l'uomo e il satiro versione greco Esopo
traduzione libro Alfa beta grammata
"Ανθρωπος ποτε λέγεται χρός σάτυρον φιλίαν χοιεϊσβαι. 'Επεϊ δή ό χειμών κατελάμβανε και ψύχος έγίγνετο. ό άνθρωπος χροσεφερε τας χείρας τα στόματι και έπέπνει. Τότε δέ ο σάτυρος την τούτου αίτιον έπυνθάνετο και ό άνθρωπος έλεγεν oτι τάς χείρας έθέρμαινε διά τό κρύος. 'Εχεϊ δέ ύστερον τράπεζα αύτοϊς παρείχετο και τό προσφάγημα θερμόν σφόδρα ήν. ό άνθρωπος τούτο τω στόματι προσέφερε και έφύσα. Πυνθανόμενος χάλιν ό σάτυρος την τούτου σίτίαν. ό άνθρωχος έφασκε το έδεσμα κατανύχειν. έχει λίαν θερμόν ήν. Και εκείνος πρός τόν άνθρωπον έλεγε«'Αλλ' αποτάσσομαι τή ση φιλία, ώ ούτος, ότι έκ τοΰ στόματος τό θερμόν και τό ψυχρόν έκβάλλεις». Άτaρ οϋν χεριφεύγειν δεϊ την φιλίον των ανθρώπων, ότε τό αυτών ήθος άμφίβολόν έστιν.
Si dice che una volta un uomo strinse amicizia con un satiro. E dunque essendo sopraggiunto l'inverno ed essendo venuto freddo l'uomo accostando le mani alla bocca soffiava. E poiché il satiro chiedeva il motivo per cui faceva questo, disse che scaldava le mani per il gelo. Ma successivamente essendo stata allestita per loro una tavola ed essendoci del cibo molto caldo l'uomo prendendolo un pò alla volta lo accostava alla bocca e soffiava. E chiedendogli di nuovo il satiro perché facesse questo, affermò di raffreddare il cibo perché era troppo caldo. E quello gli disse: Ehi tu, ma io mi dissocio dalla tua amicizia, visto che dalla stessa bocca getti fuori il caldo e il freddo. Orbene dunque bisogna che anche noi evitiamo l'amicizia (di coloro) dei quali ambigua è la disposizione.