Galli Senones usque ad Clusum pervenerant feraces Italiae regiones ferro ignique vastantes; deinde apud Aliam flumen Romanorum agmina fuderant atque in fugam verterant. Milites sinistri cornus Veios perterriti confugerunt, pauci dexteri cornus cladis nuntii Romam pervenerunt. Solis occasu Galli ad Urbem contenderunt et castra inter Romam et Anienem flumen posuerunt. Ad nuntium tantae cladis ingens trepidatio Romanorum animos perturbavit. Cives imminentem hostium impetum timebant; e Gallorum castris ululatus et feroset cantus audiebant, menteque terrificos aspectus effingebant. Romani exercitum iam non habebant: ideo ne defensionem quidem urbis temptaverunt. Senatus iussu et magistratuum hortatu omnes homines idonei ad arma in Capitolii arce, confugerunt, mulieres et senes in propinquis civitatibus salutem invenerunt. Mulieres domos cum fletibus relinquebant, viae ac semitae miserabilibus fletibus et questibus personabant. Postridie, prima luce, Galli urbem occupaverunt domosque incenderunt atque diruerunt.
I Galli Senoni erano giunti fino a Chiusi devastando a ferro e fuoco le fertili regioni dell'Italia; poi avevano disperso e messo in fuga le schiere in marcia dei Romani presso il fiume Allia. I Soldati dell'ala sinistra si rifugiarono spaventati a Veio, pochi dell'ala destra giunsero a Roma come messaggeri della strage. Al tramontar del sole i Galli sidiressero verso la città e posero l'accampamento tra Roma ed il fiume Aniene. Alla notizia di una strage tanto grande un'elevata agitazione sconvolse gli animi dei Romani. I cittadini temevano l'imminente attacco dei nemici; dall'accampamento dei Galli udivano ululati e suoni selvaggi, e s'immaginavano nella mente figure terrificanti. I Romani ormai non avevano un esercito: perciò non tentarono neppure la difesa della città. Per ordine del senato ed esortazione dei magistrati tutti gli uomini idonei alle armi si rifugiarono sulla rocca del campidoglio, le donne e gli anziani trovarono la salvezza nelle città vicine. Le donne lasciarono le case con pianti, le vie ed i sentieri risuonavano di tristi pianti e lamenti. L'indomani, all'alba, i Galli occuparono la città ed incendiarono e distrussero le abitazioni.(by Maria D.)