Nabuthae historia tempore vetus est, usu cotidiana. Quis enim divitum non cottidie concupiscit aliena? Quis opulentissimorum non exturbare contendit agellulo suo pauperem atque inopem aviti ruris eliminare finibus? Quis contentus est suo? Cuius non inflammet divitis animum vicina possessio? Non igitur unus Achab natus est, sed quod peius est cottidie Achab nascitur et numquam moritur huic saeculo. Si unus occidat, adsurgunt plurimi, plures qui rapiant quam qui amittant. Non unus Nabuthae pauper occisus est; cottidie Nabuthae sternitur, cottidie pauper occiditur. Hoc metu percitum humanum genus cedit iam suis terris, migrat cum parvulis pauper onustus pignore suo, uxor sequitur inlacrimans, tamquam ad bustum prosequatur maritum. Minus tamen deplorat illa quae deflet suorum funera, quia, etsi amisit coniugis praesidium, sepulchrum tenet, etsi filios non tenet, tamen exules non dolet, non ingemit graviora funeribus tenerae prolis ieunia. Quousque extenditis, divites, insanas cupiditates?
La storia di Naboth è antica per età, quotidiana per il costume. Chi, infatti, tra i ricchi ogni giorno non desidera i beni altrui? Chi tra i più potenti non si dirige a scacciare dal suo campicello il povero e a bandire il misero dai confini del podere ereditato? Chi è contento del suo? Di quale ricco non infiamma l'animo un vicino possedimento? Dunque non è nato un solo Achab, ma, ciò che è peggio, ogni giorno nasce un Achab e non muore mai a questo mondo. Se uno muore, ne nascono molti, più quelli che rubano che quelli che perdono. Non un solo povero Naboth è stato ucciso; Naboth è oppresso ogni giorno, ogni giorno un povero è ucciso. Il genere umano, turbato da questo timore, va via dalle sue terre, il povero emigra con i figli piccoli, carico del suo pegno d'amore, la moglie lo segue piangendo, come se seguisse il marito alla tomba. Fino a che punto, ricchi, estendete gli insani desideri?