Eorum omnium qui decumani vocabantur princeps erat Q. ille Apronius, quem videtis; de cuius improbitate singulari gravissimarum legationum querimonias audivistis. Aspicite, iudices, vultum hominis et aspectum, et ex ea contumacia quam hic in perditis rebus retinet illos eius spiritus Siciliensis quos fuisse putetis recordamini. Hic est Apronius quem in provincia tota Verres, cum undique nequissimos homines conquisisset, et cum ipse secum sui similis duxisset non parum multos, nequitia luxuria audacia sui simillimum iudicavit; itaque istos inter se perbrevi tempore non res, non ratio, non commendatio aliqua, sed studiorum turpitudo similitudoque coniunxit. Verris mores improbos impurosque nostis: fingite vobis si potestis, aliquem qui in omnibus isti rebus par ad omnium flagitiorum nefarias libidines esse possit; is erit Apronius ille qui, ut ipse non solum vita sed corpore atque ore significat, immensa aliqua vorago est aut gurges vitiorum turpitudinumque omnium. Hunc in omnibus stupris, hunc in fanorum expilationibus, hunc in impuris conviviis principem adhibebat; tantamque habet morum similitudo coniunctionem atque concordiam ut Apronius, qui aliis inhumanus ac barbarus, isti uni commodus ac disertus videretur; ut quem omnes odissent neque videre vellent, sine eo iste esse non posset; ut cum alii ne conviviis quidem iisdem(uterentur) quibus Apronius (utebatur) hic iisdem etiam poculis uteretur"

TRADUZIONE

Capo di tutti quelli che venivano chiamati decumani era il famoso Quinto Apronio, che vedete; riguardo alla disonestà del quale sentiste delle lamentele delle delegazioni. Costui è Apronio, che in tutta la provincia Verre giudicò assai simile a lui per la sua malvagità, dissolutezza e audacia, poiché aveva radunato uomini molto malvagi da ogni luogo e (poichè) aveva allettato con sè molti simili a lui. E così in pochissimo tempo quelli furono uniti né da un interesse, né da rapporti d’affari, né da una raccomandazione, ma dall’infame inclinazione e somiglianza delle loro passioni. Conosceste i costumi dissoluti e corrotti di Verre: immaginatevi, se riuscite, uno che sia in tutto pari a costui per inclinazione a voglie dissolute per ogni genere di infamia; costui sarà il famoso Apronio, come mostrano il nome e la persona, è una immensa voragine o gorgo di ogni genere di vizi e di vergogne. Verre ricorreva a questo come guida ogni volta che compiva violenze carnali, questo saccheggiava luoghi sacri, questo capeggiava dissoluti banchetti; e la somiglianza delle abitudini crea un legame e una concordia talmente strette che Apronio, che gli altri giudicavano incivile e rozzo, sembrava una persona affabile ed eloquente; che, mentre tutti lo detestavano e non lo volevano vedere, quello (Verre) non poteva stare senza di lui; che mentre gli altri neppure ai banchetti partecipavano, quelli dove andava Apronio, utilizzavano perfino i suoi stessi bicchieri.