Autumno rura et silvae vocibus venatorum resonant. Mane venatores cum canibus agros et colles peragrant, per rivos vadunt, inter frondes taciti feras expectant. Cum callidus lepus in segetibus latet, canes leporem excitant et fugant. Tum miserum animal crurum celeritate salutem petit, celere in silvam se abscondit. Canes tamen ibi quoque perveniunt et ducunt venatores ad trepidam bestiolam: lepus inermis crudeliter necatur nec pavor suus venatorum animos movet, quia ut bene memorant, dentibus acutis lepus messes vastavit, segetum radices rosit, arvis saepe damnosa fuit. Cras venatoris uxor laeta mensam instruet et venator parvis liberis multa de venatione narrabit. Forsitan aliquis inter convivas dicet: "Nullam carnem carni leporis antepono."

In autunno le campagne e le selve risuonano delle voci dei cacciatori. Al mattino i cacciatori percorrono i campi ed i colli con i cani, avanzano per i ruscelli, attendono taciti le fiere tra le fronde. Quando l'astuta lepre si nasconde nei campi, i cani scovano la lepre e la mettono in fuga. Allora il povero animale cerca la salvezza con la velocità delle gambe, si nasconde velocemente nella selva. Tuttavia i cani giungono anche qui e conducono i cacciatori in prossimità della trepida bestiola: la lepre inerme viene crudelmente uccisa ed il suo timore non sensibilizza gli animi dei cacciatori, perché come ricordano bene, la lepre con i denti acuti devastò le messi, rosicchiò le radici dei campi, fu spesso dannosa per i terreni. l'indomani la moglie del cacciatore organizzerà felice la mensa ed il cacciatore narrerà ai figli piccoli molte avventure in merito alla caccia. Forse qualcuno tra i convitati dirà: "non antepongo alcuna carne alla carne di lepre". (by Maria D. )