Repente in caelum nubes inusitata et magna a Vesuvio monte ascendebat, similis procerae arbori pini, candida interdum, interdum sordida et maculosa quia terram vel cinerem continebat. Iam cinis incidebat, calidus et densus, iam pumices etiam nigrique lapides de caelo cadebant. Interim e Vesuvio monte latae flammae altaque incendia relucebant; fulgor et claritas excitabantur tenebris noctis. Multi Pompeiani ad oram fugerant propter periculi magnitudinem et quia vitam suam servare cupiebant. Flammae et odor sulphuris, praenuntius flammarum, alios in fugam vertebant: nam tremor terrae perseverabat et timor apud omnes cives praevalebat quia crebris et vastis tremoribus aedificia conquassabantur.
Improvvisamente una nube mai vista e grande saliva in cielo dal monte Vesuvio, simile ad un alto albero di pino, talvolta bianca talvolta scura e chiazzata perché conteneva terra o cenere. Ormai la cenere, calda e fitta affluiva, ormai pietre pomici e anche pietre oscure cadevano dal cielo. Intanto dal monte Vesuvio risplendevano ampie fiamme e incendi elevati; il bagliore e la luminosità erano accresciuti dalle tenebre notturne. Molti abitanti di Pompei erano scappati verso la spiaggia per l'entità del pericolo e perché desideravano salvare la propria vita. Le fiamme e l'odore di zolfo, annncio di incendi, volgevano in fuga altri: infatti continuava il sommovimento della terra e la paura aveva il sopravvento in tutti i cittadini poiché gli edifici erano scossi da frequenti e terribili scosse.