Cum agricolae cuidam securis in fluminis undas cecidisset et ille, in ripa sedens, de hoc damno lamentaretur, repente apparuit Mercurius, qui, ut ei auxilium praeberet, ex flumine securim auream extulit et eam agricolae dedit. At ille negavit securim illam suam esse. Cum deus securim argenteam extraxisset, iterum negavit esse suam. Deinde, cum securis ferrea extracta esset, hanc laetus accepit. Quam probitatem magnopere laudavit deus et tres novas secures agricolae donavit. Id cum cognovisset miles, qui forte aderat, gladium suum in flumen abiecit et lamentari coeptavit. Cum iterum Mercurius advolavisset, aureum gladium ex undis protulit et militi praebuit. Ille gladium suum esse, qui in flumen cecidisset, dixit. At deus: «Impudenter mentitus es. Avaritiam et improbitatem tuam puniam». Haec cum locutus esset, gladium aureum in flumen demisit nec ferreum ex undis extulit.

Essendo ad un contadino caduta la scura nel fiume (ed egli), seduto sulla riva, lamentandosi del danno. Improvvisamente gli apparve Mercurio, che, per aiutarlo, trasse fuori dal fiume una scure d'oro e la diede al contadino. Ma egli disse che non era sua. Allora il dio estrasse una scure argentea ed egli di nuovo negò che fosse sua. Infine, portata che fu in superfice una scure di ferro, l'accettò lietamente. Il dio lodò grandemente tale onestà e regalò al contadino 3 nuove scuri. Un soldato, lì per caso presente, ne venne a conoscenza; allora gettò la sua spada nel fiume e cominciò a lamentarsi. Mercurio accorse una seconda volta, trasse fuori dalle onde una spada d'oro e la porse al soldato che asserì essere quella la spada cadutagli nel fiume. Ma il dio" Hai mentito spudoratamente. Punirò la tua avidità disonesta". Detto così buttò nel fiume la spada d'oro senza trarne fuori quella di ferro