum ut, nos defendendo, in pace vivamus. Post victoriam autem honestum et probum est eos conservare, qui non crudeles, non immanes, in bello gerendo fuerunt. Prisci Romani Tusculanos, Aequos, Volscos in civitatem accipiendos putaverunt; at, Carthagine funditus eruenda, Poenis omnem renovandi belli opportunitatem sustulerunt. Ceterum ait Cicero semper paci, quae nihil insidiarum habitura sit, consulendum esse et recipiendos esse illos, qui, postquam arma posuerint, ad victoris fidem confugerint, spe veniam et clementiam consequendi.
