- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Plinio il Vecchio
- Visite: 6
Plinius Maior narrat cerasos ante victoriam Mithridaticam (= su Mitridate) in Italia incognitas fuisse. Nam tradunt L. Licinium Lucullum, quem Romani ad persequendum Mithridatem miserant, non solum magnam auri et argenti copiam, sed etiam feras et arbores populo Romano usque ad illud tempus incognitas ex Asia Romam tulisse. Plinius tradidit eum, cum urbem Cerasuntem obsideret et in agris prope urbem stantibus ambularet, casu arborem multis et rubicundis bacis (bacca) onustam vidisse. Laudavit igitur truncum, ramos, folia, umbram, sed multo magis fructum, quem magna laetitia gustavit. A Cerasunte arborem cerasum appellavit et inde Romam vexit. Inter omnes constat Italis cerasum gratissimam fuisse.
Plinio il vecchio racconta che i ciliegi prima della vittoria su Mitridate erano sconosciuti in Italia. Si dice infatti che L. Licinio Lucullo che i Romani avevano mandato ad inseguire Mitridate abbia portato a Roma dall’Asia non solo una gran quantità d’oro e d’argento, ma anche animali ed alberi fino a quel tempo sconosciuti al popolo romano. Plinio tramandò che lui (Lucullo), assediando la città di Cerasunte e passeggiando nei campi adiacenti alla città, abbia visto per caso un albero ricco di molte bacche rosseggianti la città di Cerasunte e passeggiava nei campi adiacenti alla città. Quindi lodò il tronco, i rami, le foglie, l'ombra, ma molto di più il frutto, che gustò con grande piacere. Chiamò l'albero "ciliegio" dal nome "Cerasunte" della città e poi lo trasportò a Roma. Tra tutti è noto che il ciliegio è stato molto gradito agli Italici.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Plinio il Vecchio
- Visite: 6
Cervus placidum animal est. Ceni exercent catulos cursu et fugere docent, ad praerupta ducunt et saltum demonstrant. Saepe in fuga acquiescunt. Si adversarii appropinquant fuga salutem petunt. Si latratus canum audiunt, fugiunt autem, secunda semper aura: ita evanescunt vestigia cum ipsis. Cervus animal simplex est et omnibus novitatibus stùpet: si enim equus aut bucula accedit, venatorem vicinum non cernit aut, si cernit, arcum sagittasque observat.
Traduzione
Note
la versione è stata inviata da un utente ma il tutor ha effettuato delle correzioni : Non si accorge del cacciatore... il verbo è al singolare e osserva l'arco e le frecce... il verbo e al singolare
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Plinio il Vecchio
- Visite: 5
Divo Augusto principe Lucrinum lacum invectus pauperis cuiusdam puerum ex Baiano Puteolos in ludum litterarium itantem, cum meridiano immorans appellatum eum simonis nomine saepius fragmentis panis, quem ob iter ferebat, adlexisset, miro amore dilexit. pigeret referre, ni res Maecenatis et Fabiani et Flavii Alfii multorumque esset litteris mandata. quocumque diei tempore inclamatus a puero, quamvis occultus atque abditus, ex imo advolabat pastusque e manu praebebat ascensuro dorsum, pinnae aculeos velut vagina condens, receptumque Puteolos per magnum aequor in ludum ferebat simili modo revehens pluribus annis, donec morbo extincto puero subinde ad consuetum locum ventitans tristis et maerenti similis ipse quoque, quod nemo dubitaret, desiderio expiravit
Sotto il principato del divino Augusto un delfino entrò nel lago Lucrino. Un bambino, figlio di un uomo povero, il quale soleva o andare dalla zona di Baia a Pozzuoli per frequentare la scuola, fermandosi in quel luogo a mezzogiorno, aveva preso ad attirarlo a sé, apostrofandolo col nome di Simone e dandogli da mangiare pezzettini di pane che portava per la (sua) merenda. Il delfino si affezionò in modo straordinario al fanciullo. In qualunque momento della giornata, per quanto nascosto dalle profondità del lago, appena il bambino lo chiamava, il delfino correva da lui e, dopo aver preso il cibo dalle sue mani, offriva a lui il dorso in modo che salisse. Per molti anni lo portò così a scuola, a Pozzuoli, per la grande distesa del lago, riportandolo poi a casa allo stesso modo. Quando un giorno il bambino morì per una malattia, il delfino ripetutamente tornò al solito luogo, triste e uguale a una persona afflitta; alla fine anche lui (il delfino), per quanto incredibile possa apparire, morì dal dispiacere.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Plinio il Vecchio
- Visite: 5
I fiori
Autore: Plinio il Vecchio
Munera pag. 43 N° 17
Florum prima ver nuntiat viola alba, tepidioribus vero locis etiam hieme emicat; post ea, quae ion appellatur et purpurea, proxime flammeum, quod phlox vocatur, silvestre dumtaxat. Cyclaminum bis anno, vere et autumno; aestates hiemesque fugit. Seriores supra dictis aliquanto narcissus et lilium trans maria, in Italia quidem, ut diximus, post rosam. Verum in Graecia tardius etiamnum anemone; est autem haec silvestrium bulborum flos, alia quam quae dicetur in medicis. Sequitur oenanthe ac melanium et ex silvestribus heliochrysos, deinde alterum genus anemones, quae limonia vocatur, post hanc gladiolus comitatus hyacintho. Novissima rosa, eademque prima defecit excepta sativa; e ceteris hyacinthus maxime durat et viola alba et oenanthe, sed haec ita, si devolsa crebro prohibeatur in semen ire. Nascitur locis tepidis; odor idem ei, qui germinantibus uvis, atque inde nomen.
Tra i fiori il primo che annuncia la primavera è la violetta bianca, in realtà negli ambienti miti crescono anche d'inverno; dopo questa, la quale è chiamata violetta e purpurea, vicinissima al colore della fiamma, che è chiamata violetta selvatica, solitamente silvestre. ciclamino per due anni (fiorisce) in primavera e in autunno, sfugge d'estate e d'inverno alquanto più seri dei sopra citati (sono) il narciso e il lilium che attraverso i mari, proprio in italia (sono giunti), come abbiamo detto, dopo la rosa segue dalle selvatiche la pianta dell'elicriso, e in seguito un altro tipo di anemone, la quale viene chiamata anemone, dopo di
nasce in luoghi miti, l'odore è il medesimo di quello, che (assume) l'uva germogliando, e da lì (viene)il nome
_
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di Plinio il Vecchio
- Visite: 5
Cato perniciali odio Carthaginis flagrans atque rei pubblicae securitatis anxius, cum saepe clamaret in senatu Carthaginem delendam esse, adtulit quodam die in curiam praecocem ficum ex ea provincia latam ostendensque patribus ex eis quaesivit: "Quando hanc pomum demptam esse putatis ex arbore?" Cum omnes, pulchiritudine admirati, adfirmarent pomum recentem esse, "Atqui tertium, inquit, ante diem sciotote decerptam esse Carthagine: tam prope a muris habemus hostem!" Movit ea res patrum animos statimque sumptum est Punicum tertium bellum, quo Carthago deletea est.
Ardendo di odio funesto per Cartagine e angosciato della sicurezza dello stato, proclamando spesso in senato che Cartagine doveva essere annientata, recò in curia un giorno un cestino di fichi da quella provincia (ovvero da Cartagine) e mostrandoli ai senatori domandò loro: quando credete che questi frutti siano stati staccati dall'albero? Affermando tutti, ammirati dalla bellezza, che i frutti erano freschi, affermò: "sappiate che sono stati raccolti tre giorni fa a Cartagine: abbiamo il nemico così vicino alle (nostre) mura! Questa cosa smosse gli animi dei senatori e subito venne proclamata la terza querra punica nella quale Cartagine fu distrutta.
Paradigmi verbi contenuti nella versione