Cornelius Rufinus manu quidem strenuus et bellator bonus militarisque disciplinae peritus admodum fuit, sed furax homo et avaritia acri erat. Hunc Fabricius non probabat neque amico utebatur osusque fuit eum morum eiuis causa. Sed cum in temporibus rei diffìcillimis consules creandi essent et is Rufinus peteret consulatum competitoresque eius essent imbelles quidam et futtiles, summa ope adnixus est Fabricius ut Rufìno consulatus deferretur. Eam rem plerisque admirantibus, quod hominem avarum, cui erat inimicissimus, creari consulem vellet, «Malo» inquit «civis me compilet quam hostis vendat».

Cornelio Rufino fu sicuramente ardito in battaglia e un buon guerriero e molto esperto di disciplina militare, ma era un uomo rapace e di una avidità terribile. Fabrizio non apprezzava costui (Rufino) né era suo amico e lo detestò per i suoi costumi. Ma poiché i consoli dovevano essere eletti in circostanze molto difficili per lo Stato e Rufino ambiva al consolato e i suoi rivali erano inoffensivi e superficiali, con ogni mezzo Fabrizio si adoperò affinché il consolato venisse assegnato a Rufino. Poiche i più si meravigliavano di ciò, (ovvero) del fatto che volesse che fosse eletto console un uomo avido, al quale era molto ostile, disse: “Preferisco che un concittadino mi prenda a bastonate piuttosto che un nemico mi venda”.