Duo viatores semitam in media silva una percurrebant, ut in periculis mutuum auxilium inter se praestarent. Nam, priusquam in silvam ingrederentur, alter alteri dixerat: "Me comitare, amice. si viam per silvam una percurremus, ut in periculis nobis invicem auxiliabimur, ita que tutories erimus", et tantum oravit ut alter pollicitus sit se eius comitem fore. Paulo post ex improviso ursa immani corpore in semita apparet et ille qui societatem petiverat, conspectu beluae territus, comitem statim relinquit et celeri cursu in proximam arborem ascendit. Alter, autem qui societatem pollicitus erat, se mortuum simulans, humi procumbit. Ad hunc ursa appropinquat, os auribus eius admovet sed, eum cadaver esse putants, in silvam revertitur. Tu demum qui in arborem confugerat descendit et comitem alloquitur: "Quid ursa in aure tibi dixit?" Cui alter: "Ursa, ne tibi postea umquam fidem praestarem hortata est."
Due viandanti percorrevano insieme un sentiero in mezzo al bosco, per garantirsi l'un l'altro l'aiuto reciproco durante i pericoli. Infatti, prima che entrassero nel bosco, l'uno aveva detto all'altro: "accompagnami, amico. Se percorreremo per il bosco il percorso insieme, quanto ci aiuteremo vicendevolmente nei pericoli, e così saremo più sicuri". Ed implorò tanto che l'altro promise che sarebbe stato suo compagno. Dopo un po' all'improvviso un'orsa di straordinaria grandezza apparve sul sentiero e colui che aveva chiesto l'alleanza, atterrito alla vista della belva, abbandonò subito il compagno e salì con una corsa veloce sull'albero più vicino. L'altro, invece che aveva garantito l'alleanza, simulando di essere morto, si stese sul terreno. L'orsa si avvicinò a costui, accostò la bocca alle orecchie di costui ma, pensando che costui fosse un cadavere, ritornò nel bosco. Allora appunto quello che si era rifugiato sull'albero discese e parlò al compagno: "cosa ti ha detto l'orsa all'orecchio?" L'altro a costui: "l'orsa mi ha esortato, a non garantirti mai in seguito la fiducia."(By Maria D. )