Vespertilio volabat et singulari levitate terram radebat; ob animalis propinquitatem solo feles facile eum deprehendit. Iam terribili mors misero parabatur; tum vespertilio felem improrabant "Misericordiam habe! Parvus et debilis sum"! At feles dixit: "Omnium avium hostis capitalis non ideo te devorabo". Respondit vespertilio: " Vehementer erras; nam avis non sunt ma mus". Vespertilio talibus verbis incolumis fuit. Post paucos dies rursus in dum felem incidit; felex dixit: "In omnes mures bellum gero; itaque te necabo". At vesperitlio clamans "Haud mus sum, sed avis." Et rursus necem calliditate vitavit.

Un pipistrello volava e, con particolare agilità, sfiorava la terra; a causa della vicinanza dell’animale al terreno, un gatto lo afferrò facilmente. Per lo sventurato si preparava ormai una morte terribile; intanto il pipistrello implorava il gatto: Abbi pietà! Sono piccolo e debole!. Ma il gatto disse: Sono nemico mortale di tutti gli uccelli: dunque ti divorerò. Rispose il pipistrello: Sbagli fortemente; perché io non sono un uccello, bensì un topo. Grazie a parole simili, il pipistrello fu salvo. Pochi giorni dopo si imbatté, di nuovo, in un altro gatto; il gatto disse: Combatto una guerra contro tutti i topi; e dunque ti ucciderò. Ma il pipistrello gridò: Io non sono un topo, bensì un uccello. Ed evitò per la seconda volta l’uccisione grazie alla furbizia.