In veterum scriptorum libris miram de canum fidelitate narratiunculam legere possumus, qui dominos, ne mortuos quidem, deserere voluerunt. Iam aliquot dies ante castra Pyrrhi corpus hominis occisi desertum iacebat, quod canis, flebili gemitu lugens, custodiebat, neque ullo modo neque esca neque blanditiis inde demoveri poterat. Sic per dies noctesque immotus vigilabat apud dominum iacentem. Cum autem dies venisset, quo Pyrrhus rex, ad bellum profecturus, castra movere debebat milites suos, e castris egredientes, recensebat. Tum canis, repente prosiliens, furiose in unum ex militibus progredientibus latrate coepit, quasi eum latratibus accusaturus. Tum rex, illud esse certum signum arbitratus, militem interrogavit, qui, scelus suum confessus, c apite damnatus est et canis a Pyrrho in exercitum acceptus est.
Negli antichi libro di scrittori noi possiamo leggere una singolare favoletta sulla fedeltà del cane, che non volle abbandonare il suo padrone, anche se morto. Già alcuni giorni prima dell'accampamento di Pirro giaceva nel deserto il corpo di un uomo ucciso, che il cane, piangendo con un flebito gemito latrando, custodiva, in nessun modo né con il cibo né i banditi potevano portarlo via da quel luogo. Così vigilava immobile per giorni e notti davanti al padrone che giaceva (morto). Poi arrivò il giorno, che re Pirro, per avere successo in guerra, doveva spostare i suoi soldati dall'accampamento, li contò, mentre si mettevano in marcia. Allora il cane, balzato fuori all'improvviso, cominciò a latrare furiosamente verso uno dei soldati che avanzavano, come se i latrati lo accusassero. Allora il re, reputando quel fatto un indizio sicuro, interrogò il soldato, che, confessato il suo delitto, fu condannato a morte e il cane fu accolto nell'esercito da Pirro.