Οι Μεσσηνιοι κομισαντες Φιλοποιμενα εις οικημα καταγειον ουτε πνευμα λαμβανον ουτε φως εξωθεν ουτε θυρας εχον, αλλα μεγαλω λιθω κατακλειομενον, ενταυθα κατεθεντο, και τον λιθον επιρραξαντες ανδρας εν οπλοις κυκλω περιεστησαν. Ο δε Δεινοκρατης δεδοικως μαλιστα μη ο χρονος σωζῃ τον Φιλοποιμενα και βουλομενος φθασαι τα παρα των Αχαιων, επει νυξ επειλθε και το πληθος απεχωρησε των Μεσσηνιων, ανοιξας το δεσμωτηριον εισεπεμψε δημοσιον οικετην φαρμακον κομιζοντα, κελευσας παραστηναι μεχρι αν εκπιῃ. Φιλοποιμην ετυχεν ουν εν τω χλαμυδιῳ κατακειμενος, ου καθευδων, αλλα λυπη και θορυβῳ συνεχμενος· ιδων δε φως και τον ανθρωπον εχοντα την κυλικα του φαρμακου, ανεκαθιζε και δεξαμενος ηρωτησεν ει τι περι των ιππεων πεπυσμενος ειη. Ειποντος δε του ανθρωπου διαπεφευγεναι τους πολλους, επενευσε τη κεφαλη, και διαβλεψας πραιως προς τον ανθρωπον· «Ευ εχει», ειπεν, «ει μη παντα κακως πεπραχαμεν». Αλλο δε μηδεν ειπων μηδε φθεγξαμενος εξεπιε.
Traduzione letterale