Socratem, qui per multos annos Athenis sanctissime vixit et mirabile sapientiae exemplum edidit, oraculum Apollinis sapientissimum declaravit clara illa voce: “Mortalium unus Socrates vere sapit”. Propter hanc oraculi laudem, cives ei inviderunt. In eis Anytus fuit. Hunc cum pigeret a philosopho increpari propter sua vitia, Melito, familiari suo, persuasit ut Socratem apud iudices incusaret, quod iuvenes corrumperet. Eum ergo non puduit sanctissimum atque innocentissimum hominem incusare impietatis tanta vi, ut iudices eum morte multaverint. Non tamen Socratem paenituit vitae suae et, cum in vincula coniectus esset, praeclare de animi immortalate disseruit et, antequam mortiferam cicutam bibit, discipulos hortatus est ut semper virtutem sequerentur. Athenienses postea eius rei tantum paenituit, ut Melitum ipsum morte multaverint et claro philosopho statuam aeneam dicaverint.
L'oracolo di Apollo declamò Socrate, che per molti anni visse santissimamente ad Atene e rappresentò un mirabile esempio di sapienza, il più sapiente con quella frase famosa: "Socrate in verità è l'unico sapiente tra i mortali". Per tale lode dell'oracolo, i cittadini lo invidiarono. Tra questi vi fu Anito. Questi dispiacendosi di essere stato sgridato dal filosofo per i suoi vizi, persuase Melito, suo familiare, ad accusare Socrate presso i giudici, per il fatto che corrompeva i giovani. Questi dunque non si vergognò di accusare l'uomo più santo e più innocente di empietà con tanta forza, che i giudici lo condannarono a morte. Tuttavia Socrate non si pentì della sua vita e, essendo stato gettato in catene, dissertò chiarissimamente sull'immortalità dell'animo e, prima di bere la cicuta mortale, esortò i discepoli a seguire sempre la virtù. Gli Ateniesi poi si pentirono tanto di questa cosa, che condannarono a morte lo stesso Melito e dedicarono al famoso filosofo una statua di bronzo.
(By Maria D. )