Cincinnatus temporibus rei publicae Romanae vixit. Multae sunt res gestae eius. Agricola erat sed sub specie pacifici hominis ferox cor habebat et peritissimus erat non solum rei rusticae, sed rei etiam militaris et civilis. Virtutem et fortitudinem sui pectoris ostendit ubi cives eum creaverunt dictatorem. Tum unica rei publicae spes fuit. Nuntii senatus eum invenerunt sub meridie arantem suum agellum trans Tiberim. Ab aratro statim in aciem descendit, hostium copias in planitie fudit, exercitum Romanum et consulem ab hostium obsidione liberavit. Post victoriam in urbem intravit et ibi triumphum egit, deinde abdicavit et ad boves et aratrum suum revertit. Sic in rebus adversis Romani, patriam suam, servavit. Tristis enim erat Romae sors, sed Cincinnatus salutem patriae omnibus suis rebus praeposuit et civibus suis bonam spem praebuit.

Cincinnato visse ai tempi della repubblica romana. Molte sono le sue gesta/impresa. Era un contadino, ma sotto l’aspetto di un uomo pacifico aveva un cuore audace ed era espertissimo non solo di agricoltura, ma anche di tattiche militari e civili. Mostrò il valore e la forza del suo animo quando i cittadini lo nominarono dittatore. In quel momento fu la sola speranza della repubblica. I messi del senato lo trovarono intorno al mezzogiorno mentre arava il suo campicello oltre Tevere. Dall’aratro scese immediatamente nell’esercito, sbaragliò le schiere dei nemici nella pianura, liberò il console e l’esercito romano dall’attacco dei nemici. Dopo la vittoria entrò in città ed ivi ottenne il trionfo, quindi abdicò e ritornò ai buoi ed al suo aratro. Così salvò Roma, patria sua, nelle avversità. Infausto infatti era la condizione di Roma, ma Cincinnato antepose ad ogni sua cosa la salvezza della patria ed offrì una buona speranza ai suoi cittadini.