- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: CELERIUS - Versioni latino tradotte
- Visite: 0
Cum Hannibal adempta spe potiundae Nolae, Acerras recessisset, Marcellus, extemplo clausis portis custodibusque dispositis, ne quis egrederetur, in foro quaestionem habuit de iis, qui clam in conloquio hostium fuerant; supra septuaginta damnatos proditionis securi percussit, bonaque eorum iussit publica populi Romani esse et, summa rerum senatui tradita, cum exercitu omni profectus, supra Suessulam castris positis, consedit. Hannibal, primum conatus perlicere Acerras ad voluntariam deditionem, postquam videt obstinatos in fide, urbem obsidere atque oppugnare parat. Ceterum Acerranis plus animi quam virium erat: itaque, desperata tutela urbis, ut circumvallari moenia viderunt, silentio noctis dilapsi, per vias inviaque, in urbes Campaniae, quas satis certum erat non mutasse fidem, perfugerunt.
Siccome Annibale, essendogli stata tolta la speranza di conquistare Nola, si era allontanato verso Acerra, Marcello, chiuse immediatamente le porte e disposte le guardie affinché nessuno uscisse, fece nel foro un processo a coloro che erano stati di nascosto ad un abboccamento con i nemici; fece tagliare la testa ad oltre settanta condannati per tradimento, e ordinò che i loro averi fossero un bene pubblico del popolo Romano e, affidato al senato il comando generale e partito con tutto l'esercito, si fermò dopo aver posto l'accampamento sopra Suessula. Annibale, mentre dapprima aveva tentato di indurre alla resa volontaria Acerra, quando li vide irremovibili nella loro fedeltà, si preparò ad assediare e ad attaccare la città. Per altro gli Acerrani avevano più coraggio che milizie: quindi, persa la speranza di difendere la città, quando videro che le mura erano circondate, allontanatisi inosservati nel silenzio della notte, per vie e per luoghi impraticabili si rifugiarono nelle città della Campania che, era abbastanza certo, non avevano tradito.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: CELERIUS - Versioni latino tradotte
- Visite: 0
Croesus e duobus filiis et ingenii et corporis dotibus praestantiorem imperiique successioni destinatum Atyn existimavit ferro sibi ereptum. Itaque quicquid ad evitandam denuntiatae cladis acerbitatem pertinebat, nulla ex parte patria cura cessavit avertere. Solitus erat iuvenis ad bella gerenda mitti: domi retentus est; habebat armamentarium omnis generis telorum plenum: id quoque amotum est; gladio cinctis comitibus utebatur; non potuerunt propius accedere. Necessitas tamen aditum luctui dedit. Cum enim ingentis magnitudinis aper Olympi montis culta crebra cum agrestium strage vastaret inusitatoque malo regium imploratum esset auxilium, filius a patre extorsit ut ad eum opprimendum mitteretur. Verum dum acri studio interficiendi suem omnes sunt intenti, pertinax casus lanceam petendae ferae gratia missam, in eum detorsit.
Creso s'immaginò che Ati, il più valente tra i suoi due figli per le doti sia del corpo che dell'ingegno, destinato alla successione, gli fosse stato strappato col ferro. Perciò non perse tempo con sollecitudine paterna a rivolgere da ogni parte qualunque attenzione servisse ad evitare l'infelicità della preannunciata disgrazia. Il giovane di solito era mandato a fare la guerra: venne trattenuto in patria; aveva un'armeria piena di armi di ogni tipo: anche quella venne rimossa; frequentava amici cinti di spada: non poterono più avvicinarlo. Tuttavia il destino diede adito al lutto. Infatti, poiché un cinghiale di enorme grandezza devastava, con frequenti stragi di contadini, le coltivazioni del monte Olimpo ed era stato implorato l'aiuto del re per quell'insolita sciagura, il figlio ottenne dal padre di essere inviato ad ucciderlo. Però, mentre tutti erano intenti al severo impegno di uccidere il cinghiale, il caso ostinato volse contro di lui una lancia scagliata per colpire la fiera.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: CELERIUS - Versioni latino tradotte
- Visite: 0
Caesar paucos dies in Asia moratus, cum audisset Pompeium Cypri visum, coniectans eum in Aegyptum iter habere propter necessitudines regni reliquasque eius loci opportunitates, cum legione una, quam se ex Thessalia sequi iusserat, et altera, quam ex Achaia a Q. Fufio legato evocaverat, equitibusque octingentis et navibus longis Rhodiis decem et Asiaticis paucis Alexandriam pervenit. In his erant legionibus hominum milia tria CC; reliqui vulneribus ex proeliis et labore ac magnitududine itineris confecti, consequi non potuerant. Sed Caesar, confisus fama rerum gestarum, infirmis auxiliis proficisci non dubitaverat, aeque omnem sibi locum tutum fore existimans. Alexandriae de Pompei morte cognoscit atque ibi primum e nave egrediens clamorem audit, quos rex in oppido praesidii causa reliquerat et concursum ad se fieri videt, quod fasces anteferrentur. In hoc omnis multitudo maiestatem regiam minui praedicabat.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: CELERIUS - Versioni latino tradotte
- Visite: 0
Ergo Adriano successit T. Antoninus Fulvius Boionius, idem etiam Pius nominatus, genere claro, sed non admodum vetere, vir insignis et qui merito Numae Pompilio conferatur (si può paragonare), ita ut Romulo Traianus aequetur (si può paragonare). Vixit ingenti honestate privatus, maiore in imperio, nulli acerbus, cunctis benignus, in re militari moderata gloria, defendere magis provincias quam amplificare studens, viros aequissimos ad administrandam rem publicam (per l'amministrazione dello stato) quaerens, bonis honorem habens, improbos sine aliqua acerbitate detestans, regibus amicis venerabilis non minus quam terribilis, adeo ut barbarorum pleraeque nationes, cum arma deposuissent, ad eum controversias litesque adducerent sententiaeque parerent. Hic, ante imperium ditissimus, solebat opes quidem omnes suos stipendiis militum et circa amicos liberalitatibus minuire; verum aerarium opulentum reliquit. Pius propter clementiam dictus est. Mortus est apud Lorium, villam suam, miliario ab urbe duodecimo, vitae anno septuagesimo tertio, imperii vicesimo tertio. Vixit tanta magnitudine quanta liberalitate, inter Dives igitur ductus est et merito consecratus.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: CELERIUS - Versioni latino tradotte
- Visite: 3
Velocissimum omnium animalium, est delphinus; ocior volucre, acrior telo, ac nisi multum infra rostrum os illi foret, medio paene in ventre, nullus piscium celeritatem eius evaderet. Sed affert moram providentia naturae, quia nisi resupini atque conversi non corripiunt: quae causa praecipue velocitatem eorum ostendit. Nam cum fame conciti fugientem in vada ima persecuti piscem, diutius spiritum continuere, ut arcu missi, ad respirandum emicant: tantaque vi exiliunt, ut plerumque vela navium transvolent. Pariunt catulos decimo mense, aestivo tempore, interdum et binos. Nutriunt uberibus, sicut balaena: atque etiam gestant fetus infantia infirmos. Quin et adultos diu comitantur, magna erga partum caritate. Adolescunt celeriter, decem annis putantur ad summam magnitudinem pervenire. Vivunt et tricenis; quod cognitum praecisa cauda in experimentum.
Il più veloce di tutti gli animali è il delfino; più rapido di un uccello, più violento di un dardo e, se non avesse la bocca molto al di sotto del muso, quasi in mezzo al ventre, nessun pesce sfuggirebbe alla sua rapidità. Ma la previdenza della natura apporta una forma di rallentamento, poiché non afferrano la preda se non supini e rivolti: motivo che soprattutto mostra la loro velocità. Infatti quando, spinti dalla fame, hanno inseguito un pesce che fugge fin nelle acque più profonde, e trattengono troppo a lungo il respiro, come scoccati da un arco, saltano su per respirare: balzano fuori con tanta forza che di frequente sorvolano le vele delle navi. Danno alla luce i piccoli al decimo mese, in estate, talvolta anche due alla volta. Li nutrono con le mammelle, come la balena: e trasportano anche i piccoli, deboli per la tenera età. Ché anzi li accompagnano per lungo tempo anche da cresciuti, con grande amore verso la prole. Crescono velocemente, si ritiene che in dieci anni giungano alla massima grandezza. Vivono anche trent'anni; ciò è stato appreso dopo aver inciso la coda per esperimento.