Columbae, milvum fugientes, saepe velocitate alarum mortem vitaverant. Tum raptor ille, qui tam saepe elusus erat, fallax consilium iniit et inermes columbas tali doloet verbis decepit "Vos, amicae, quae tam sollicitam vitam degitis semper fugientes, cur me non creatis regem ut mea tutela et fortitudine ab omni periculo et iniuria vos liberem?" illae credulae foedus com mendaci fecerunt seseque ei crediderunt, qui, ubi regnum adeptus est, coepit singulas vorare et imperium saevis ungulis exercere. Tum demum reliquae amissam libertatem lugere suamque stultitiam damnare coeperunt. Haec fabella scripta est iis hominibus, qui se improbo committunt et, dum auxilium requirunt, exitium inveniunt.

Le colombe, lo sparviero che sfuggono /sfuggivano, spesso si erano sottratte alla morte con la velocità delle ali. Allora quel rapitore, che molto (tam) spesso era stato scansato, iniziò un ingannevole piano e illuse le inermi colombe con tale malizia e (tali) parole: "Voi, amiche, che trascorrete una così ansiosa vita sempre fuggenti, perché non mi nominate vostro re perché vi liberi con la mia tutela e forza da ogni pericolo e offesa?". Quelle ingenue strinsero (fecero) un patto con il bugiardo e gli credettero, il quale, appena ottenuto il regno, iniziò a divorarle ad una ad una e ad esercitare il potere con i feroci artigli. Allora le rimanenti iniziarono a biasimare la loro libertà persa e a la loro stoltezza. Questa favola fu scritta per quegli uomini che si comportano ingiustamente e mentre chiedono aiuto, trovano rovina (distruzione)