Aristide il Giusto versione di greco di Plutarco
traduzione dal libro gymnasion
Καιπερ ανηρ πενης ων και δημοτικος, Αριστειδης εκτησατο την βασιλικωτατην και θειοτατην προσηγοριαν, τον Δικαιον. Τοιγαρουν και αυτω συνεβη, το πρωτον αγαπωμενω, δια την επωνυμιαν ταυτην υστερον φθονεισθαι. Γραφομενων δε ποτε των οστρακων, λεγεται τινα των αγραμματων και παντελως αγροικων, αναδοντα τω Αριστειδη το οστρακον, ως ενι των τυχοντων, παρακαλειν οπως Αριτειδην εγγραψη. Του δε θαυμασαντος και πυθομενου μητι κακον αυτω Αριστειδης πεποιηκεν· «Ουδεν, » ειπειν, «ουδε γιγνωσκω τον ανθρωπον, αλλ' ενοχλουμαι, πανταχου τον Δικαιον ακουων». Ταυτ' ακουσαντα τον Αριστειδην αποκρινασθαι μεν ουδεν, εγγραψαι δε τουνομα τω οστρακω, και αποδουναι. Της δε πολεως απαλλαττομενος, ηδη τας χειρας ανατεινας εις τον ουρανον, ηυξατο μηδενα καιρον Αθηναιους καταλαβειν, ος αναγκασει τον δημον Αριστειδου μνησθηναι.