Post Carthaginem deletam nullus populus Romanorum legionibus resistere valuit: Africa, Macedonia, Graecia; Syria, ceteraeque omnes gentes quodam quasi torrentis impetu in potestatem populi Romani devectae sunt, in primis Macedones, qui olim, Alexandro rege, spem potiundi totius orbis adfectaverant. Macedonicum bellum amplius omnium expectatione fuit. Causa coepit a foedere Philippi, quo rex iam pridem dominantem in Italia Hannibalem sibi socieverat: postea crevit, implorantibus Atheniensibus auxilium contra regis iniurias, cum ille ultra ius victoriae in templa, aras et sepulcra ipsa saeviret. Placuit senatui opem tantis ferre supplicibus. Primum igitur, Laevino proconsule, populus Romanus, Ionium mare ingressus, tota Graeciae litora veluti triumphanti classe peragravit. Nam Siciliae, Sardiniae, Hispaniae, Africae spolia praeferebat; et manifestam victoriam laurus, nata in puppe praetoria, pollicebatur. Aderat sponte in auxilium Attalus, rex Pergamenorum; aderant Rhodii, nauticus populus. Bis victus rex, bis fugatus, bis exutus castris.

Dopo l'annientamento di Cartagine, nessun popolo fu in grado di resistere alle legioni romane: l'Africa, la Macedonia, la Grecia, la Siria e tutti gli altri popoli passaronosotto il dominio del Popolo di Roma, (spinti) da una sorta per così dire, di furia torrenziale; soprattutto i Macedoni, che (pur) un tempo, all'epoca del re Alessandro, avevano aspirato al dominio del mondo. La guerra macedonica si rivelò più importante ed impegnativa del previsto. La causa iniziale fu l'alleanza che il re Filippo aveva stretto con Annibale, che già da tempo furoreggiava in Italia venne sconfitto due volte, due volte messo in fuga, due volte spogliato dei (propri) accampamenti.