Prisci homines in specubus vel in silvis habitabant et similiimi feris erant. Cum agriculturae usum ignorarent, silvestres fructus ex arbustis carpebant, quos coquere non poterant, cum utilissimum ignis usum ignorarent. Tam miseris hominibus Prometheus vitae genus humanius, minus horridum, minus asperum, iucundius reddere statuit. Nam, cum in caelum ascendisset, inde ignem celerrime subduxit et hominibus praebuit. At Iuppiter, vehementissime iratus quod Promethei beneficio mortales diis immortalibus similiores facti essent (= erano diventati), cum furti auctorem crudelissime punire statuisset, imperavit ut miser Promethus in Caucaso monte rupi ferreis catenis obligaretur, et accipitres, voracissimi ex omnibus avibus, visceribus eius (= sue, di lui) vescerentur. Tunc Hercules, longe omnium heroum fortissimus, catenas fregit et miserrimum Prometheum atrocissimo cruciatu liberavit.

Gli uomini antichi abitavano nelle spelonche o nei boschi ed erano molto simili alle fiere. Non conoscendo l'uso dell'agricoltura, raccoglievano i frutti silvestri dagli arbusti, che non potevano cuocere, non conoscendo l'utilissimo uso del fuoco. Prometeo decise di dare ai poveri uomini un genere di vita più umano, meno orribile, meno duro, più piacevole. Infatti, essendo salito in cielo, portò via da lì molto velocemente il fuoco e lo offrì agli uomini. Ma Giove, arrabbiatosi moltissimo per il fatto che i mortali erano diventati grazie al beneficio di Prometeo molto simili agli dèi immortali, avendo deciso di punire molto crudelmente il fautore del furto, ordinò che il misero Prometeo fosse legato sul monte Caucaso ad una rupe con catene di ferro, e gli sparvieri, i più voraci di tutti gli uccelli, si nutrissero delle sue viscere. Allora Ercole, di gran lunga il più forte di tutti gli eroi, spezzò le catene e liberò il miserrimo Prometeo dall'atrocissimo tormento.
(By Maria D. )