Νῦν δὲ ὁ μὲν ἱδρύσας τὸν στρατόν, ἐπεὶ τὰ ἔξω ἐπέδραμε καὶ οὐδὲν αὐτῷ ἀπὸ τὸν ἕνδον ὡς προσεδέχετο ἀπέβαινεν, ἡσύχαζεν· οἱ δὲ ἐναντίοι τοῖς προδιδοῦσι, κρατοῦντες τῷ πλήθει ὧστε μὴ αὐτίκα τὰς πύλας ἀνοίγεσθαι, πέμπουσι μετὰ Εὐκλέους τοῦ στρατηγοῦ, ὅς ἐκ τῶν Ἀθηνῶν παρῆν αὐτοῖς φῦλαξ τοῦ χωρίου, ἐπὶ τὸν ἔτερον στρατηγὸν τῶν ἐπὶ Θρᾴκης, Θουκυδιδῆν τὸν Ὀλόρου, ὃς τάδε ξυνέγραψεν, ὄντα περὶ Θάσον, (ἔστι δὲ νῆσος Παρίων ἀπιοκία, ἀπέχουσα τῆς Ἀμφιπόλεως ἡμίσεος ἡμέρας μάλιστα πλοῦν), κελεύοντες σφίσι βοηθεῖν. Καὶ ὁ μὲν ακούσας κατὰ τάχος ἑπτὰ ναυσὶν αἳ ἔτυχον παροῦσαι ἔπλει, καὶ ἐβούλετο φθάσαι μάλιστα μὲν οὖν τὴν Αμφίπολιν, πρὶν τι ἐνδοῦναι, εἰ δὲ μή, τὴν Ἠιόνα προκαταλαβών.
Allora egli accampato l’esercito, dopo che assalì le parti esterne e per lui non risultò nulla dall’interno mentre aspettava, restava fermo; quelli invece contrari ai traditori, imponendo al popolo così che non adesso aprissero le porte, mandano un messaggio tramite lo stratega Eucleo, il quale da Atene era giunto a loro come custode della regione, all’altro stratega tra quelli presso la Tracia, ...(continua)