- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: AD LIMINA - Versioni latino tradotte
- Visite: 4
Pelopidas, clarus civis thebanus, magni ingenii vir fuit idemque valde animosus. Is in Thessaliam cum copiis advenerat eam regionem sub suam dicionem redacturus ac postea Thebis, patriae suae traDIturus; sed illius regionis tyrannus Alexander, cum eius Consilia pulchre nosset, eum comprehendi atque in vincula conici iusserat, ne sibi obesset. Cum, paulo tardius, Pelopidas ab Epaminonda suisque copiis solutus Thebas rediit suos hortatus est ut tyranno iterum inferrent bellum, ad quod gerendum dux delectus cum magnis copiis in Thessaliam invasit, cupiens ab Alexandro poenas repetere. At impetus suus eum perdidit. Nam eodem tempore quo in aciem descendit, cum tyrannum ei occurrentem vidisset, equum ad eum adgrediendum incitavit, sed mortifero vulnere affectus est. Ita mortem obiit sed eius copiae eodem proeiio hostes ceciderunt, suum mortuum ducem ulciscentes. Cui incoiae Thessaliae aenea signa erexerunt ad se gratos praebendos ita ut eius memoria semper maneret
Pelopida, cittadino illustre di Tebe, fu uomo di grande ingegno ...
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: AD LIMINA - Versioni latino tradotte
- Visite: 4
Scriptor C. Plinio ab imperatore Traiano ad provinciam Bithyniam regendam ubi florida christianorum communitas erat, missus erat. Praefectus erga quos quomodo se gerere nesciebat, quoniam priorum imperatorum edicta statuebant ut ei requirendi et puniendi essent, sed ille videre non potebat quid crimen eis tribuere posset. Christiani, enim, deorum cultum recusabant, sed boni cives, legibus obsequentes, se praebebant. In epustula ad imperatorem Plinius se quastionibus in eos numquam interfuisse asseverat et ideo nescire quid in eorum actos quarere et puniri posse. Ultro dubio capitur si reorum aetatem considerare oporteat aut si qui se christiani fuisse confiteantur, sed qui novam religionem reliquisse declarent, parcere possit. Quare cum rei ei feruntur, is petit si christiani sint aut fuerint atque si imperatoris nominem colere velint. Qui se velie declarant, dimittuntur, alli, qui inflexibilem obstinationem ostendunt, puniuntur.
Lo scrittore Caio Plinio era stato mandato dall'imperatore Traiano ...
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: AD LIMINA - Versioni latino tradotte
- Visite: 4
Magno animo ac magna astutia Iugurtha homo (vir) fuit, sed exigui scrupuli. Tamquam filius excultus erat ab avunculo Micipsa, qui moriturus eum heredem sui regni fecerat, una cum suis liberis Adherbale et Iempsale, eo natu minoribus. At Iugurtha, non portione sua contentus, totius regni potiri cupiebat, suam virtutem maiorem quam patruelium reputans. Primum Iempsalem adgressus est et per percussores quiescentem necavit. Tum quacumque ratione usus est ad occidendum et alterum patruelem sed rationes omnes in inritum ceciderunt, cum multo intentior eius calliditate vigilantia Adherbalis esset. Omnes, enim, quid animo volveret noverant ideoque cavebant. Postremo Iughurtha vi palam uti coactus est: Adherbal multo die et coram hominibus pugionis ictibus interfectus est
Giugurta fu uomo dotato di grande coraggio e astuzia ....
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: AD LIMINA - Versioni latino tradotte
- Visite: 4
versione ad Limina
Alexander solus in murum ascendit nec a proposito recedebat ...
Alessandro da solo si arrampicò mura e non rinunciava al suo proposito, sebbene i suoi non lo avessero seguito. Allora mentre gli amici gridavano affinché saltasse giù da loro, osò un'atto incredibile e senza precedenti, che riguardava molto più la temerarietà che la lode della gloria. In effetti non fece nient'altro che irrompere con un salto a precipizio in una città piena di nemici, potendo a malapena sperare che sarebbe morto certamente combattendo e non invendicato, dato che, prima di rialzarsi dal salto, poteva esser sopraffatto e catturato vivo. Ma aveva equilibrato il corpo in modo tale da cadere in piedi. E così iniziò a combattere saldo sulle gambe; e la fortuna aveva fatto in modo che egli non potesse esser circondato. Un antico albero, non lontano dal muro, aveva offerto i suoi rami ricoperti, come di proposito, di denso fogliame a proteggere il re. Egli appoggiò il corpo al suo ampio tronco, per non essere circondato, parando con lo scudo i dardi che gli venivano scagliati di fronte. Infatti sebbene i nemici fossero numerosi, tuttavia nessuno osava avvicinarsi più da presso, e i proiettili cadevano più sui rami che sullo scudo. Anche se trafitto da una freccia sotto il petto, combatté a lungo in ginocchio fino a quando l'esercito non venne in suo aiuto
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: AD LIMINA - Versioni latino tradotte
- Visite: 4
Anno vigesimo tertio primi belli Punici, cum consules essent Caius Lutatius Catulus ... Ex Romana classe duodecim naves submersae sunt et mille homines in proelio ceciderunt.
Nell'anno 23esimo della prima guerra Punica, quando erano consoli Caio Lutazio Catulo e Aulo Postumio Albino, i Romani dettero al console Catulo il comando supremo. Il console navigò verso la Sicilia con 300 navi da guerra; gli Africani ne allestirono 400 con 22 mila uomini. Catulo si imbarcò malato, perché l'anno prima aveva riportato una grave ferita. All'inizio della primavera i Romani combatterono con la flotta dei Punici presso il Lilibeo, promontorio della Sicilia: combatterono con la massima forza e risolutezza e conseguirono una splendida vittoria. Enorme fu la disfatta dei Cartaginesi: infatti nella battaglia i Romani catturarono sessantotto navi, ne affondarono centoventi, uccisero trentamila nemici, si impadronirono di ventimila duecento prigionieri. Riportarono inoltre a Roma una grandissima quantità d'oro e d'argento. Della flotta Romana furono affondate dodici navi e mille uomini caddero in battaglia.