Όί δέ ναυαρχοῦντος Ίάσονος άνῆγον καί προσῖσχον πρῶτον Λημνω, επειτα Δολίοσιν, ύστερον Μυσίᾳ· εκεῖ Υλας ό νεανίσκος, ύπό τῶν νυμφῶν αρπαζομενος, καί ό Ηρακλῆς κατελείποντο. Όί Άργοναῦται άπήρχοντο δέ εις τήν τῆς Θρᾲκης Σαλμυδησσόν, ένθα άπήλλασσον Φινέα τόν μάντιν από τῶν άρπυιῶν, πτερωτῶν ρυπαρῶν τεράτων. Ό δέ έμήνυε τοις Άργοναύταις τόν πλοῦν, και παρῄνει φυλάσσεσθαι τάς Συμπληγάδας πέτρας· αί δέ κινηταί ἦσαν και συγκρουόμεναι άλλήλαις τάς ναῦς κατέκλων. "Ύστερον δέ επί Κολχίδα ηρχοντο καί ό Ίάσων τό δέρας παρά τοῦ Αίήτου έξῄτει· ό δέ έκέλευε πρῶτον καταζευγνύναι ταύρους δύο χαλκόποδας, πῦρ ἐκ στομάτων φυσῶντας.
Costoro, poiché comandava la nave Giasone, salparono e approdavano prima a Lemno, poi presso i Dolioni, poi nella Misia; qui il giovane Ila, rapito dalle ninfe, ed Eracle venivano abbandonati. Gli Argonauti si dirigevano a Salimidesso di Tracia, dove liberavano Finea l’indovino dalle arpie esseri alati mostruosi e sporchi. Egli indicava agli Argonauti la navigazione, e consigliava a guardarsi dalle rocce Simplegadi; esse erano mobili e scontrandosi a vicenda spezzavano le navi. Inseguito giungevano in Colchide e Giasone chiedeva da Aeta il vello; egli ordinava dapprima di aggiogare due tori dai piedi di bronzo, che spirano fuoco dalle bocche.