Νικίας, επειδή ήμέρα έγίγνετο, ήγε την στρατιάν· οί δέ Συρακόσιοι καί οί σύμμαχοι προσέκειντο τόν αύτόν τρόπον βάλλοντες βέλη πανταχόθεν. Οί Αθηναίοι ήπείγοντο πρός τόν Ασσίναρον ποταμόν βιαζόμενοι ἃμα μέν ύπό τῆς προσβολῆς τῶν σθενῶν ιππικῶν καί τοῦ ἃλλου πλήθους, ἃμα δέ ύπό τῆς ταλαιπωρίας καί τῆς τοῦ ϋδατος έπιθυμίας. Ώς οί Αθηναίοι γίγνονται έπί τῷ ποταμῷ, είσπίπτουσιν ἃνευ κόσμου άλλα πᾶς τις βουλόμενος διαβαίνειν πρῶτος καί οί πολέμιοι έπικείμενοι χαλεπόν έποίουν διαβαίνειν. ’Εν τῷ ποταμῷ οί Αθηναίοι άθρόοι αναγκαζόμενοι χωρείν έπέπιπτον άλλήλοις καί κατεπατούντο, περί τοίς δορατίοις καί σκεύεσι οί μέν εύθύς διεφθείροντο, οί δέ έμπαλασσόμενοι κατέρρεον. Οί μέν Συρακόσιοι τοίς βέλεσι ἒβαλλον ἃνωθεν τούς Αθηναίους, πίνοντας άσμένους καί έν τῷ ποταμῷ ὂντας· οί δέ Πελοποννήσιοι έπικαταβαίνοντες τούς έν τῷ ποταμῷ έσφαζον. Τό ϋδωρ έκεράννυτο τῷ αϊματι τῶν νεκρῶν καί εύθύς διεφθείρετο, άλλά έπίνετο και περιμάχητον ἧν τοίς άνδράσι. Τέλος, νεκρῶν ουκ όλίγων έν τῷ ποταμῷ ὂντων Νικίας Γυλίππῳ έαυτόν παραδίδωσι. Ό Γύλίππος ζωγρείν τούς Αθηναίους έκέλευεν όλιγοι μέν αύτῶν ἒφευγαν εις Κατάνην, οί δέ πολλοί εις τάς λιθοτομίας ἢγοντο, ὂπου πάθη δεινά ἒπασχον. Νικίαν καί Δημοσθένη οί Συρακόσιοι απέσφαζον, ἃκοντος τοῦ Γυλίππου.
Nicia, quando fu giorno, condusse avanti l’esercito: i Siracusani e gli alleati li incalzavano allo stesso modo scagliando da ogni parte giavellotti. Gli Ateniesi si affrettavano verso il fiume Assinaro sia costretti dall’assalto di numerosi cavalieri e dal resto della massa, sia a causa della sofferenza e del desiderio dell’acqua. Quando gli Ateniesi arrivavano (lett. arrivano) al fiume, si precipitavano (lett. si precipitano) senza ordine ma ognuno volendo passare per primo ed i nemici che premevano rendevano (lett. rendono) difficile attraversare. Nel fiume gli Ateniesi costretti ad avanzare tutti insieme cadevano (lett. cadono) gli uni sugli altri e si calpestavano, ed alcuni cadevano sui giavellotti e i bagagli morivano subito, altri invece perché si imbrigliavano cadevano giù. I Siracusani colpivano con i giavelloti gli Ateniesi dall’alto, mentre bevevano contenti ed erano nel fiume; i Peloponnesiaci piombando addosso li massacravano nel fiume. L’acqua si mescolava col samgue dei morti e subito si moriva, ma si beveva ed era contesa dagli uomini. Alla fine, poiché c’erano nel fiume non pochi cadaveri, Nicia si arrende a Gilippo. Gilippo ordinò di fare prigionieri gli Ateniesi, alcuni di loro fuggirono a Catania, i più invece vennero condotti nelle latomie, dove subirono terribili sofferenze. I Siracusani uccisero Nicia e Demostene, contro il volere di Gilippo. (by Stuurm)