Cum carthaginiensium legati ad captivos redimendos in Urbem venissent, protinus his, nulla pecunia accepta, reddidit (scil. senatus) iuvenes, numerum duum milium et septingetorum et quadraginta explentes. Tantum hostium exercitum dimissum, tantam pecuniam contemptam, tot Punicis iniuriis veniam datam, ipsoslegatos obstupuisse arbitror. Illud quoque non parvum humanitatis senatus indicium est: Syphacem enim, quondam opulentissimum Numidiae regem, captivum in custodia Tiburi mortuum publico funere censuit efferendum, ut vitae dono honorem sepulturae adiceret. Consimilique clementia in Perse usus est: nam, cum Albae, in quam custodiae causa relegatus erat, decessisset, quaestorem misit qui eum publico funere efferret, ne regias reliquias iacere inhonoratas pateretur.
TRADUZIONE
Poiché gli ambasciatori dei Cartaginesi erano venuti a Roma per affrancare i prigionieri, il Senato restituì immediatamente a loro, senza accettare alcuna somma di denaro, duemila settecento quaranta giovani, che soddisfano. Credo che gli stessi ambasciatori fossero stati sorpresi che un esercito tanto grande di nemici fosse stato lasciato andare, che tanto denaro fosse stato rifiutato, che fossero stati perdonati tanti affronti Punici. Anche questo è un segno non piccolo dell'umanità del senato: infatti valutò che si dovesse seppellire il morto Siface, un tempo ricchissimo re delle Numidia, prigioniero in custodia a Tivoli, con un pubblico funerale, per aggiungere al dono della vita l'onore della sepoltura. E usò una simile clemenza verso Perse: infatti, dopo che morì ad Alba, dove era rinchiuso per essere custodito, mandò il questore affinché lo seppellisse con un pubblico funerale, affinché non fosse scoperto che i resti di un re giacevano senza onori.