Aristippus, philosophus Cyrenaicus, omnes adulatores acriter spernebat nec dominorum superbas domus frequentabat. Olim tamen philosophus visit Dionysium, Syracusarum tyrannum, quia ex morte amicumservare optabat. Aristippus igitur ad Dionysium accessit atque pro amico misericordiam et veniam petivit; at frustra. Sed denique tyranni animum vere cognovit. Nam capite et corpore submissis statim eum adoravit, atque adeius genua se submisit, et ita gratiam impetravit. Huius rei notitia ad Aristippi discipulos pervenit, et omnes stupuerunt, quia memoreserant magistri praeceptorum adversus omnes blanditias. Praeterea memoria tenebant philosophi monita de sapientium dignitate et de tyrannorum contemptu. Aristippus autem, sine ulla animi perturbatione, his verbis respondit: «Minime mea culpa est; Dionysius enim inpedibus aures habet»

Aristippo, filosofo cirenaico, disprezzava accanitamente tutti gli adulatori e non frequentava le  sontuose case dei padroni. Tuttavia una volta tuttavia il filosofo visitò Dionisio, il tiranno dei siracusani, perché desiderava salvare dalla morte un amico. Quindi Aristippo si avvicinò a Dionisio e chiese per l'amico la misericordia e la grazia; ma invano. Ma finalmente capì convenientemente l'animo del tiranno. I nfatti lo supplicò subito con la testa e corpo sottomessi, e immedatamente si gettò alle sue ginocchia e così ottenne la grazia. La notizia di questo fatto giunse ai discepoli di Aristippo, e tutti rimasero stupiti, poiché si ricordavano degli avvertimenti del maestro contro tutte le adulazioni. Inoltre i filosofi avevano nella memoria i moniti circa la dignità dei sapienti e sul disprezzo dei tiranni. Ma Aristippo, senza alcun scovolgimento dell'animo, rispose a quelle parole: "non è per nulla colpa mia; Dionisio ha infatti le orecchie sui piedi".