- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: NUOVO TRADURRE DAL LATINO versioni latino tradotte
- Visite: 1
Omnibus constat Ciceronem ceteris oratoribus aetatis suae eloquentia praestitisse Pro Siculis apud iudices tam valenter dixit ut Verrem ad exsilium coegerit (. In senatu orationes luculentas atque utiles civitati habuit primum adversus Catilinam, contra rem publicam temere coniurantem, deinde adcversus Antonium, omnium bonorum civium inimicum. In libro, qui "Brutus" inscribitur, initia sua suosque gradus refert. Apud Quintum Mucium Scaevolam, magnum iuirisperitum, ius civile didicit, apud Diodotum et Philonem, claros philosophos Graecos, philosophiam (didicit); postea totam Graeciam Asiamque peragravit, domicilium Athenis et in insula Rhodo collocavit ut artes liberales a praeclaris magistris disceret. Non solum magnam scientiam geometriae grammaticaeque habuit, . sed etiam arte musica eruditus fuit. Haud dubie dicere possumus (possiamo) Ciceronem virum peritum omnium disciplinarum fuisse.
È noto a tutti che Cicerone fu superiore a tutti gli altri oratori della sua età per l’eloquenza. In difesa del siciliani alla presenza dei giudici disse tanto fortemente che costrinse Verre all’esilio. In senato tenne discorsi lucenti e utili alla popolazione prima contro Catilina, che teme che congiuri contro lo stato, poi contro Antonio, nemico di tutti quanti i cittadini buoni. Nel libro, il quale è intitolato ‘Bruto’, riferisce i suoi principi e i suoi progressi. Al cospetto di Quinto Mucio Scevola, grande conoscitore del diritto, apprese il diritto civile, presso Diodoto e Filone, illustri filosofi greci, apprese la filosofia; in seguito visitò tutta la Gracia e l’Asia, collocò la dimora ad Atene e nell’isola di Rodi affinché apprendesse le alrti liberali da eccellenti meastri. Non solo ebbe una grande conoscenza della geometria e della grammatica, ma fu anche istruito nell’arte della musica. Per niente esitante possiamo dire che Cicerone fu un uomo esperto di tutte quante le discipline.
Traduzione inviata da altro utente
È noto a tutti che Cicerone fu superiore a tutti gli altri oratori della sua età per l’eloquenza. In difesa dei siciliani alla presenza dei giudici disse tanto fortemente che costrinse Verre all’esilio. In senato tenne discorsi lucenti e utili alla popolazione prima contro Catilina, che teme che congiuri contro lo stato, poi contro Antonio, nemico di tutti quanti i cittadini buoni. Nel libro, il quale è intitolato ‘Bruto’, riferisce i suoi principi e i suoi progressi. Al cospetto di Quinto Mucio Scevola, grande conoscitore del diritto, apprese il diritto civile, presso Diodoto e Filone, illustri filosofi greci, apprese la filosofia; in seguito visitò tutta la Gracia e l’Asia, collocò la dimora ad Atene e nell’isola di Rodi affinché apprendesse le arti liberali da eccellenti maestri. Non solo ebbe una grande conoscenza della geometria e della grammatica, ma fu anche istruito nell’arte della musica. Per niente esitante possiamo dire che Cicerone fu un uomo esperto di tutte quante le discipline.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: NUOVO TRADURRE DAL LATINO versioni latino tradotte
- Visite: 1
Cicero puer, magnitudine indolis inter aequales excellens, tantum ingenii famam consecutus est, ut plerique graves viri ad ludum proficiscerentur ut eum, de quo tam multa audiverant, intuerentur. Pueri autem ipsi tanti condiscipulum faciebant ut illum per vias honoris causa comitarentur. Prima eius laus de poetica aluxit: nam puer adhuc libellos quosdam versibus edidit, et a prima aetate eius studium ad carmina poetasque ardentius fuit. Crescentibus mox annis solutam oratinem, naturae suae magis consentaneam, admavit praeceptaque orationis avidissime prosecutus est. Puerilibus studiis peractis, philosophiae et iuri civili operam dedit. Et in philosophia Philone, insigni Clitarchi discipulo, qui tunc Romae commorabatur, praeceptore usus est; in iure autem civili a Mucio Scevola iurisconsulto, viro praestantissimo, institutus est.
Da ragazzo Cicerone, che eccelleva tra i coetanei per la nobiltà di carattere, conseguì una tale fama per intelligenza che molti uomini autorevoli, che avevano udito sul suo conto cose così numerose, si recavano a scuola per osservarlo. Invece gli stessi ragazzi a tal punto lo consideravano condiscepolo da accompagnarlo a titolo di onore per le strade. La sua prima gloria brillò per la poesia: infatti fino ad allora il ragazzo pubblicò alcuni libretti di versi e fin dalla fanciullezza il suo interesse fu alquanto appassionato nei confronti dei versi e dei poeti. Ben presto, man mano che cresceva amò la prosa, più consona al suo carattere e seguì gli insegnamenti dell’oratoria molto avidamente. Terminati gli studi giovanili, si dedicò alla filosofia ed al diritto civile. Nella filosofia si servì di Filone, insigne discepolo di Clitarco; mentre nel diritto civile fu formato dal giurista Muzio Scevola, uomo eccellente
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: NUOVO TRADURRE DAL LATINO versioni latino tradotte
- Visite: 1
Ea animi elatio, quae cernitur in periculis et laboribus, si iustitia vacat pugnatque non pro salute communi, sed pro suis commodis, in vitio est. Non modo enim id virtutis non est, sed est potius inmanitatis omnem humanitatem repellentis. Quocirca nemo, qui fortitudinis gloriam consecutus est insidiis et malitia, laudem est adeptus: nihil honestum esse potest quod iustitia vacat. Praeclarum igitur illud Platonis: «Non – inquit – solum scientia, quae est remota ab iustitia, calliditas potius quam sapientia est appellanda, verum etiam animus paratus ad periculum, si sua cupiditate, non utilitate communi impellitur, audaciae potius nomen habeat quam fortitudinis». Itaque viros fortes et magnanimos, eosdem bonos et simplices, veritatis amicos minimeque fallaces esse volumus. Sed illud odiosum est, quod in hac elatione et magnitudine animi facillime pertinacia et nimia cupiditas principatus innascitur.
altra Versione stesso titolo di Cicerone dal libro tradurre latino Pg 405 n 425
Inizio: Sed ea animi elatio, quae cernitur in periculis et laboribus, si iustitia vacat... Fine: quae sunt ex media laude iustitiae.
Ma quella grandezza d'animo che si manifesta nei pericoli e nelle difficoltà, se manca di giustizia e combatte, non per il pubblico bene, ma per i suoi particolari interessi, è in colpa: perché l'egoismo non solo è estraneo alla virtù, ma piuttosto è proprio della brutalità, che esclude e respinge ogni gentilezza umana. Pertanto gli Stoici ben definiscono la fortezza, quando affermano che essa è quella virtù che combatte in difesa della giustizia. Nessuno, perciò, che abbia conseguito fama di fortezza con inganni e con malizia, ha mai ottenuto una vera gloria: non c'è onestà se non c'è giustizia. Bellissima, dunque, quella frase di Platone: " Non solo quel sapere, che è disgiunto da giustizia, va chiamato furfanteria piuttosto che sapienza, ma anche il coraggio che affronta i pericoli, se è mosso, non dal bene comune, ma da un suo personale interesse, abbia il nome di audacia piuttosto che di fortezza". Noi vogliamo pertanto che gli uomini forti e coraggiosi siano, nel medesimo tempo, buoni e schietti, amanti della verità e alieni da ogni impostura: qualità queste che scaturiscono dall'intima essenza della giustizia Ma è ben penoso vedere come in seno a questa elevatezza e grandezza d'animo nasca assai facilmente l'ostinazione e un'eccessiva bramosia di primato.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: NUOVO TRADURRE DAL LATINO versioni latino tradotte
- Visite: 1
Inizio: Prometheus, Titani Iapeti filius, Fine: Postremo Hercules, cum Prometheo auxilío venisset, aquilam sagitta necavit eumque liberavit.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: NUOVO TRADURRE DAL LATINO versioni latino tradotte
- Visite: 1
Epaminondas Thebanus apud Graecos aetatis suae magnam consecutus est gloriam: nam ille maxima Thebanorum beatitudo fuit, quia Lacedaemonios apud Leuctram atque Mantineam profligaverat eorumque bellicam virtutem primus fregerat. Sine dubio enim post has pugnas Lacedaemonii numquam se refecerunt neque pristinum imperium recuperaverunt. In pugna apud Mantineam, gravibus affectus vulneribus, certior de exitu proelii factus esse voluit. Cum eius milites hostes penitus devictos esse confirmaverunt, tunc : « Non finis meae vitae mors est – inquit- sed optimae atque beatissimae vitae principium. Nunc enim Epaminondas vester nascitur, quia invictus moritur. Spero fore ut vos exempla mea semper imitemini et egregias victorias adipiscamini »
Il tebano Epaminonda conseguì una grande gloria presso i greci della sua età. Infatti Lui fu la massima felicità (gloria) dei Tebani perché aveva sconfitto gli spartani presso Lectra e Mantinea e per primo aveva annientato la loro bravura bellica. Senza dubbio infatti dopo questa battaglia, gli spartani non ristabilirono e non recuperarono mai (più) l’antico dominio. Nella battaglia presso Mantinea, colpito da gravi ferite, volle essere informato sull’esito della battaglia. Quando i suoi soldati confermarono di stare per sopraffare completamente i nemici allora “La morte non è la fine della mia vita” – disse – “ma l’inizio di una vita migliore e felicissima. >Infatti il vostro Epaminonda nasce, perché muore imbattuto, speroc he voi sempre (cong. Pres. 2 pl da imitor) imiiate i miei esempi e (adipiscor) otteniate onorevoli vittorie. ”.